เรียนรู้ช้าเร็วนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือว่า ได้เรียนรู้แล้ว
เมื่อวานไปรับแอมแปร์ที่ศูนย์เด็กเล็กค่ายอิงคยุทธ์ช้ากว่าปกติ...เนื่องจากว่า ขณะที่ขบวนรถของเพื่อนครูกำลังวิ่งแล่นกลับบ้าน ระหว่างทางเจอการเผายางรถยนต์และพ่นคำเตือนว่า "ระวังทหารหลอก ระวังตาย"ผ่านมาช่วงระยะหนึ่งก็โดนลอบยิง ขบวนรถต้องหยุดแล่นอย่างกระทันหัน...ทหารที่ รปภ. ลงมาเคลียร์...โชคดีบุญรักษาไม่โดนผู้ใด...ทหารไม่กล้าไล่ล่าเนื่องจากว่ากำลังมีน้อยและกลัวเป็นกลลวง...
กลับถึงบ้านรีบบึ่งรถมอเตอร์ไซค์ไปรับแอมแปร์...ลูกวิ่งเข้ามากอดและพูดว่า
แอมแปร์ : แม่...วันนี้ทำไมแม่มารับแอมแปร์ช้า แอมแปร์คอย
แม่ตั้งนาน
ข้าพเจ้าก้มลงกอดลูก...ร้อนผ่าวที่เบ้าตา...และจูงมือกันเดินมาที่รถ...กลับรังรักของเรา...
..................................................................................
ตอนอาบน้ำก็ถามลูกว่า
แม่ : วันนี้ที่โรงเรียนเป็นอย่างไรบ้าง
แอมแปร์ : แม่..สอนแอมแปร์ใส่กระดุมเสื้อหน่อยได้ไหม
แม่ : ทำไมหละลูก?
แอมแปร์ : ก็ลูกใส่กระดุมเสื้อไม่ได้ คุณครูว่า
แม่ : ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่สอนให้
..................................................................................
วันนี้เหตุการณ์ปกติ...ไปรับแอมแปร์ตามเวลาปกติ ลูกวิ่งมาหาข้าพเจ้าแต่ไกล....
แอมแปร์ : แม่วันนี้แอมแปร์ใส่กระดุมเสื้อเองได้แล้ว คุณ
ครูชมว่าแอมแปร์เก่ง..แอมแปร์เก่งไหมแม่...
..................................................................................
+ วันนี้แอมแปร์ดีใจไชโย...ที่สามารถใส่กระดุมเสื้อได้เอง
+ ทั้งที่ความจริง...เด็กคนอื่น ๆ เขาใส่กันได้ตั้งนานแล้ว
+ แต่แอมแปร์ไม่ใส่ใจ...แอมแปร์ใส่ใจเพียงว่า..ก็วันนี้แอมแปร์ทำได้แล้ว
+ บทสรุปที่แอมแปร์สอนแม่คือ
" เรียนรู้ช้าเร็วนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือว่า ได้เรียนรู้แล้ว"
ชีวิตนี้เป็นของเราค่ะ ใช้ทุกๆวันให้มีค่ามากที่สุด ยึดมั่นเชื่อมั่นและศรัทธาต่อเพื่อนมนุษย์เข้าไว้ เป็นกำลังใจให้นะคะ และขอบคุณสำหรับทางที่คุณครูเลือกเดินค่ะ
ชื่นชมยินดีด้วยครับ ความเรียงสาของเด็ก
น่ารักจังเยย...มาชื่นชมยืนดีคะ
มาเยี่ยม...คุณแอมแปร์
อ่านแล้ว หายใจยาว ๆ นะ ดวงตามองไปยังทะเลสาบอันกว้างไกล...
และนึกถึงท่านคณบดีที่ ม. ตานี ที่เคยผ่านหน้าพบกันแล้วท่านมักจะพูดว่า...
บุญรักษานะ...
ต้อมชอบอ่านความคิดของเด็กๆ ที่คุณแม่ของน้องแอมแปร์นำมาเล่าค่ะ และหลายๆ ครั้งที่คำพูดของเด็กๆ ทำให้เราซึ่งเป็นผู้ใหญ่ตัวโตๆ ต้องฉุกคิด
เคยอ่าน "พระจันทร์เสี้ยว" ของท่านรพินทรนาถ ฐากูร ไหมคะ?
สวัสดีค่ะ
+ ต้องเรียกว่า คุณแม่แอมแปร์หรือเปล่าคะนี่
+ ชอบมากค่ะที่ว่า " เรียนรู้ช้าเร็วนั้นไม่สำคัญ ที่สำคัญคือว่า ได้เรียนรู้แล้ว"
+ เด็ก ๆ เป็นตัวอย่างที่ผุ้ใหญ่ควรใส่ใจเอาอย่าง ในการอยู่กับปัจจุบ้นนะคะ...ว่าไหม
+ บุญรักษา ให้ปลอดภัยนะคะ...^_^
สวัสดีค่ะ คุณแม่น้องแอมแปร์
คุณแม่น้องต้นไม้ขออนุญาตนำบล็อกรวมไว้ที่แพลนเน็ต Kid Channel นะค่ะ
แนะนำแพลนเน็ต Kid Channel
ขอบคุณค่ะ :)
สวัสดีครับ คุณแอมแปร์
สวัสดีค่ะ
+ ขอบคุณค่ะพี่โอ๋...
