หมาน้อยเพื่อนรัก....
คุณหมอนนทลีบอกเราว่าถ้าอ่านหนังสือแล้วพบอะไรดีๆก็เขียนมาให้อ่านบ้าง... เมื่อคืนนี้ได้หยิบหนังสือที่ท่าน ผอ. สุเทพ เพชรมาก เอามาให้อ่าน ผู้แต่งคือ คุณมนทิรา จูฑะพุทธิ ท่านได้แต่งหนังสือ บันทึกแห่งรักและเมตตาธรรมาจารย์เจิ้งเหยียน อ่านแล้วรู้สึกประทับใจมากเลย เรื่องหนึ่งที่ประทับใจมากที่สุด และอยากจะเล่าให้นายฟัง ก็คือเรื่องของ ซื่อคุณซัน ชายร่างพิการชาวไต้หวัน ที่แขนขาดทั้งสองข้าง ขาก็เหลือเพียงข้างเดียว ได้วาดภาพสีน้ำเงินของปลาคาร์ฟ 73 ตัว โดยใช้ปากคาบพู่กันเขียนภาพ ก่อนที่จะเขียนภาพนี้ เขาต้องลงไปแช่อยู่ในสระน้ำเป็นเวลานาน เพื่อศึกษาลีลาท่าทางและการเคลื่อนไหวของปลา เมื่อฝึกเขียนรูปในระยะแรก เขาเอาให้ญาติพี่น้องดู ญาติผู้พี่วิจารณ์ว่ารูปเขียนแข็งเกินไป ดูแล้วไม่เป็นธรรมชาติ ไม่มีชีวิตชีวา เขากลับลงไปแช่สระน้ำอีกครั้ง เพื่อดูลีลาของปลายามที่เคลื่อนไหวอยู่ในน้ำ เมื่อเขียนรูปเสร็จเป็นครั้งที่สอง เขาก็เอาไปให้ดูอีกที ญาติผู้น้องก็วิจารณ์ว่ารูปนี้ปลาไม่ได้ว่ายน้ำนี่นา เขากลับลงไปแช่ในสระน้ำเพื่อดูปลาอีกครั้ง เขาฝึกฝนอยู่อย่างนี้ วันแล้ววันเล่า...วันแล้ววันเล่า... อย่างมุ่งมั่น อย่างอดทน ในที่สุดก็ได้ภาพเขียนสีน้ำมันของ ปลาคาร์ฟ ที่มีชีวิตชีวา มากถึง 73 ตัว .....
หมาน้อยเพื่อนรัก... หลายครั้งที่เราท้อ...หลายครั้งที่เราเบื่อ... ความมุ่งมั่นและความอดทนของซื่อคุณซัน คงเป็นแรงบันดาลใจให้เราสู้ต่อไป... เหมือนกับที่มีคนเคยบอกเราว่า.. ท้อได้แต่อย่าถอย.... อ้อ! ก่อนจบต้องขอบคุณคุณมนทิรา จูฑะพุทธิ ที่เขียนบันทึกดีๆมาให้เราอ่าน และขอฝากวาทะธรรมของท่านธรรมาจารย์เจิ้งเหยียนให้นายได้เอาไปคิดเล่นๆด้วยนะจ๊ะ...
ใต้หล้านี้ ไม่มีใครที่ฉันไม่รัก
ใต้หล้านี้ ไม่มีใครที่ฉันไม่เชื่อใจ
ใต้หล้านี้ ไม่มีใครที่ฉันไม่ให้อภัย
ใต้หล้านี้ ไม่มีใครที่ฉันให้ทั้งสามสิ่งนี้ไม่ได้
ไจ้เจี้ยน (ภาษาใต้หวันแปลว่าพบกันใหม่จ๊ะ ) ... ซางคำ
