ขอเขียนเรื่องไม่สนุกอีกซักครั้งนะครับ  ต้องขอโทษ แฟนคลับ วันละฮาด้วยครับ.................................

 

บรรพชนหม่นหมองช้ำ         เชื้อทำชำเรา

มทะเคล้า มืดมนต์ดำ         ต่ำสะอิ้ง                               ( มทะ=ความมัวเมา)(สะอิ้ง=เข็มขัด)

หมู่มารร้ายลำลำ                ตะกละตะกลาม หวังเอา         (ลำลำ=ตั้งท่า)

เอื้อเข้าเหล่าญาติยิ่ง           เกลือกกลั้ว  กรรลี ฯ                (กรรลี=ความชั่วร้าย)

 

ประจงเสริมเติมซ้อน           ชะอ้อนปรุงอสาธร ละเลงสี        (อสาธร=เลว)

แอบอ้างประชาชี                รี่ระดมข่มระบือ ฯ


แม้นว่าฝั่งฝาไหน                 เป็นไทยสิ้นหาใช่หรือ

หันหน้าเข้าหารือ                  สามัคคีไว้ไทยยั้ง ยืนนาน ฯ


ประเทศเปลี่ยนแปลผัน         ไม่ดั่งที่ฉัน เฝ้าฝันหวาน

สงบสุขชั่วกาล                     แต่อันธพาล มารเนรคุณ ฯ

 

ความจริงคืออยากได้             กิเลสไล้ให้เกื้อหนุน 

แบ่งปันอ้างแทนคุณ              ทุนนิมิต ติดเมืองไทย ฯ                    (ทุนนิมิต=เครื่องหมายอันชั่วร้าย)

 

โจษจันทุกแห่งหน                  ผู้คนรอขอขานไข

ความหมาย"ประชาธิปไตย"    ที่เสาะหามาช้านาน ฯ

 

ละเมอเพ้อพรรณนา                อวิชชาพาแผ่กิ่งก้าน

รี้ระดมดั่งคนพาล                   เร่หลอกกว้านกระแส"รัฐธรรมนูญ"

 

อเนจอนาถเมืองนี้                  ปฐพีคงจะมาถึงคราสูญ

เผ่าเชื้อไม่เกื้อกูล                   ทูนเทิดกลุ่มทุนหนุนนำไป ฯ

 

พระเสโทของพ่อหลวง            อาบพระทรวงร่วงรินหลั่งไหล        (พระเสโท=เหงื่อ)

เหล่าไพร่ฟ้าประชาไทย          ฤา ไคร่เห็น พระอัสสุชล ฯ             (พระอัสสุชล=น้ำตา)

 

        ผู้แต่งได้อ่าน " เห่ เต่าถวิลกินผักบุ้ง " ของอังคาร กัลยาณพงศ์ แล้วชอบ จึงได้เขียน " เห่ สงสาร..ประเทศไทย " แบบกวีข้างถนน

          ถ้าถ้อยเขียนในบันทึกนี้มีข้อความใดไม่เหมาะสม ก็ยินดีที่จะถูกลบบันทึกตามดุลยพินิจของผู้ดูแลระบบ...

                                                   ขอบคุณครับ

                                                              รพี