อย่าเอ็นดูเขา จนเอ็นเราขาด

ให้อภัยไปเถอะนะ

เรื่องเล็กน้อย

ขอกันกินมากกว่านี้

ประโยคต่างๆข้างบนนี้ คงคุ้นๆ กันมากใช่ไหมคะ

โดยเฉพาะเมื่อวันหนึ่งวันใด ที่คุณจะรู้สึกว่า "ทำไมถึงเอาเปรียบกันจัง"

 หลายคนอาจคิดว่า เรื่องการให้อภัยมันง่าย ก็แค่พูดว่า ช่างเถอะ ก็น่าจะจบ

แต่ความจริงแล้ว การให้อภัยไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งกับสังคมวัตถุนิยม ที่การจะให้อะไรกับคนอื่นมักจะแฝงการคำนวณผลที่ได้คืนกลับมาก่อน

การเป็นผู้ให้ รวมทั้งให้อภัยอาจถูกเยาะเย้ยว่า โง่ทำเอง

และคนที่ให้ และให้ รวมทั้งให้อภัยเมื่อถูกเอาเปรียบ ไม่ว่าจะถูกเอาเปรียบด้วยเงิน เอาเปรียบเวลา หรือถูกเอาเปรียบแม้แต่บางทีที่จอดรถเล็กๆ ก็ตาม วันหนึ่งก็อาจจะเริ่มหวนคิดว่า "จะยอมอภัยให้ได้อีกไหม"

การให้อภัยจึงไม่ใช่การยอมรับทุกอย่างที่ถูกกระทำ เพราะวันหนึ่งสิ่งที่ไม่พอใจ เก็บกดไว้ อาจนำผลร้ายมาสู่เจ้าตัวได้

แต่ต้องเป็นการให้อภัยที่เกิดขึ้น อย่างสมดุลในตัว

มีคำกล่าวหนึ่งบอกไว้ว่า อย่าเอ็นดูเขาจนเอ็นเราขาด

หมายถึงว่า เมื่อจะให้ความช่วยเหลือ ซึ่งแน่นอนรวมการให้อภัย ต้องไม่มากจนถึงกับทำให้ตัวเองเดือดร้อน

เมื่อไม่พอใจอะไร หรือเริ่มรู้สึกว่าถูกเอาเปรียบ ให้ลองหยุด แล้วคิดทบทวนว่า เพราะเราเองเคยมีภาพลวงตาอะไรมาก่อนหรือไม่

ถ้าหากพบว่า การเอาเปรียบนั้น เป็นเพราะพื้นฐานของคนชอบเอาเปรียบนั้น ก็ให้บอกเขาไปตรงๆว่า เราไม่ชอบสิ่งที่เขาทำ แต่ให้ทำอย่างสุภาพ

อย่าเก็บกดไว้เพราะเกรงใจ

อย่าให้อภัยเมื่อในใจยังไม่ยอมรับ

และอย่าลืมว่าคุณต้องให้อภัยตัวเองด้วย เมื่อวันหนึ่งที่คุณไม่สามารถทำในสิ่งที่อยากทำด้วยนะคะ