มาศรีราชาคราใด อดไม่ได้ที่ต้องแวะมาถิ่นเก่าอีกแห่งหนึ่ง....ซึ่งเป็นช่วงวัยสาวที่น่าระลึกถึงและจดจำ
“แวะมั้ยเนี่ย.....” ป๊าถาม เมื่อรถจวนถึงหน้า รพ.สมเด็จ ณ ศรีราชา
“แวะจ้ะแวะๆ....
“เด็กๆ... สนามซ้ายมือเนี่ย ตอนนั้น ตอนที่ป๊าจีบแม่แล้วซื้อทุเรียนมานั่งกิน...จนขี้แตก” .... ฉันบอกลูกๆ แต่ลูกๆไม่ขำ
“แม่เล่าไม่รู้กี่รอบแล้ว มาทีไรก็เล่าทุกที....” ลูกบอกว่าฟังแม่เล่าจนจำได้
“อ๋อเหรอ...ฮาๆๆ.....”
“นี่ตึกนี้แหละ ตึกเก่าที่แม่ทำงานแล้วป๊าพบแม่”
แล้วเด็กๆก็เลี้ยวลงไปเดินเล่นบริเวณบ้านพักติดทะเลของโรงพยาบาล ที่ให้เช่าพักได้ ส่วนป๊าเดินเล่นสักพักแล้วหันมาบอกแม่ว่า
“พาป๊าไปเข้าห้องน้ำหน่อย...ป๊าปวดท้อง” ฮาๆๆ.......
เราทิ้งเด็กๆไว้ริมทะเล แล้วขึ้นไปตึกที่ทำงานเก่าของแม่ ภาพอดีตลอยมาจากความทรงจำ
“นี่....ตรงนี้ๆไงที่ป๊ามาคอยพบแม่ ตอนแม่เข้าเวร เดี๋ยวนี้ทำเป็นห้องให้การรักษาพยาบาลไปแล้ว”
“อืมม....ผมจีบเค้าตรงนี้แหละครับ” ป๊าบอกพยาบาลที่อยู่ประจำตึก
“เคาเตอร์นี้ แต่ก่อนไม่มีกระจก เป็นห้องโล่ง ป๊าเดินมาหาแม่แล้วชวนพูดคุย แม่ชอบฟังเพลง ป๊าก็ชอบ ป๊าเลยคุยเรื่องเพลงเป็นส่วนใหญ่”
“นี่ไง ห้องพักผู้ป่วยพิเศษที่ภรรยาเพื่อนป๊ามาป่วย ป๊ามาเยี่ยม แล้วเพื่อนป๊าบอกว่าพยาบาลคนนี้น่ารัก....ป๊าเลยออกมาดู.....แล้วชวนคุย”
“ห้องพักเบอร์อะไรนะป๊า....”
“ไม่รู้จำไม่ได้....แถวๆนั้นแหละ”
“ป๊าถามแม่ว่าพรุ่งนี้มาทำงานมั้ยครับ เวรอะไร แม่บอกว่าเวรบ่าย ป๊าเลยมาหาตอนบ่ายโมง...ไม่เจอแม่....”
“เพื่อนพักเที่ยงกลับไปหอพัก เจอแม่ เพื่อนบอกแม่ว่ามีผู้ชายคนนึงมาถามหา....หล้อออ...หล่อ......” เพื่อนลากเสียงยาว
“ใครวะ?......มึคิดในใจเพราะลืมไปแล้ว”
“ตอนบ่ายสามแม่ขึ้นเวรบ่าย ป๊ามาหาแม่ ป๊าบอกว่า เห็นแม่บอกว่าขึ้นเวรบ่ายนึกว่าบ่ายโมง เลยมาตั้งแต่บ่ายโมง....จริงๆแล้วเวรบ่ายขึ้นเวรสามโมงครึ่งค่ะ....แม่บอกป๊า....”
“ป๊ายิ้มเขินๆ....แล้วควักดอกจำปีในกระเป๋าเสื้อออกมาให้แม่ ป๊าบอกว่าเอามาจากบ้าน เอามาฝากแม่ แต่มันเหี่ยวไปหน่อยเพราะเก็บมาตั้งแต่ตอนสาย...ตั้งใจจะเอามาให้ตอนบ่าย....”
“แม่มีอนุทินรักกับป๊ามากมาย...เก็บๆไว้เยอะ... รวมทั้งกลีบดอกจำปีที่ป๊าให้ไว้ด้วย”
....และมากกว่าความรักแบบหนุ่มสาวที่เกิด เป็นความรักในสถาบัน..กาชาดไทย...องค์กรกุศล องค์กรที่เป็นผู้ให้ และรับจากการบริจาคของผู้ใจบุญ
ศรีราชาสอนให้ฉันเรียนรู้ชีวิตมากมาย มากกว่าประสบการณ์ชีวิตการทำงานของพยาบาลจบใหม่
พี่หัวหน้าเก่าของฉัน "พี่เล็กบุญศิริ มัคสุวรรณ" ผู้เป็นแบบอย่างของพยาบาลที่ดี ใจดี อารมณ์(ขัน)ดี... ที่ฉันพยายามดำเนินตาม... ผู้เป็นพี่ที่มากกว่าหัวหน้างาน.... พบครั้งสุดท้ายเมื่อสองปีก่อน ตอนนั้นพี่เล็กเป็นหัวหน้าพยาบาล ตอนนี้ท่านเกษียณอายุราชการแล้ว...
