ขอบคุณกิจกรรมนี้ที่ทลายกำแพงระหว่างลุงอัยการกับหลานๆ

          ในชีวิตการทำงานตามวิชาชีพของตน หากเราตั้งมั่นอยู่ในความจริงจังที่จะทำงานให้ประสบผลสำเร็จ โดยเฉพาะงานในกระบวนการยุติธรรมในส่วนของราชการไม่ว่าจะเป็นตุลาการ อัยการ หรือตำรวจ โดยไม่คิดถึงผลประโยชน์ที่เย้ายวน ไม่กระทำตัวเป็นผู้ข่มเหงรังแกประชาชนผู้ยากไร้ มีน้ำใจที่จะช่วยให้เขาได้รับความรู้ที่แท้จริง และช่วยเหลือแนะนำเขาในกรณีที่เกิดการกระทำอันมีผลทางกฎหมายด้วยความเต็มใจ แม้เราจะไม่ร่ำรวยเงินทองให้จับจ่ายใช้สอยเหมือนคนอื่น แต่สิ่งที่ได้รับคือการเคารพนับถือด้วยใจ  

          การทำงานต้อนรับชาว gotoknow ครั้งนี้ เป็นบทพิสูจน์บทหนึ่งว่าการทำงานใหญ่ไม่จำเป็นต้องใช้เงินมาก แต่เราก็สามารถทำงานให้สำเร็จลงได้ด้วยใจที่เพื่อนพ้องน้องพี่ในภูเก็ตที่เคยทุ่มเทใจให้กันมาก่อนเป็นระยะเวลายาวนานที่พิสูจน์กันได้ว่าใจถึงใจ แต่การทำงานเหล่านี้เราก็ต้องให้ใจคนงานระดับล่างของพรรคพวกเพื่อนฝูงเราเช่นกัน เขาจำเป็นต้องใช้เงินในการดำรงชีวิต เราก็ให้ใจเขาด้วยสิ่งจำเป็นในการดำรงชีวิต ให้เขาให้พอ และเมื่อมีงานครั้งหน้าเมื่อเราขอใจจากเพื่อนเราก็จะได้ใจจากลูกน้องเพื่อนด้วย 

สิ่งที่ญาติมิตรชาว gotoknow โดยเฉพาะคนแซ่เฮได้เห็นตลอดระยะเวลาที่อยู่ในภูเก็ต จะเห็นความเต็มใจของทุกภาคส่วนที่มีให้ต่อพวกเรา ขอรถ ๑ คัน ให้ ๒ คัน ขอกางเต้นท์ มีห้องพักเท่าไหร่เอาห้องพักไปเลย(เผื่อผู้สูงอายุและเด็ก) ขอห้องพักในสถานที่ที่ขอยากขอเย็นต้องขอล่วงหน้าอย่างน้อย ๒ เดือน ก็ขอวันเดียวได้ ขอเรือไปเกาะเฮลำธรรมดา ก็ให้ลำใหญ่ ๙๐ คนนั่งเพื่อพวกเราและลูกหลานของคนแซ่เฮจะได้ปลอดภัย จะกินอาหารก็คิดราคามิตรภาพ บางมื้อก็กินฟรี เสื้อก็ออกแบบให้เป็นพิเศษ  แม้แต่วันสุดท้ายเพื่อนก็ยังอยากให้ไปดูสิ่งที่จะเป็นประโยชน์แก่ชุมชนสำหรับนักพัฒนาชุมชนได้นำแนวความคิดไปปรับใช้

          ผมกับภรรยาและทีมงานทำงานบนความสนุก ดีใจที่เห็นชาวแซ่เฮพาลูกพาหลานมาร่วมสนุก ให้เขาได้รู้ได้เห็นความรัก ความเอื้ออาทรที่เรามีต่อกัน  ดีใจที่ลูกหลานชาวแซ่เฮมากอดลุงอัยการของพวกเขา  ดีใจที่เห็นลูกหลานสนุกกับการนั่งเรือกล้วยและเป็นกิจกรรมที่ทำให้ลุงอัยการกับลูกหลานชาวแซ่เฮทำลายกำแพงแห่งความเกรงและความไม่คุ้นเคย ทำให้น้องอ้าย น้องออย น้องจิ น้องไผ่ น้องฝ้าย คุยกับลุงอัยการอย่างสนิทสนม

