หลังจากที่เที่ยวชมตัวเมืองแม่สะเรียง และกราบนมัสการพระธาตุ วัดสี่จอม  (วัดจอมอญ วัดจอมทอง วัดจอมกิติ และวัดจอมแจ้ง) เรียบร้อยแล้วก็เดินทางกลับบ้านคุณครูสบเมยอีกครั้ง   คุรูครูตบท้ายการต้อนรับ ด้วยกาแฟ ถ้วยโปรด  มีน้ำตาลผสมกับน้ำใจ และมิตรภาพผสมกับครีมเทียม  ทานกาแฟเสร็จ ก็บอกลา คุณครูเพื่อเดินทางตามฝันต่อ  ขี่เจ้าสองล้อออกจากบ้านคุณครู มาถึง 3 แยก แม่สอด –แม่ลาน้อย-และฮอด  ตรงที่ แยกมีการสร้าง หอวัฒนธรรมประจำอำเภอแม่สะเรียง ด้วยงบประมาณ 13 ล้าน  (ครูสบเมยบอก)  ผมจึงอยากถ่ายรูปคู่กับหอวัฒนธรรมหลังนี้ แต่ไม่มีใครถ่ายรูปให้ จึง ถ่ายรูปเจ้าสองล้อคู่ใจแทน 
       ถ่ายรูปได้ประมาณ 2-3 รูปผมก็ออกเดินทางต่อ จุดหมายต่อไป คือ อุทยานแห่งชาติ ออบหลวง (แกรนแคนยอนเมืองไทย)   อ.ฮอด จ.เชียงใหม่   ระยะทางจากแม่สะเรียงถึง อุทยานแห่งชาติออบหลวง ประมาณ 80 กิโลเมตร ขี่มอไซด์แบบสบายๆ ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมงก็ถึงๆ  แต่ผมได้แวะพักถ่ายรูปที่สวนสน จึงใช้เวลาเดินทางประมาณ 2 ชั่วโมงกว่าๆ ถึง  อุทยานออบหลวง ” แกรนแคนยอนเมืองไทย  เพื่อชมความงามของแม่น้ำแม่แจ่มไหลผ่านช่องเขาขาดสูงชัน และกะว่าจะกางเต้นนอนที่อุทยานสักคืน แต่ก็ตัดสินใจไปต่อ ผมเพาเจ้าสองล้อเข้าไปถ่ายรูป เสียค่าผ่านบัตร ตัวผม 40 บาท และ เจ้า 2 ล้ออีก 20 บาท รวมแล้ว 60 บาท  ในการซื้อประสบการณ์ที่อุทยานแห่งชาติออบหลวง

       เมื่อถ่ายรูปเสร็จก็เดินทางเข้าสู่ อ.ฮอด และเข้า อ.ดอยเต่า  มาแวะเยี่ยมผู้ปกครองเด็กที่เคยได้สอน ตอนเป็นครูอัตราจ้าง อยู่ ที่ โรงเรียนแม่ตูบ อ.ดอยเต่า  2 ปีกว่าที่ไม่ได้เข้าไปโรงเรียน และหมู่บ้านนี้   ผู้ปกครองเด็กใจดี เลี้ยงข้าวเย็น อีก 1 มื้อ ทานข้าว พูดคุยสารทุกข์สุกดิบก็ขอตัวเดินกลับ เสียดายที่ได้พูดคุยกันเป็นเวลาอันน้อยนิด

         ถึงจุดหมายปลายทาง คือบ้าน ครูข้างถนน เวลา 20.30 น. พอดี อาบน้ำพักผ่อน นอนหลับแบบสนิทคืนนั้น ด้วยอาการอ่อนเพลีย รุ่งเช้า พ่อ และแม่ ถามทำไมกลับมาบ้านมืดค่ำ  ผมเล่า รายละเอียดการเดินทาง ของผมจาก แม่สอด –บ้าน ให้ท่านฟัง  เล่าจบ ผมโดน ทั้งสองเทศนากัณฑ์ใหญ่ กัณฑ์มหาชาติ ให้ผมฟัง แต่ก็ถือว่า เป็นศิริมงคล เพราะทั้งหมดที่ท่านพูดมา เพราะความเป็นห่วงผมนั้นเอง

           ขอบคุณพ่อแม่ ผู้ให้กำเนิด และสั่งสอนเรื่องความไม่ประมาท ขอบคุณบุญกุศลที่ผมได้ทำมาจึงทำให้การเดินทางตามฝันครั้งนี้ด้วยความสวัสดิภาพ  ขอบคุณกลัยาณมิตร ใน G2K ที่คอยติดตามเรื่องราวของผม และที่ สำคัญ ขอบคุณเธอคนนั้นที่คอยติดตามและเป็นห่วงตลอดเส้นทางเดินทางตามฝันของผม และเป็นห่วงผมเสมอมา

ขอบคุณทุกท่านครับ