ปากกาดี ๆ คู่กายน่ะไม่ใช่หาได้ง่าย  ๆ แต่ถ้าหาได้แล้วพบว่าการรักษาไว้ให้อยู่คู่ตัวนาน ๆ น่ะยากส์กว่า...มาก  ก็"ปากกา" น่ะเป็นของที่ขาดไม่ได้สำหรับคนทำ Lab. เลยทีเดียว เพราะมันต้องใช้งานเริ่มแรกก็เซ็นต์ชื่อก่อนเลย ลงผล Lab. บันทึกต่าง  ๆและอื่น ๆ  (เช่นเกาหัว เกาหลัง สะกิด สะเกา ฯ เพราะขี้เกียจถอดถุงมือ)

 

บ่อยครั้งที่หลายคนอดบ่นหาปากกาตัวเองไม่ได้ ไม่รู้ไปเผลอวางไว้ที่ไหน พบบ้างไม่พบบ้าง...บางครั้งอดนึกถึงบทบรรยายลักษณะปากกาอย่างละเอียด ยิ่งกว่ารูปพรรณสัณฐานคนซะอีก.. 

และเมื่อเย็นวันศุกร์สัปดาห์ก่อน เซลบริษัทโรช มาแจกปากกา คนละด้าม ซึ่งเป็นปากกาที่เรียบหรู แถมยังเขียนดี อีกต่างหาก รับประกันโดยนายดำ เขาบอกว่าช่วงที่ไปเรียนขอนแก่นปากกาหมดไป 3 ด้าม แล้วเดือนก.ค.ที่จะถึงนี้ต้องไปเรียนอีก น้องหมีมาแจกปากกาที่โดนใจพอดี จนนายดำเอ่ยปากไว้ ใครเผลอวางทิ้งไว้ เสร็จแน่...

 

เมื่อเช้าวันจันทร์ก็เจอจนได้ไม่ได้เขียนชื่ออีกต่างหาก บริเวณเคาน์เตอร์ความบันเทิง  แต่พี่ผอบแสดงตนยืนยันว่าเป็นของพี่เขา นายดำเลยจำต้องยอม  อีกไม่กี่นาทีต่อมาพบอีกบริเวณจุดตรวจ Electrolytes คราวนี้เขียนชื่อน้องพิทชัดเจน และเจ้าตัวก็รีบวิ่งมาด้วยความเร็วสูงมาแสดงตัว..

 

สำหรับผู้เขียนก็มีเรื่องเล่าเกี่ยวกับปากกา ที่นานเท่าไร ๆ ก็ไม่มีใครยอมลืม พูดเรื่องปากกา ทุกที ทุกคนเกือบจะพร้อมใจยกเรื่องของผู้เขียนออกมาทุกที จนหลัง ๆ ผู้เขียนขอแย่งพูดซะเอง เรื่องมีอยู่ว่า....

 

ตั้งแต่ทำงานมาไม่นานเท่าไร อยู่มาวันหนึ่งพี่เขาก็บ่นขึ้นมาว่า..ปากกาหายไปไหนหมด ผู้เขียนคุ้น ๆ ว่าในกระเป๋ามีอยู่หลายด้าม เลยกะจะไปเอามาวางไว้ ปรากฏว่ารวบรวมมาได้ เป็นกำใหญ่มาก น่าจะกว่า 30 ด้าม ประเภทเลิกงานเอาปากกาใส่กระเป๋าด้วยความเคยชิน เช้า ๆ ก็ใช้ที่ทำงานใหม่ เป็นวัฏจักร อย่างนั้น ไม่อยากเชื่อตัวเองเลย ..(แต่ตอนนี้ไม่เป็นแล้วน๊ะ)

 

และก็มีบ้างที่เราพบว่าปากกาของห้องอื่น ๆ ที่สลักชื่อไว้มาอยู่ห้องเรา  และมีหลายครั้งเช่นกันที่เราทิ้งปากกาคู่ใจ ไว้อย่างไร้ร่องรอย (คงอยู่ห้องอื่น ๆ) ก็เอาเป็นว่าหายกันน๊ะ !!

ปล.ตอนนี้ปากกาผู้เขียนไม่มีอีกแล้ว..