+ ทุกครั้งที่ว่าง...จะต้องเข้าไปทักทายพี่โอ๋ทุกทีซินา...
+ อาจเป็นเพราะความประทับใจแรก...จากการอ่านเรื่องของเด็ก ๆ....
+ ฮา ๆ สวัสดีท่านสิทธิรักษ์...
+ เมื่อคืนท่านอยู่ยามดึกสินะ
+ ยามดึกดื่น...เงียบสงัด..
+ แล้วใจท่านไซร้..เป็นฉันใด...
+ ฮา ๆ เอิ๊กๆ
+ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ...
+ ภาพประจำตัวดูดีมากค่ะ
+ เข้าไปดูประวัติ...หวานซึ้งเลย..
+ เห็นมดวิ่งอยู่เต็มไปหมด
+ "ความรักเอยงดงามอย่านี้
จนชั้วชีวีโหยหาความรักไม่เคยพอ
อย่างให้เธอเคียงข้างอย่างนี้
บอกรักอีกทีอยู่ใกล้กันตลอดเวลา"
( ปู พงษ์สิทธิ์ ร้องไว้เช่นนี้ )
+ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ...ครอบครัว "อัคระจาคะ"
+ ภาพประจำตัวดูดีมากค่ะ
+ เข้าไปดูประวัติ...หวานซึ้งเลย..
+ เห็นมดวิ่งอยู่เต็มไปหมด
+ "ความรักเอยงดงามอย่านี้ จนชั้วชีวีโหยหาความรักไม่เคยพอ อย่างให้เธอเคียงข้างอย่างนี้ บอกรักอีกทีอยู่ใกล้กันตลอดเวลา"
( ปู พงษ์สิทธิ์ ร้องไว้เช่นนี้ )
+ สวัสดีค่ะท่านอาจารย์ umi
+ วันนี้ไปเยี่ยมอาจารย์มาแล้ว
+ ขอบคุณ "บุญรักษา" เช่นกันค่ะ
สวัสดีครับพี่สาวที่น่ารัก และสวัสดีน้องแอมแปร์ ด้วย
มาช้าหน่อยคงไม่ว่ากันนะครับ
วันนี้ลงพื้นที่ อ.ท่าสองยางติดตามงานที่ข้ามา และหลีกหนีบรรยากาศที่อืมครึม กะว่าจะค้างคืน แต่คิดไปคิดมา กลับดีกว่า ตอนอยู่บ้านกรรมการ ท่านบอกว่านอนค้างคืนที่นี่เถอะ พรุ่งนี้ค่อยกลับ ถ้ากลับเดี๋ยวเจอฝน แต่ตอนนั้นฝนหยุดตกแล้ว จึงตัดสินใจกลับ ออกมาหน่อยเดียว "เจ้ากรรม" ฝนตกยิ่งหน้าเม็ดกว่าเก่า จึงลุยลุยฝนสุดทางจาก ท่าสองยาง ถึง แม่สอด ก็ดีเหมือนกัน เป็นการพิสุทธิตัวเองอย่างหนึ่ง "ทุกอย่างอยู่ที่ใจ"
"ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว" เป็นกำลังใจให้พี่สาวที่น่ารักเสมอ ครับ
+ สวัสดีน้องเนปาลี...
+ เมื่อกี้เข้าไปทักทายคุณน้องมาแล้ว
+ "บุญรักษาค่ะ"
สวัสดีค่ะ คุณ แอมแปร์
เหนื่อยกาย มิเท่าไหร่ หากว่าใจมีกำลัง
เหนื่อยนัก แค่พักบ้าง หยุดกลางทางเพื่อผ่อนแรง
เหนื่อยหาย เป็นปลิดทิ้ง ชื่นใจจริง ดั่งเหมือนแกล้ง
เพราะมีคำ เติมแรง จากคนรัก ว่า "ห่วงใย"
(หวานซ๊า....เรา อิอิ)
ขอบคุณ คุณแอมแปร์ และเพื่อน ๆ ทุกคนที่ห่วงใยนาค๊า...
+ สวัสดีค่ะ...คนไม่มีราก
+ สำหรับฉันชื่อนั้นหาสำคัญไม่... ท่านจะเรียกอย่างไรก็ได้...
+ สำคัญตรงจิตใจ...สวยสดใส...ไมตรีงาม..ที่ท่านมีมอบให้ต่างหาก
+ ดีใจมากที่ท่านมาทักทาย...
+ เวลาเข้าไปทักทายใคร..ไม่เคยเลยที่จะไม่แวะอ่านของท่าน
+ ขอบคุณ "บุญรักษา"