ในที่สุดความคิด(ไม่)ถึงของฉันก็เดินเตาะแตะมาถึงใครคนนั้นแล้วค่ะ ใครคนที่ฉันชื่นชอบวิถีการดำเนินชีวิต คนที่ฉันแอบประทับใจ วิถีชีวิตเธอที่ดูเรียบง่าย แต่แฝงไปด้วยความประณีตงดงาม...

คุณคะ!....

เคยบ้างมั๊ย...เคยทำอะไรๆ ให้ใครๆ พากันคิด(ไม่)ถึง!

 

เธอคนนี้ กล่าวไว้ว่า  ผู้หญิงทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด นอกจากเป็นอาหารตาและอาหารใจ .....ฉันเป็นคนหนึ่งที่ถูกบรรจุลงในบรรดาหญิงสาวเหล่านั้น เธอเดินเข้ามาจูงมือฉันออกมาจากมุมเล็กๆ เงียบๆ ที่ฉันโปรดปราน  หยิบยกสิ่งเล็กๆ น้อยๆ บางแง่มุมที่ทำให้เธอคิด(ไม่)ถึงมาให้คุณๆ ได้ทำความรู้จัก  สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ตัวฉันเองก็มองผ่านเลยไป 

 

กว่า 5 เดือนแล้วซีนะที่ฉันพยามยามส่งต่อความคิด(ไม่)ถึงไปให้กับใครอีกคน   แต่..เอ๊ะ!  ทำไมนะ  ฉันถึงส่งไปไม่ได้สักที  สงสัยฝนตก ฟ้าร้อง ไฟดับ  ลูกเห็บตก  อากาศแปรปรวน  การสื่อสารขัดข้อง  หรือว่าทางไกลกันแน่นะ  ความคิด(ไม่)ถึงจึงยังไปไม่ถึงไหนซะที 

 

….คิด(ไม่)ถึงจริงจริ๊ง!…แว่วเสียงนี้มาแต่ไกล.....     

      

.....เสียงเข้มๆ มาดเข้มๆ  พร้อมกับไม้เรียวที่แอบไว้ด้านหลังของเธอ...คนที่เดินจูงมือฉันออกมานั่นเอง 

 

คุณพี่นารี สุวรรณขา  หนูก็ตัวเล็กนิดเดียว  กว่าจะเดินไปส่งเจ้าความคิด(ไม่)ถึงเนี่ยต้องฝ่าฟันอุปสรรคมากมาย  ก็ 5 เดือนพอดี(อิอิ) 

 

“ แก้ตัวน้ำขุ่นๆ  ขี้เกียจก็บอกมาเหอะ ” ……เสียงเธอยังเข้มเหมือนเดิม

เนี่ย! ถ้าไม่ได้หนู    คอยทวงๆๆๆๆ ป่านนี้ก็ยังดองเค็มอยู่แน่แลย  

                                      

..........เสียงแง๊วแง๊วแว่วมาจากน้องแมวเหมียว  คนนี้

   

 

ในที่สุดความคิด(ไม่)ถึงของฉันก็เดินเตาะแตะมาถึงใครคนนั้นแล้วล่ะค่ะ  ใครคนที่ฉันชื่นชอบวิถีการดำเนินชีวิต  คนที่ฉันแอบประทับใจ  วิถีชีวิตเธอที่ดูเรียบง่าย  แต่แฝงไปด้วยความประณีตงดงาม 

 

เธอสามารถหยิบยกสิ่งที่บางคนมองเห็นเป็นเรื่องธรรมดา,มาสร้างคุณค่า  ดูงดงามได้อย่างน่าชื่นชม

...คุณๆ รู้จักดอกอัญชันกันใช่มั๊ยคะ  สมัยเด็กๆ ที่บ้านฉันก็เคยปลูกไว้ค่ะ  ตอนนั้นฉันรู้สึกว่าอัญชันก็เป็นไม้เลื้อยธรรมดาๆ ชนิดหนึ่ง  มีดอกสีน้ำเงิน  ไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่พอฉันได้มาอ่านเรื่องราวของเธอเกี่ยวกับดอกไม้ชนิดนี้ที่เธอขนานนามว่า ...อัญมณีริมรั้ว...เธอทำให้ดอกไม้แสนธรรมด๊า  ธรรมดาในความคิดฉันดูมีคุณค่าขึ้นมาได้  ข้าวมัน-ส้มตำที่ฉันเคยเห็นและเคยชิมก็คือข้าวมัน-ส้มตำธรรมดาๆ  แต่เมื่อถูกเธอแต่งแต้มด้วยสีสรรสวยงามจากอัญชัน  อาหารจานนี้กลายเป็นอาหารธรรมดาที่ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ

