สมัยที่ผมยังเรียนอยู่วิทยาลัยเทคนิคแห่งหนึ่ง...................................................................................

 

         ด้วยความที่ยังอยู่ในวัยคนอง จึงโดนสารวัตรนักเรียนจับส่งวิทยาลัย ข้อหา โชว์ศิลปะแม่ไม้มวยไทยผิดที่ผิดเวลา.....วันต่อมาทางวิทยาลัยก็ออกหมายเรียก(แหะๆ พูดซะน่ากลัว) เรียกผู้ปกครองมาพบ โดย      "ฝากจดหมายให้เด็กเอาไปส่งให้ผู้ปกครอง" (เข้าทางล่ะ) พวกเรา"หกประหลาดแห่งกังนั้ม" ก็มาปรึกษาหาทางออกกัน และสรุปว่างานนี้ต้องจ้าง "มือปืนรับจ้าง" มาจัดการกับอาจารย์ฝ่ายปกครอง เพราะไม่งั้นโดนไม้เรียวคุณแม่แน่ๆ  ระหว่างลงขันหามือปืนรับจ้างอยู่นั้นพระเอกของเรื่อง(paleeyon)ก็ขี่ม้าขาวมาเพื่อรับผมกลับบ้าน

        ผมประหยัดเิงินไปอีกห้าสิบบาท(ไม่ต้องร่วมลงขันกระทำความผิด)  แต่มาคิดดูแล้วไม่รู้ว่าจะคุ้มหรือเปล่าเพราะเจ็ดวัน(อันตราย) ที่รอพาผู้ปกครองไปพบอาจารย์ฝ่ายปกครองนั้น  ผมต้องมากลายเป็น เด็กเสริฟบ้าง คนล้างจานบ้าง คนจ่ายตลาดบ้าง แถมเวลาตีแบดมินตั้นด้วยกัน ลูกแบดตกที่ฝั่งตัวเองแท้ๆ ยังชี้ให้เราไปเก็บให้อีก  ต้องทนตกอยู่ในภาวะจำยอม (อายุเจ็ดสิบเมื่อไหร่จะแกล้งคืนซะให้เข็ด)

        เวลาระทึกขวัญก็มาถึง  เพื่อนๆทั้งห้าคนมีมือปืนส่วนตัวมาทุกคน ท่าทางแต่ละคนดูหวาดผวา ลุกลี้ลุกรน มีแต่ผมคนเดียวเท่านั้นที่นิ่งดุจจอมยุทธ ด้วยความมั่นอกมั่นใจในพี่ paleeyon นั่งยืดอก(ไม่พกถุง)  และแล้วห้าคนที่พามือปืนรับจ้างมาเป็นผู้ปกครองก็ผ่านฉลุย  แต่ผม...............................

อาจารย์ฝ่ายปกครอง  :   คุณเปลี่ยน คุณรู้มั้ยว่าเด็กในปกครองของคุณ ไปทะเลาะกับ

                                    นักศึกษาต่างสถาบัน                                               

paleeyon                 :   ทราบครับอาจารย์  และที่บ้านมันก็ร้าย ยิ่งกว่านี้อีกครับ

รพี                            :   (นั่งลิ้นแข็งเหมือนยาชาหมอฟันยังไม่หมดฤทธิ์.. ) มึน..งง..หวิวๆ....

                                     จำหน้าตัวเองแทบไม่ได้

อาจารย์ฝ่ายปกครอง  :    ผมคลุกคลีกับเด็กพวกนี้มาเยอะรู้ทันลวดลายของเด็กหมด

paleeyon                 :    อาจารย์รู้ทันเด็กจริงๆ  แล้วทำไมยังฝากจดหมายเชิญผู้ปกครองให้เด็ก

                                     ถือไปเองล่ะครับ ทำไมไม่โทรศัพท์,หรือส่งไปรษณีย์  ไปให้  ดูเด็กสี่ห้า 

                                    คนตะกี้นี้สิครับ ครับจ้าง สามล้อถีบ มาเป็นผู้ปกครองทั้งก้วน

รพี                           :    (นั่งสั่นจน ก้นแทบหลุดจากเก้าอี้)   งานช้างสุรินทร์อายเลย..ว.้.อ.

อาจารย์ฝ่ายปกครอง :    จริงเหรอครับ  ต้องขอขอบคุณจริงๆครับ ถ้าไม่ได้คุณนี่....(ยออีก

                                     สารพัด..เกือบชั่วโมง ผมนั่งเสื้อเปียกเหมือนโดนฝนห่าใหญ่ ซัดเต็มๆ)

paleeyon                :     ( นั่งหน้าบาน )

                                       0------------------------------------0

ที่วิทยาลัย       

         หลังจากนั้นเป็นต้นมา  จดหมายทุกฉบับที่โรงเรียนส่งถึงผู้ปกครอง จะมีรายชื่อผู้รับจดหมายและมีผู้ปกครองโทรมายืนยันทุกครั้ง ทำให้ผู้ปกครองได้รับทราบความประพฤติของลูกหลานขณะเรียนหนังสือได้อย่างถูกต้องชัดเจน เพื่อนำไปปรับปรุง และสั่งสอนลูกหลานควบคู่ไปกับทางโรงเรียนอีกทางหนึ่ง

ที่บ้าน

           paleeyon     :  ถูกคุณแม่ต่อว่าเรื่องช่วยน้องปกปิดความผิด กระทงเดียว

           รพี              :  กระทงที่หนึ่ง ชกต่อยทะเลาะวิวาท

                                กระทงที่สอง  ขโมยผ้าเช็ดหน้าของ paleeyon ที่แฟนคนแรกซื้อให้

                                (ย้ำนะครับ   แฟนคนแรกของ paleeyon)

ผมถึงบางอ้อ  ณ บัดนาว  ว่าทำไม พี่ paleeyon กลับลำซะผมอึ้งกิมกี่ไปหลายวัน ...(ก็แค่ยืมไปโพก

หัวดู คาราบาว ครั้งเดียวเอง ............)

 

"สองพี่น้อง...รักใคร่...กลมเกลียว

แม้หาใช่...พ่อแม่เดียว...กันทั้งคู่

พี่ปกป้อง...พี่ช่วยเหลือ...พี่อุ้มชู

น้องเป็นผู้...เป็นคนได้...ไม่ลืมคุณ"

 

                                รพี กวีข้างถนน