เด็กกลุ่มนี้ไม่เขินอายกับรากเหง้าของตนเอง.. และนั่นคือสิ่งที่ชื่มชมและศรัทธาในตัวเขา

ตอนสรุปงานแบบคร่าว ๆ  นั้น  พี่หน่อยคงพอได้ยินกระมังครับที่ผมถามว่า  ในเย็นที่ต้องแปลงกายเป็น หมอลำบอกบุญที่ต้องประชันกับดนตรีสากลนั้นเขาหวั่นวิตก, เขินอาย อันใดหรือเปล่า

ซึ่งน้องนิสิตก็ยืนยันและตอบอย่างไม่ลังเลว่า "ไม่เลย..."

นั่นแหละครับคือสิ่งที่ผมรักและยกย่องพวกเขา ไปที่ไหน  จึงมักหิ้วพวกเขาไปด้วยเสมอ  และผมเองถึงไม่สันทัดและแสดงออกไม่เป็นในเรื่องดนตรีและศิลปะ  แต่ก็ไม่เคยละวางต่อการนำศิลปะแขนงต่าง ๆ มาบูรณาการในกิจกรรมเสมอ ๆ

ศิลปะ ทุกแขนง  ไม่เคยมีพรมแดนในเรื่องเชื้อชาติ ...

และผมก็เชื่อว่าเขาภูมิใจและเป็นเกียรติที่ได้แสดงบนเวทีของเด็กรักป่า

ยิ่งมารู้ทีหลังว่า แท้จริงเขามีภารกิจที่มหาวิทยาลัย  แต่ก็ไม่ละทิ้งที่จะมาช่วยงานผม พอเสร็จก็รีบกลับแต่เช้ามืด  ...

เช่นนี้  ผมยิ่งรักและเคารพในน้ำใจของเขาเป็นยิ่งนัก

.....