....“ ความเป็นเลิศอาจไม่ได้มาจากรสชาติที่ปรุง  แต่มาจากความตั้งใจที่จะสรรหาสิ่งดีๆ จากธรรมชาติ  ทานแล้วอร่อย  ปลอดภัย  จัดเสนอสวยงาม  ในบรรยากาศแห่งธรรมชาติและมิตรไมตรี  ให้สัมผัสได้ถึงความสุขที่เกิดได้ง่ายๆ เพียงนี้เอง ”... เธอกล่าวไว้อย่างนั้น

 

ยังจำได้ว่า...เคยเล่าให้เธอฟังเมื่อได้อ่านเรื่องราวแห่งดอกไม้ชนิดนี้ของเธอ   ..."หนูคุ้นกับอัญชันมาตั้งแต่เด็ก  ที่บ้านเคยปลูกค่ะ  แต่ตอนนี้ไม่มีแล้ว  เคยทำขนมช่อม่วงสมัยที่ยังเรียนอยู่แล้วใช้น้ำคั้นจากดอกอัญชัน  สีสวยน่าทานค่ะ  ต้องหยดน้ำมะนาวลงไปจึงจะได้สีม่วง  ตอนนั้นรู้สึกว่ามหัศจรรย์จัง”...

เธอถามฉันว่า  ยังจำสูตรขนมได้มั๊ย  จะให้ไปสอนเธอบ้าง... พอฉันได้อ่านข้อความของเธอก็ต้องยิ้มแหยๆ กับตัวเอง  ไม่กล้าตอบเธอกลับไป  ก็ฉันอุ๊บอิ๊บความลับไว้นี่นา  ขนมช่อม่วงที่ฉันหัดทำน่ะอันตรทานหายไปจากจานแค่ 3 ชิ้นเอง  ที่เหลือก็คงยังอยู่ที่เดิม  “ สงสัยจะสวยเกินไปมั๊ง เลย ไม่กล้าชิมกัน ” ....ฉันคิดเข้าข้างตัวเอง

เมื่อเธอได้รับรู้อย่างนี้แล้ว  จะยังคงให้ฉันไปสอนอีกมั๊ยนะ...

 

คุณรู้สึกเหมือนฉันบ้างมั๊ย....เธอและธรรมชาติรอบๆ ตัวเธอช่างมีมนต์เสน่ห์เสียกระไร....

หลายครั้งที่ฉันแอบเข้ามายังบ้านของเธอ  ชมนกชมไม้อย่างเพลิดเพลิน  ยามที่ได้เห็นภาพนกน้อยเริงร่า  ภาพดอกไม้สีขาวต้องน้ำค้างยามเช้า  ฉันรู้สึกสดชื่น  เบิกบาน  หัวใจของฉันยิ้มได้...ฉันเคยบอกเธอไว้อย่างนั้น  บางครั้งฉันชื่นชมและอิ่มเอมกับบรรยากาศเหล่านั้นจนลืมที่จะทักทายเธอไปเสียนี่  แต่ฉันก็รู้ว่าเธอเข้าใจดี 

 

การได้ก้าวเข้ามา ณ ที่แห่งนี้  บางครั้งก็ทำให้ตกอยู่ในภวังค์แห่งความคิด...คิดถึงที่ๆ ซึ่งคุ้นเคย  ที่ๆ ทำให้รู้สึกอบอุ่น  ปลอดภัย  ที่แห่งความสุข

......บรรยากาศบ้านริมน้ำของเธอทำให้นึกถึง " บ้านริมน้ำของฉัน " บ้านที่ฉันชอบนั่งมองท้องฟ้ายามฝนพรำในวันเหงาๆ  บ้านที่เต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า  ดอกไม้แข่งกับชูช่อ  ผีเสื้อแมลงปอพากันล้อลมเล่น    เธอทำให้ฉัน..คิดถึงบ้านจัง...

 

จะมีใครเห็นรอยยิ้มในดวงตาของฉันบ้างมั๊ยนะ  รอยยิ้มที่มาจากเธอ....

 

ดร.ยุวนุช  ทินนะลักษณ์