บางครั้ง
การเดินทางก็เป็นทางเลือกที่ดีที่ช่วยให้เราจากหายไปจากจุดที่เป็นอยู่

แต่บางครั้ง...
สิ่งที่พานพบในการเดินทาง
กลับยิ่งตอกย้ำให้เราพบเจอกับความอ่อนไหวของตนเองอย่างลึกล้ำ


และเมื่อก้าวเดินจากมา ...
ความรู้สึกก็ได้แต่โหยหาบางสิ่งบางอย่างนั้นอย่างบอกไม่รู้
รู้แต่เพียงว่า
ที่ซึ่งจากมานั้น
มีเรื่องราวอันเป็นความรู้สึกดีดีหล่นเคว้งอยู่ตรงนั้น

และยากยิ่งต่อการหวนกลับไปเยือน

ในมุมหนึ่งของการเดินทาง
ชีวิตไม่อาจพบเจอกับความรื่นรมย์เสมอไป
ความหม่นเศร้าก็อาจกลายมาเป็นมิ่งมิตรที่เกาะกุมเราอย่างสนิทแน่น
และชีวิตก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า
ส่วนหนึ่งของชีวิต
ล้วนเติบใหญ่มาจากความเจ็บปวดด้วยกันทั้งสิ้น

 

 

เราต่างมีโลกอันเร้นลับเป็นของตนเอง
บางแง่มุมบอกกล่าวได้อย่างเปิดเผย
บางแง่มุมซ่อนงำอยู่อย่างเงียบ ๆ ...

 

เพียงเพราะความเป็นจริงของชีวิต
เราต่างไม่สามารถรับรู้ความเป็นจริงของกันและกันได้ทั้งหมด
แต่การเปิดเปลือยถึงบางเรื่องและบางสถานะบนพื้นฐานของความจริงใจ

จึงน่าจะเป็นบางเลือกที่ดีที่สุด
เพราะนั่นคือการค้นหา  “พื้นที่” แห่งการพานพบกันและกันอย่างเข้าใจ ...

หมายเหตุ...
เขียนถ้อยคำนี้ในห้วงเวลาที่ตนเองกำลังค้นหาพื้นที่แห่งชีวิต
และเป็นการค้นทางเส้นทางคืนกลับสู่พื้นที่แห่งชีวิตที่มีชื่อว่า ...G2K