.....มาคราวนี้ไม่พบ คราวหน้าต้องแวะไปพบพี่ให้ได้ค่ะ....
สวัสดีค่ะ
อยู่ใกล้ๆศรีราชามากเลย บางพระคะ คราวหน้าคงมีโอกาส ได้พบกันนะคะ
อ่านเรื่องราวแล้ว เหมือนนิยายรักเลยค่ะ
ที่ รพ.สมเด็จ ณ ศรีราชา ยังเป็นที่ถ่ายทำ ภาพยนต์อีกหลายเรืองค่ะ
เสัยดาย ที่ไม่ได้พบค่ะ
สวัสดีค่ะ คุณตันติราพันธ์
มาอ่านเรื่องสาวๆหนุ่มๆจีบกัน มีความสุข อิอิ
สวัสดีครับ....
มีความสุขที่ได้อ่านบันทึกนี้
ดูราวกับว่า ลูก ๆ กำลังย้อนรอยตำนานรักของคุณพ่อกับคุณแม่อย่างเป็นสุข
.....
จริงดังว่าแหละครับ, ในโลกนี้มีพื้นที่อันมากมาย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่า ทุกสถานที่นั้น ๆ จะตราตรึงอยู่ในใจของคนเราเสมอไป
....
มีความสุขมาก ๆ นะครับ
สวัสดีคะมาอ่านตำนานรักคะ...มีความสุขมาก_มาก นะคะ...^_^
ตอนนี้พี่ก็ไปศรีราชาบ่อย แต่ยังไม่ได้เข้าไปดูใน รพ นี้ เขาบอกว่ามีที่พักให้เช่าด้วยใช่ไหมคะ
สวัสดีค่ะ ท่านพี่อัยการชาวเกาะ
กราบ สวัสดีค่ะพ่อ ครูบา สุทธินันท์ ปรัชญพฤทธิ์
ยิ้ม ยิ้ม
มีความสุขทุกครั้งค่ะ
มากกว่า "คิดถึง"
สวัสดีค่ะ น้องแผ่นดิน
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด พี่ติ๋ว บันทึกรักนี่เอง อ่านตั้งแต่ต้นจนจบม้วนหน้าลังกาหลังไปสามรอบ หวานหยดอ่ะ ยกเว้นตอนขี้แตกนะ 555 เมื่อไหร่จะเจอหวานเจี๊ยบแบบพี่มั่งอ่ะ สงสัยต้องไปนั่งรอแถวโรงพยาบาล หุๆ น่ารักจังเลยบันทึกนี้ โรแมนติกมาก เอาอีกๆ
สวัสดีจ้ะ น้าอึ่งน้าอึ่งอ๊อบ คนสวย แซ่เฮ
สวัสดีจ้ะ น้องรัก Little Jazz \(^o^)/
สวัสดีค่ะ คุณภีรภา อัคระจาคะ
บล็อกนี้ ขนาดของตัวหนังสือและมีสีสันทำให้ อ่านง่าย ข้อความกระทัดรัดได้สาระชัดเจน มีภาพประกอบซึ้งได้ออกแบบจัดเรียงได้ดี อย่างพอเหมาะ ภาพชัดเจน สอดรับกับเนื้อหาสาระ สมควรได้รับรางวัล
สวัสดีค่ะ พี่แก้ว
สวัสดีค่ะ อ.ประจักษ์นายประจักษ์
หุๆๆ ชมกันเองงี้เลยเหรอพี่ เกินจริงไปหน่อยม้าง แต่น้องไม่ดำนะ (ยกเว้นตอนนี้เพราะไปตากแดดมาหน้าแดง อีกไม่นานก็คงดำและลอก) นึกถึงท่อนต้นของกลอนที่พี่บอกอ่ะ มันมาจากกลอนของศรีปราชญ์ที่ตอบโต้กับพระแสนเมือง เจ้าเมืองเชียงใหม่ เอามาฝากให้อ่านก่อน เดี๋ยวน้องจะรออ่านตอนต่อไปว่าหวานหยดขนาดไหน
เจ้าเมือง: ศรีเอยพระเจ้ฮื่อ ปางใด
ศรีปราชญ์: ฮื่อเมื่อเสด็จไป ป่าแก้ว
เจ้าเมือง: รังสีบ่สดใส สักหยาด
ศรีปราชญ์: ดำแต่นอกในแผ้ว ผ่องเนื้อนพคุณ
ขอบคุณน้องเล็ก...สร้างบรรยากาศให้ได้อารมณ์รักโรแมนติคดีจัง..อิ..อิ...เขินจ้า...