การตี เป็นวิธีการควบคุมพฤติกรรมของนักเรียน วิธีหนึ่ง และ การชมเชย/การเสริมแรง ก็เป็นกระบวนการควบคุมพฤติกรรม เช่นกัน แต่ทำได้ยากและท้าทายกว่า เพราะบางทีเราไม่คุ้นเคย

จากการไปบรรยายในที่ต่าง ๆ โดยเฉพาะกับกลุ่มครู-อาจารย์   ปัญหาประการหนึ่งที่ถูกยกมาถกเถียงกันบ่อย คือ “ครูควรตีเด็กนักเรียนหรือไม่”   “เราควรคืนไม้เรียวให้ครู หรือไม่”   “การตีเด็ก เป็นการสร้าง หรือเพาะบ่มนิสัยการใช้ความรุนแรงที่ครูไม่ควรทำ” อีกคนหนึ่งเถียง  เลยเถียงกันไม่หยุดและหาข้อยุติไม่ได้

ผมเองเชื่อว่า การที่เด็กเกิดปัญหา   เช่น  “อ่านหนังสือไม่ออก”   “มีพฤติกรรมก้าวร้าว”   “ไม่ตั้งใจเรียน”  คงจะมีหลายสาเหตุ  แต่ผมเองไม่เชื่อว่า "การที่เราไม่ตีเด็ก" หรือ “การที่ครูไม่ใช้ไม้เรียว” เป็นสาเหตุสำคัญที่สร้างปัญหาในเรื่องเหล่านี้  ผลการวิจัยทั่วโลก ยืนยันว่า คดีอาชญากรรมเกือบ 100 % ล้วนเกิดจาก การที่อาชญากรได้เคยถูกกระทำแบบรุนแรงมาอย่างต่อเนื่องในชีวิต  การตีในโรงเรียน ถือเป็นวิธีการที่รุนแรงวิธีหนึ่ง  ยิ่งถ้าอยู่บ้านก็ถูกพ่อ-แม่ตี มาโรงเรียนก็ถูกครูตี ยิ่งไปกันใหญ่  ในที่สุดก็ก่อคดีอาชญากรรมได้ครับ ในสภาพที่ควรจะเป็น เด็กควรได้รับการพัฒนาบนพื้นฐานของความรัก  ความเมตตา ความมีเหตุมีผล ไม่น่าจะจะใช้วิธีการหล่อหลอมบนพื้นฐานของวิธีการที่รุนแรง นี่คือความเชื่อของผมนะครับ

ลูกสาวผมเรียนประถม 1-6 ในโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ตลอด 6 ปี ไม่มีข่าวคราวเรื่องโดนตีเลย และครูที่นั่นก็ไม่มีการตีเด็ก แต่จะเน้นการชม การเสริมแรง(การตี เป็นวิธีการควบคุมพฤติกรรมวิธีหนึ่ง การชม/เสริมแรง ก็เป็นกระบวนการควบคุมพฤติกรรม เช่นกัน แต่ทำได้ยากกว่า  เพราะบางทีเราไม่คุ้นเคย) แต่ท่านเชื่อไหม นักเรียนที่นั่น ไม่เกเร ตั้งใจเรียน นักเรียนทุกคน อ่านหนังสือออกหมด  เขาสอนให้ลูกสาวผมอ่านหนังสือพิมพ์ทุกวัน ตั้งแต่เรียนชั้น ป.2 จนในที่สุด ลูกผมก็เป็นนักอ่าน ทั้ง 2 คน (แล้ววันหลัง ผมจะเล่ากลยุทธ์การสอนให้เด็กอ่านคล่องของโรงเรียนแห่งนั้น น่ะครับ)

ปัญหา การตี-ไม่ตีเด็ก เป็นปัญหาโลกแตกที่นักวิชาการหรือครู มีความเห็นแตกต่างกันหลายกลุ่ม ผมเองก็เคยตีนักเรียน สมัยสอนมัธยม แต่ผมคิดว่า ผมทุ่มเทเวลาเกือบทั้งหมดในชีวิตช่วงนั้นอยู่กับนักเรียน(ทั้ง 7วัน )เพราะเป็นคนโสด วันหยุด ลูกศิษย์ผมจะมาทำอาหารกันที่บ้านพักผม เป็นประจำ ผมสนิทสนมกับเขามาก ๆ เขาดูออกว่า ผมรัก ห่วงใยพวกเขาอย่างจริงใจ อาจารย์เชื่อไหม เมื่อนักเรียนทำผิดหรือมีพฤติกรรมีที่ไม่เหมาะสม ผมจะตีเขา และพร่ำบ่นเสียใจที่เขาไม่เชื่อฟัง ลูกศิษย์ดูออกว่าผมเสียใจจริง ๆ หลายครั้งที่เข้ามากราบขอโทษผม(ทั้ง ๆที่ผมตีเขา) ผมเลยเกิดการเรียนรู้ว่า ครูตีเด็กได้ ถ้าเรามั่นใจว่า "ลูกศิษย์ดูออกว่าเรารักเขาอย่างจริงใจ ทุ่มเททุกอย่างเพื่อเขาตลอดเวลา" การตี จะไม่มีการเพาะบ่มความแค้นเลยในกรณีนี้ แต่ถ้าเราไม่มีเวลาดูแลพวกเขาอย่างใกล้ชิด และ นักเรียนดูไม่ออกว่า เรารัก-ห่วงใยเขาอย่างจริงใจ ในกรณีนี้ การตี จะเป็นการเพาะบ่มความคับข้องใจ ความแค้น เมื่อมีโอกาส เด็กจะแสดงพฤติกรรมความรุนแรงได้ ครับ

ท่านคิดอย่างไรกับปัญหานี้ครับ...แล้วท่าน(ในฐานะที่เป็นครู) จะตีเด็กไหมครับ...ถ้าจำเป็นต้องตี  เราจะต้องทำอย่างไรครับ ช่วยคิดกันหน่อยนะครับ