          หลายท่านที่มาภูเก็ตถ้ารู้ว่าที่นี่อัยการต้องรับแขกบ้านแขกเมืองบ่อยก็คงหมดข้อสงสัยแล้วว่า เมื่อมีการรับรองแขกบ้านแขกเมืองของอัยการระดับสูง ทำไมต้องเป็นภูเก็ต  ทำไมการต้อนรับของอัยการภาคใดก็ตามแม้จะวิลิศมาหราอย่างไรแขกก็ยังคิดถึงการต้อนรับของภูเก็ตเสมอ

          เคล็ดลับอยู่ที่ไหน อยู่ที่เจ้าภาพจะต้องศึกษาก่อนว่าผู้ที่จะมาเยี่ยมเรานั้น เขาชอบอะไรบ้าง เรามีหน้าที่จัดสิ่งที่เขาชอบ  แค่นี้เราก็ได้ใจเขาแล้ว

          ว่าก็ว่าเหอะ ถ้าเขาโยนเงินมาให้ก้อนใหญ่มาให้ผมเพื่อจัดงาน ผมอาจจะไม่ทำด้วยตัวเอง แต่ใช้วิธีจ้าง  ทุกอย่างก็จะเนี๊ยบ แต่ถามสักคำเหอะ ผู้มาจะเยือนรู้สึกสะดวกสบายไหม แน่นอนต้องรู้สึกสบาย  แต่ประทับความรู้สึกเหมือนมาที่ภูเก็ตคราวนี้ไหม  บอกใคร เล่าให้ใครฟัง บรรยายความรู้สึกที่แท้จริงออกมาได้ไหมผมว่าไม่เหมือนแถมพูดไม่ออกบอกไม่ถูก จริงไหม

          ถ้ามาเที่ยวเอง ลูกหลานแซ่เฮจะได้บรรยายกาศการนั่งรถ “ผ่อถ้อง” รถสองแถวตัวถังไม้ซึ่งเป็นรถที่ใช้เฉพาะในเขตจังหวัดพังงาภูเก็ต ไม่มีที่จังหวัดอื่น  น้องไผ่กับครูอ้อยจะได้ความรู้สึกการโหนตัวอยู่ข้างหลังแบบ “โถ้ยเชี้ย” หรือเด็กกระเป๋าแบบภูเก็ตไหม มาเที่ยวกับทัวร์ต่างๆก็ไม่มีโอกาสได้นั่งรถแบบนี้  มากับทัวร์ทั่วไปก็คงไม่ได้ลองทำ “น้ำชุบหยำ”  ไม่มีโอกาสได้ชิม “เกลือเคย” ฝีมือน้องมะปราง ไม่ได้กินหนมครกฝีมือแคะของ น้องออย น้องอ้าย และหนูจิ  ไม่ได้ลองส้มตำฝีมือเด็กเสียงเหน่อ  ไม่ได้ยกเปลือกทุเรียนทีใส่น้ำซดเพื่อกำจัดกลิ่นทุเรียนแบบน้าอึ่ง  ไม่ได้เดินถ่ายรูปกันขาลาก    ไม่รู้หรอกว่าถ้ามาภูเก็ตควรไปถ่ายรูปในเมืองจุดใดบ้าง

          วันนี้ตื่นขึ้นมาด้วยอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัว แต่มีความสุขกับการเปิดอ่านบันทึกที่บรรดาพี่น้องเขียนถึงการไปภูเก็ตครั้งนี้ สิ่งที่อยากได้มากๆก็คือภาพในกล้องของแต่ละท่าน ช่วย write ให้ผมด้วยได้ไหมครับ เพราะผมอยากเก็บภาพความประทับใจหลายๆมุมที่ท่านประทับใจถึงกับหยิบกล้องมาถ่าย ไว้เป็นประวัติศาสตร์ชีวิตของครอบครัว

          อ้อ...ผมคงเป็นผู้บริหารที่ดีในยุคทุนนิยมไม่ได้ เพราะใช้เงินไม่เป็น เป็นแต่ใช้ใจ อิอิ