โอ้ โฮ...ดวงจิต...ถ้ามีธรรมก็จะโปร่งใสประภัสสร

วันนี้ไร้แสงตะวันเลยครับเพราะครื้มฝนจะตกลงมา  ความเป็นธรรมชาตินี่  มักมีอะไรที่ทำให้น่าสนใจอยู่ไม่น้อยเลย  ช่วงขับรถผมมักฟังวิทยุไปเรื่อยเปื่อยเหนื่อยก็หยุดมันนะ 

 มีเพลงหลากหลากจริงตั้งแต่...สาวกระโปรงเฮี่ยน  ไม่อยากไปโรงเรียน...ใจมันเหงาเพราะเหงาที่ใจ...คนที่ไม่ใช่แฟนทำแทนกันทุกเรื่องไม่ได้...และมาถึงโบว์รักสีดำ...

ช่วงนี้กำลังนำกล่องมาใส่สิ่งของพร้อมการย้ายจากที่เกาะยอคือว่าหลักสูตร ป. เอกและคณาจารย์จะโอนไปอยู่ใน ม. ที่ตั้งอยู่เขารูปช้างนะ วันก่อนได้คุยกับท่านอธิการบดีช่วงรอประชุมแล้วพบปะคุยกับรองอธิการบดีท่านหนึ่งคุยกันเกี่ยวกับการใส่กล่องเพื่อย้าย...

ผมมองว่า...ห่อกล่องสวยแล้วผูกด้วยโบว์แดงสีสดงดงามใจเพื่อส่งมอบภายในกล่องสลับซับซ้อนดีแท้ข้างในเป็นสิ่งจงใจจะมอบให้ชื่นใจแก่ผู้รับนะ

มองแง่ความจริงของชีวิตคือ...สิ่งภายนอกตัวเราก็ห่อปกปิดให้ดูงามด้วยเสื้อผ้าแกะเข้าไปก็กายเนื้อแกะเข้าไปก็หนังเอ็นเลือดกระดูกตับไตไส้พุงและล้วนเป็นธาตุดินน้ำลมไฟแกะเข้าไปอีก..

โอ้ โฮ...ดวงจิต...ถ้ามีธรรมก็จะโปร่งใสประภัสสร...แวววาวงดงาม...ตะติงโหน่งเลยละ และมอบให้ใครก็มีแต่ชอบใจเป็นของขวัญชิ้นโบว์แดงจริงนะนี่...ฮิ ฮิ ฮิ..