ถ้าเปลี่ยนคนอื่นเป็นการเปลี่ยนตนเอง
  • ปัญหาหลายอย่างประเดประดัง พาลเบื่อสรรพสิ่งรอบกาย
  • มิตรภาพ ความรัก และความห่วงใยของคนรอบข้างกลับกลายเป็นสิ่งที่ไม่ถูกใจ
  • ความแตกต่างของวิถีชีวิตของผู้คนที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน ดันเป็นสิ่งที่น่ารำคาญ
  • วิถีชีวิตที่เคยเป็นอยู่ถูกกระทบ...ไม่มีเสียงหัวเราะ...วิสาสะกันเท่าที่จำเป็น...แบบว่าวิสาสะจะพากูพังหน่ะ...มิตรภาพเป็นไปแบบแกนๆ (หันมาสร้างความสุขในโลกอินเตอร์เน็ตแทน...เฝ้ารอการคอมเม้นต์...วัดความนิยมจากจำนวนผู้มาเยี่ยมชม และให้เวลากับหน้าจอคอมพิวเตอร์มากกว่าการเอาใจใส่คนข้างกาย...สุขกับโลกไซเบอร์...)  
  • หลายคนบอกว่า...ชีวิต"ป้า"ตอนนี้กำลังดี ชิล ชิล จะเอาอะไรอีก look ดีอยู่แล้ว รักสัตว์ รักเด็ก ชอบไปวัด รักศิลปะและธรรมชาติ ใจดี มีน้ำใจ เด็กๆ แบบเบบี๋ติดตรึม เพื่อนเยอะ หันมามองตัวเองอีกทีว่าสิ่งที่เป็นอยู่นั้น เราต้องการการตอบรับที่ดีจากสังคมเหมือนนางสาวไทย หรือ เกิดจากก้นบึ้งของหัวใจ...ตอนนี้ยังหากคำตอบไม่ได้
  • ถ้ามาจากก้นบึ้งของหัวใจเป็นอย่างนั้น ไหนเลยจะสังเกตตัวเองว่า...มีความไม่ชอบใจ โกรธ เห็นความไม่ถูกต้อง อยู่เนืองๆ ตอนเป็นเด็กชอบใจ ดูว่าเหมือนเป็นคนมีความคิด เป็นผู้ใหญ่ แต่วันนี้มองแล้วดูเหมือนเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายยังงัยไม่รู้ (ไม่อยากเลยอ่ะ...ปัจจุบันถึงสวยแต่มองโลกในแง่ร้าย...ยังไม่ได้รับการอภัย...แล้วอย่างป้าหล่ะ ถ้ามองโลกในแง่ร้าย...สงกาสัย...ถูกประหาร 7 ชั่วโคตร)
  • ที่หาคำตอบไม่ได้ ด้วยว่าถามเองตอบเอง ใครจะไม่เข้าตัวเอง เคยว่าจะถามเพื่อนๆ ใครจะกล้ามาจาระไนให้ฟังว่าตัวเรานี้หนอ ไม่ดีตรงนั้นไม่ดีตรงนี้ แบบว่า"ป้า"ยิ่งเอาแต่ใจตัวอยู่ ถึงตอบก็ไม่ตรงกลับความจริงเท่าไหร่ จะเปิดอภิปรายซะเลย ใจก้ไม่กล้าพอ...กลัวรับตัวเองไม่ได้

ช่วงหนึ่งบ่น ระบาย มากไปก็สร้างความเป็นพิษให้แก่สภาวะรอบข้าง ตั้งใจว่าจะแยกตัวออกมาจากปัญหา...จริงๆแล้วก็คงได้ระดับหนึ่ง ...และเมื่อเกิดเหตุการณ์ซ้ำ...การบ่นหรือระบายก็ตามมาเป็นระลอก นำทุกข์ของตัวส่งต่อให้ผู้อื่นโดยไม่ตั้งใจ ลืมว่าคนอื่นๆก็มีปัญหาให้คิดทั้งเรื่องลูก เรื่องผัว เรื่องตัว เรื่องงาน สารพัดเรื่อง

