วันนี้ G2K ครบรอบวัยดรุณ 3 ขวบ วัยที่เตรียมการจะก้าวขึ้นชั้น ไปต่อห้องเรียนตัวจริง ค่ำคืนที่สองที่ไปนอนค้างที่สวนป่าของพ่อครูบา มีการถอดความรวบรวมแลกเปลี่ยนเรื่อง G2K ไว้ วันนั้นไมค์ถูกโยนมาให้ให้ร่วมออกความเห็น ฉันบอกไปว่า ใช้ G2K ได้เพราะน้องโต้ง สอนมา เธอมากับน้องชายที่รักของฉัน คุณหมอนิพัธ ณ เมืองสองแคว ตั้งแต่วันนั้นก็เริ่มฝึกพิมพ์ฝึกเขียนบันทึก ตอนที่เริ่มเขียน ฉันก็เอาเรื่องวิชาการมาเขียน เขียนแบบเรื่องเล่าที่อยากจะเล่าให้ใครๆฟังที่พัฒนารูปแบบการเขียนแบบวิชาการมาเป็นแบบวิชาเกิน ที่ฉันใช้คำว่า “วิชาเกิน” เพราะสิ่งที่เขียนมันเกินนอกกรอบ ไม่เขียนติดกรอบหรือทฤษฎี สละสลวยไปตามอักษรที่ใจสั่งมา
สิ่งที่เรียนรู้จาก G2K คือ มิตรภาพ มีมิตรภาพที่มีพลังแฝงอยู่หลากหลาย จะได้พลังขึ้นอยู่กับมุมที่ได้ไปคลิกกัน เมื่อตอนสมัครใหม่ๆเข้า G2K ฉันคิดเพียงแต่ว่า จะสื่อสารใครทางไหนให้ทั่ว ไม่ต้องเที่ยวมั่วจัดการอะไรให้มันมากมาย พอลงมือเข้าเป็นสมาชิก ได้ไปแวะเยี่ยมใครๆหลายคน แต่ที่ประหลาด คือ มีคนที่ไม่รู้จักเข้ามาเยี่ยมด้วย ตอนแรกแอบอ่าน ตอนกลางแวะไปอ่านไม่ทิ้งร่องรอย ตอนสุดท้ายอ่านมันให้เปิดเผยระบือไกล
สรุปแล้ว G2K คือ เวทีที่ฉันใช้สื่อสารกับคนค่ะ

เมื่อคืนนั้นง่วง ยังเขียนไม่จบ เลยขอมาบันทึกต่อให้ในตอนเช้า ฉันขึ้นต้นการใช้ G2K สื่อสาร เป็นการสื่อสารกับน้องๆทั้งหลายที่ต้องเป็นครูให้ในเรื่องวิชาการ เวลาทำงานของเรานั้นไม่มาก ถ้ามัวแต่มานั่งคุยเรียนทุกวัน มันก็ไม่มีวันพอที่จะไปดูแลเรื่องสุขภาวะ ด้วยเรื่องวิชาการที่ต้องร่ำเรียนนั้น จำเป็นต่อการดูแลสุขภาวะในมุมมองหนึ่ง จึงต้องหาวิธีที่จะสื่อสาร ให้น้องๆทั้งหลายได้มีที่เรียน G2K เข้ามาให้ได้รู้จัก จึงสบโอกาสนักที่จะใช้มัน ใช้ไปขณะหนึ่งก็เริ่มคุ้นเคย คราวนี้เลยเที่ยวไปในโลกของมัน จึงได้พบว่า บางเรื่องวิชาการที่ตั้งใจจะบอกให้น้องๆรู้ มันมีครูอยู่ใน G2K อยู่แล้ว คราวนี้ฉันเอาใหม่ เลือกเขียนใส่ไว้แต่เรื่องที่เน้นในมุมบริบทเฉพาะ เพื่อขยายความให้น้องๆเข้าใจและรู้จักมองมุมมองอะไรที่แตกต่างกันไป ซึ่งถ้าฝึกมองก็จะเรียนรู้เพิ่มจากต่างมุม
