อาจารย์จันทรรัตน์คะ
ดิฉันก็แสนหนักใจกับสังคมฟาสต์ฟู้ดและกึ่งสำเร็จรูปเช่นกันค่ะ อาจารย์ใช้คำดีจัง....
เด็กๆก็คงหนักใจกับพวกไดโนโทเปีย 2007 อย่างดิฉันเหมือนกัน แต่ดิฉันรักพวกเขามากเกินกว่าจะสอนวิชาเฉยๆได้
ถึงแม้วิธีการ ฝึกให้รู้จักคิด ฝึกให้สนใจเรื่องการรู้เท่าทันสื่อ และฝึกเรื่องการรู้เท่าทันการสื่อสาร จะทำให้เด็กเซ็งดิฉันตลอดสี่ปีการศึกษา ดิฉันก็ยอม คือถึงจะเห็นหน้าดิฉันแล้วเบื่อไปตลอดชีวิต ดิฉันก็ยอมอีก....
และอยากเรียนว่า อาจารย์วิเคราะห์สถานการณ์การสื่อสารของสื่อมวลชน สังคม และผู้บริโภคสื่อได้กระชับ ชัดเจน เห็นภาพรวมดีมากๆนะคะ ดิฉันรู้สึกอายชะมัดที่เขียนแบบนี้ไม่เป็น ทั้งที่สอนนิเทศศาสตร์อยู่แท้ๆ นี่เป็นผลมาจากการไม่ได้ฝึกคิดอย่างเป็นระบบค่ะอาจารย์ คืออาจจะเป็นการขาดระบบคิดเชิงวิพากษ์ด้วย
นอกเหนือจากการเรียนไม่เก่ง อันเป็นลักษณะเฉพาะตัว(ห้ามเลียนแบบ) ของดิฉันแล้ว
การคิดไม่เป็นระบบ น่าจะเป็นผลมาจากการเรียนตามหลักสูตรศิลป์เพียวๆไม่มีวิทย์เจือปน จึงทำให้คิดอะไรเป็น อารมณ์ ความคิดเห็น และความรู้สึกไปหมด เวลาพูดก็มักจะขึ้นต้นว่า "...เอ่อ...รู้สึกว่า....." :-)
แทนที่จะพูดว่า "ที่ข้าพเจ้าเห็นมา (ข้อมูลเชิงประจักษ์) จำนวนเท่านั้นเท่านี้ (ข้อมูลเชิงปริมาณ) จากที่นั่นและที่นี่ สรุปได้ว่า จุดจุดจุด...." คือน่าเชื่อถือกว่ากันเยอะอะค่ะ ไม่ได้แซวสายวิทย์นะคะ พูดจริงๆค่ะ
ดิฉันดีใจที่รุ่นน้องๆดิฉัน เขาปรับหลักสูตรใหม่ให้มีวิชาทางวิทย์อยู่บ้างพองามค่ะ
และดิฉันชักสงสัยว่าบริเวณนี้จะมี Postmodernism อยู่หลายท่าน เคยอ่านหนังสือ วรรณกรรมโพล แล้วก็ชอบใจจัง เพราะในอีกมุมมอง โพล อาศัยอำนาจปริมาณ(ของใครมั่งก็ไม่รู้ ขอให้นับได้ก็แล้วกัน) อันเป็นไสยศาสตร์ของคณิตศาสตร์ มาสร้างอำนาจในการอธิบายปรากฏการณ์ เกิดเป็นปรากฏการณ์เทียมของการแสดงความคิดเห็น อันไม่ได้เกิดจากการใคร่ครวญไตร่ตรองกลั่นกรองอย่างลึกซึ้ง ทำให้ผู้สื่อสารหลงเข้าใจผิดไปได้ หากไม่รู้เท่าทันการสื่อสารชุดนี้ ......... ว่าเข้าไปนั่น....... :)
ยิ่งคุยยิ่งยาว แต่ยังหยุดไม่ได้ ยังอยากคุยต่ออะค่ะ :)