สวัสดีค่ะ อาจารย์
เมื่อก่อนถูกอบรมให้ระวังการใช้ อารมณ์ ความคิดเห็น และความรู้สึก ในเรื่องของความรู้ ทุกอย่างต้องใช้ความคิดไม่ให้มีความรู้สึกปน หากไม่ใช้ความคิดก็จะไม่เป็นวิทยาศาสตร์
แต่ตอนหลังความคิดก็เปลี่ยนไปค่ะ
ส่วนหนึ่งเพราะเกิดความกังขากับคำว่า วิทยาศาสตร์
ส่วนหนึ่งเพราะ พิจารณาจากตัวเองก็พบช่องโหว่ ว่าการมีแต่ความคิดล้วนๆ มักจะเป็นการหยิบยืมความรู้ของผู้อื่นมาใช้ และความรู้นั้นก็ตื้นๆ ในระดับจำได้เอามาเล่าต่อผสมความคิด(ที่มาจากการจำในเรื่องนั้นหรือใกล้เคียงมาก่อน) เมื่อจำผิดก็ขาดความมั่นใจในตัวเองที่จะมี "ความคิดเห็นด้วยตัวเอง" เพราะมัวไปกังวลกับความจำ แต่เมื่อนำสิ่งที่พบเห็นมาตั้งคำถามก่อนว่า รู้สึกอย่างไร ทำไมถึงรู้สึกอย่างนั้น มีอะไรในช่วงนั้นที่ทำให้เกิดความคิดอย่างนั้น ก็พบว่า สิ่งที่เรียกว่าเชิงประจักษ์เองก็มีจุดอ่อนของขบวนการได้มาซึ่งข้อมูล เอาไปเอามา ไม่ว่าจะเจอข้อมูลชุดไหน ก็ต้องนำมาไตร่ตรองผ่านความรู้สึก สังเกตอารมณ์ตนเองต่อความรู้สึกและความคิด ณ เวลานั้น แล้วถึงจะเกิดความคิดเปรียบเทียบกับสิ่งที่มีคนคิดไว้ก่อนหน้า..หรือจะเรียกว่าทฤษฎีที่มีอยู่ น่ะค่ะ
ไม่ทราบเหมือนกันค่ะว่า การคิดเชิงระบบ จำเป็นต้องมีฐานของวิทยาศาสตร์ก่อน หรือว่ามีฐานจาก ภายในคือ การตระหนักรู้ตัวเองก่อนหรือว่า ควรเอามาผสมกัน.....ตรงนี้ยังคิดไม่ออกค่ะ พยายามหาอ่านอยู่ค่ะ
อาจารย์มีความเห็นอย่างไรบ้างคะ ....
ส่วน Postmodernism ใครจะมี หรือไม่มี ลักษณะไหนเป็นไม่เป็น ....ไม่มีความรู้เลยค่ะ อาจารย์กรุณาเล่าให้ฟังสักนิดได้ไหมคะ