ไม่หว่ายแล้ว....ความสุขอยู่ที่ใด...ยิ่งคุณ Stargate มาเล่าเรื่องคุณเหมียว ที่เคยให้สัมภาษณ์ในรายการเจาะใจว่า เคยเชื่อว่าความสวย ความรวย ความเก่ง และการแน่ เป็นปัจจัยแห่งความสุข แต่พิสูจน์สมการแล้ว ไม่เป็นจริงเลย พอดีคุณเหมียวได้มีโอกาสปฏิบัติธรรม ก็นับว่าเป็นโอกาสในการขัดเกลากิเลส และเป็นการสะสมบุญหากสวรรค์มีจริง (ถือเป็นการป้องกันความเสี่ยงในโลกที่มองไม่เห็น) การปล่อยวาง การมองโลกในแง่ดี การเข้าใจ และการอภัย เป็นเครื่องมือนำมาซึ่งความสุข

เช่น สมัยก่อนใครขับรถปาดหน่าคุณเหมียว คุณเหมียวไม่ยอม ต้องปาดคืน

ตอนนี้อภัย และคิดว่าสงสัยจะรีบไปโรงพยาบาลมั้ง (คิดบวก+คิดแบบเข้าใจ+อภัย)

มีผู้พูดไว้ว่า...ทางที่ดี...ต้องรู้จักการจัดการกับปัญหา เห็นข้อความ ถ้าเปลี่ยนคนอื่นเป็นการเปลี่ยนตนเอง จากบันทึกของครูแอ๊ว ซึ่งคัดลอกมาจากบทความของท่าน ว.วชิระเมธี บอกตัวเองคงเริ่มจากเปลี่ยนมุมอง มองที่คนอื่น หันกลับมามองที่ตนเอง เห็นเค้าแย่...เรามีแย่มั่งอะเป่า...

ต่อจากนั้นเรียนรู้มิติ มองตัวเองว่าในความถูกหรือไม่ถูก ชอบใจหรือไม่ชอบใจนั้น เรามองแบบมีมิติหรือไม่ มิติของเพศ มิติของช่วงวัย มิติของอาชีพ มิติของความแตกต่างด้านสังคม มิติของการศึกษา ฯลฯ  จะทำให้เราเข้าใจในหลายๆสิ่งหลายๆ อย่างในมุมกว้างมากขึ้น และมดำเนินชีวิตอย่างสมดุล

ดีใจที่มีข้อความดีๆ เตือนสติ เพราะ

  • ข้อความมิใช่สักแต่ข้อความ
  • การอ่านมิใช่แค่การอ่าน
  • น่าสนใจมิใส่แค่น่าสนใจ
  • หรือนำข้อความนั้นมาสนทนาวิสาสะกันแค่นั้น
  • แต่จะดีกว่าไหม...ถ้าทำได้

อ่านบันทึกเรื่องจะดีกว่าไหมถ้า.../ว.วชิรเมธี ขออนุญาต link ต่อบันทึกโดยคุณครูแอ๊วที่ http://gotoknow.org/blog/aw-chira/183194

และขออนุญาต Link บันทึกเรื่องแหวนของคุณ Vij ที่แสดงข้อคิดเกี่ยวกับเรื่องความสมดุลของชีวิต ที่  http://gotoknow.org/blog/vij2518/187284

(ตอนนี้ "ป้า"ใช้ความพยายามในการทำอยู่นะค้า....แบบว่าถ้าทำไม่ได้จริงๆ คงต้องใช้ไม้เด็ดที่ว่า...พรุ่งนี้ ถ้าไม่มีสิ่งนั้น คนนั้น เราจะเป็นยังงัย...เผื่อจะมีมุมมองที่ทำให้สามารถดำรงชีวิตได้อย่างง่ายขึ้น โดยไม่ต้องเสียดายกับสิ่งที่ผ่านมา...ซึ่งยากที่หวนกลับคืนได้ ...โบราณว่าถึงแม้เคาะโลง...ก็ลุกขึ้นมาไม่ได้...คิดซะอย่างงี้ การอภัยก็คงง่ายขึ้น)