ทุกฝีก้าววันนี้ของ gotoknow มั่นคง แต่อย่าไปหลงเวรกรรมระหว่างทาง ช่องว่างระหว่างคนแม้ยังมี แต่ก็เป็นสีสรรนั่นปะไร

ความรู้สึกที่มีต่อ GotoKnow.org

ลุงเอกเข้ามาในพื้นที่นี้เมื่อวันที่ 14 เมษายน 2550 นับอายุไขในบล็อกได้หนึ่งปี หนึ่งเดือนครึ่ง
ถามว่าต้องการอะไรตอนเข้ามา  อยากบอกไว้ว่า  เออดีเป็นพื้นที่ๆเราสามารถแสดงความคิดเห็นอะไรๆก็ได้  ลักษณะติดอัตตาว่าฉันก็มีความรู้นะ 
แต่เวลาผ่านไป  เราต้องปรับตัวปรับใจ  ยิ่งเริ่มสนิทมีมิตรสหาย  กลับกลายเป็นว่า  สิ่งที่มีปัญหาเองคือ gotoknow  อยากจะบอกว่า  ปัญหาเกิดมาภายใต้พื้นฐาน  การทำงานในสังคมไทยหลายๆที่  ที่มุ่งเอาเงินนำแล้วเอาปัญญาตาม  จึงทำให้ชีวิตถลำลึก  ทำเอามวลเหล่ามิตรสหายซวนเซกันไปพอควร

ลุงเอกได้รู้จักทีมงาน Usable Labs ทั้ง 4 คน  โดยไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้ามาก่อน  แต่ด้วยจิตสำนึกว่าเขาทำงานเพื่อสังคม  จะปล่อยให้เขาเป็นไปตามยถากรรมได้อย่างไร  อีกทั้งลุงเอกนิสัยไม่ดี  ชอบเห็นอกเห็นใจและช่วยเหลือคน  นั่งคิดนอนคิดว่าจะทำอย่างไร  คนอาจจะถามแล้วเอ็งมาแบกทุกข์นี้ไว้ทำไม 

จะไม่ให้คิดอย่างนั้นได้อย่างไร  เพราะมีคนทุกข์ใจอย่างลุงเอกอีกมากมายโข  ที่เปิดเผยก็อาจจะโวยวายบ้างและไม่เปิดเผยแค่เพียงแอบดู  แต่ดีใจที่การช่วยเหลือของเหล่ามวลมิตรเกิดพลัง ทั้งส่งใจ  ทั้งจะพลีกายไปช่วย  ทั้งส่งทรัพย์สินร่วมทำบุญ  ทำให้เห็นพลังทางใจเริ่มเกิด 
ทุกข์จากขาดเงินทุนหมดไป  แตภัยใหม่กำลังมา  เพราะทุนก้อนใหญ่มหาศาล  ทำให้มีงานบานตะไท  แล้วจะขับจะเข็นกันอย่างไร 
แน่นอนที่สุดชุมชนแห่งนี้ต้องนำพลังมาช่วยสร้างแรงขับเคลื่อนไปข้างหน้า

เหตุที่เป็นอย่างนี้เพราะ gotoknow ที่อยู่มาได้ไม่ใช่เพราะมี  กลยุทธทางการตลาดดี  อย่างบล็อกทั่วไปที่มุ่งการตลาดพอขาดเงินนำก็ตาย  แต่ที่แห่งนี้มีชีวิต  ที่ใครๆก็ลิขิตไม่ได้  อ่อนไหวไปตามสังคม  เดี๋ยวเล็กเดี๋ยวใหญ่  เป็นดั่งองค์กรที่มีชีวิต  ใครไม่เชื่อก็ดูรูปต่างๆที่ลุงเอกเอามาให้ดู

รูปต่างๆนี้สร้างไม่ได้  มันเป็นชีวิตธรรมชาติ  ที่ทีมงานอาจจะแปลกใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร  เราหลุดรอดคลอดพลพรรคเหล่านี้ออกมาอย่างไร  น่าค้นหาคำตอบ  แก้ข้อสงสัยใหได้

คิด คิด คิดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   คิดไม่ถึงจริงๆจ๊อด

 

 คนไม่เคยหน้า เห็นตากันมาก่อน  แต่โผเข้ากอดโดยไม่รู้ตัว  เขาไม่เคยรู้จักกัน 

วันนี้เขาเจอสิ่งที่ฝัน บางคนยิ้มทั้งน้ำตา  ชีวิตดั่งนี้หาดูไม่ได้  บางคนถึงกับปิติกลั้นน้ำที่ไหลบ่าออกมาไม่ไหว  เขาเป็นอะไรกัน 

บางท่านอาจมองว่าพวกนี้มันบ้า  หรือไม่ในชีวิตก็คงขาดอะไร  จะเป็นอย่างไรก็ช่างเขาเถอะ  แต่ว่าวันนี้มันก็เกิดขึ้นแล้ว 

ดีกว่าไปนั่งบังคับทำ KM  KemM กันเกลื่อนกราดตลาดล้วนแต่กายภาพหากไร้ซึ่งจิตวิญญาน  แต่เหล่า gotoknow เป็น KM ที่มีชีวิต  พูดได้  ยิ้มได้  หัวเราะได้  แถมยังกอดกันได้อีกแน่ะ

แม้เด็กน้อย  เหล่าลูกหลาน gotoknow ดูช่างมีความสุข ไร้ทุกข์ไปด้วย  ใครช่วยหาคำตอบที 

 

รสสัมผัสของ gotoknow ช่างละเมียดละไมกว่าใครคิด

ดูก็รู้ว่าสุขหรือทุกข์

 

 วันนี้คงต้องมาเริ่มถามตัวเองว่า  แล้วทิศทาง gotoknow ข้างหน้าจะไปทางไหน  ใครๆก็บอกไม่ได้  สิ่งที่ไม่คิดก็ทำให้คิด สิ่งที่อยากให้เกิดก็เกิดแล้ว

 อนาคตจะเป็นอย่างไรอย่าไปกังวล  อดีตจะทุกข์ปี้ป่นก็อย่าไปทุกข์ตาม  แต่ต้องถามตัวเองว่าวันนี้เราได้ทำดีที่สุดแล้วหรือยัง

ทุกฝีก้าววันนี้ของ gotoknow มั่นคง   แต่อย่าไปหลงเวรกรรมระหว่างทาง  ช่องว่างระหว่างคนแม้ยังมี  แต่ก็เป็นสีสรรนั่นปะไร

 

เชื่อแน่ว่าย่างปีที่สี่ของ gotoknow จะเริ่มสะท้านสังคม  ภาพเหล่านี้จะเกิดมากขึ้น

แล้วเราจะตกตะลึงที่ไม่คาดคิด  ว่าเขาจะลิขิตถึงเพียงนี้  ขอให้โชคดีเมื่อย่างปีที่สี่  ที่เหล่ามวลมิตรจะแนบสนิทมากยิ่งขึ้น  ครับ