ทำไปสักพัก ใจชักจะยุ่ง เอ๊ะทำอะไรอยู่ ไม่ใคร่สนุกเลย ฉันเลยเปลี่ยนรูปแบบของการบันทึก เป็นมุมมองบันทึกสิ่งที่ตัวเองเรียนรู้ บันทึกมันไว้เพื่อตัวเองใช้ทบทวนภายหลัง เปลี่ยนแล้วก็เอ๊ะ! คราวนี้ดี นะ มีมิตรใหม่เข้ามาทำความรู้จัก แล้วยังรู้สึกดีกับตัวเองด้วยนะ เพราะเมื่อกลับไปอ่านบันทึกตัวเองแล้ว มันมีความแปลกใจกับตัวเองเกิดขึ้นอยู่มากพอดู อย่างเช่นแปลกใจว่าเราเคยมีฝีมือการเขียนยังงี้เลยเหรอ
เมื่อครูบาสานต่อด้วยรับไปใช้แซ่เฮ ก็ยิ่งทำให้ G2K ได้มอบสิ่งดีๆอีกมากมายให้กับตัวฉัน ฉันขอบอกว่า สิ่งที่มีค่าที่สุดที่มอบให้ คือ มิตรภาพที่ฉันกล่าวถึง อีกทั้งความรักที่ให้ความหวังว่า ในสังคมนี้ ยังมีคนดีอยู่อีกมากมายที่กำลังช่วยกันสร้างสรรค์สังคมดี ถ้าหากเพียงแต่มีเวทีให้ได้พบปะ มีการนำประสบการณ์มาแลกเปลี่ยนให้กัน เสริมหนุนกันและกันในทางเหมาะควร ตามหลักพอดี พอเพียง และมีเหตุมีผล G2K จะช่วยนำให้เกิดสังคมที่มีสุขภาวะได้ในอนาคตค่ะ
ขอบคุณอีกครั้งสำหรับโอกาสของชีวิตที่ G2K ได้ช่วยชักให้คนดีทุกท่านได้เข้ามาสู่ แล้วทำให้ฉันพลอยได้มีโอกาสได้รับมิตรภาพจากทุกๆท่าน

ขอมอบน้ำชาและดอกกุหลาบมาเพื่อขอบคุณๆๆทีมงาน G2K จากใจหมอเจ๊ทั้งดวงเลยค่ะ
สวัสดีค่ะ หมอเจ๊คนสวย แซ่เฮ
สุขสันต์ช่วงเวลาของความสุขด้วยกันค่ะ
มิตรภาพของโลกไร้พรมแดน
สวัสดีคะ พี่หมอเจ๊
ขอบคุณมากคะ ที่ร่วม AAR GotoKnow.org คะ
เข้ามาเก็บข้อมูลแล้วคะ :)
พี่หมอเจ๊คะ
มะปรางเข้ามาอ่านต่อแล้วคะ
ขอบคุณมากคะ มุมมองที่พี่หมอเจ๊สะท้อนออกมา ทำให้เห็นการพัฒนาตนเอง รวมไปถึงการมอบให้กับผู้อื่น และตอนนี้ก็กลายเป็นพบมิตรภาพดีๆ เพิ่มขึ้นอีกด้วย
ขอบคุณคะ
มอบดอกให้ G2K
ขอบคุณค่ะพี่หมอเจ๊ คนสวย แซ่เฮ
ขอโทษที่ เข้ามารับน้ำชาดึกไปหน่อย อิอิ
คิดถึงค่ะ
สวัสดีครับ
มารายงานตัวครับ...หมอเจ๊...เพิ่งออกจากโรงพยาบาล...ยังเหนื่อยนิดๆ..แต่ใจสู้ครับ..คิดถึง...มิตรรัก...ทุกคน
สำหรับครูพิสูจน์ และขอเชิญทุกท่านที่มาเยี่ยมชมนั่งพักเหนื่อยและดื่มเพื่อคลายเหนื่อยก่อนนะค่ะ
สวัสดีค่ะพี่หมอเจ๊
เลยตามมาอ่านต่อที่นี่ค่ะ ได้ใจความ นึกเห็นภาพตามชัดเจน พร้อมกับพยักหน้าเห็นด้วย.. หงึกๆ...ขอบคุณค่ะ
..เคยไปกระบี่ 2 หนค่ะ ชอบทะเลมากๆค่ะ ประทับใจทุกอย่างที่นั่นค่ะ
สวัสดีค่ะ อาจารย์
พอเขียนแบบ วิชาการแต่ไม่หลุดประเด็น ทำให้น่าอ่านขึ้นไปอีกอ่ะค่ะ
ขอบคุณค่ะ
อยากกินน้ำพริกอีกเหมือนกันค่ะ