นี่แหละหนาความตายไม่ยกเว้นผู้ใด

 

 

ความสงบเงียบในความมืดก่อนรุ่งสางสร้างความสุขใจได้ไม่น้อยครับ  ผมขับรถไปส่งญาติที่โรงพยาบาล มอ. หาดใหญ่  เพื่อไปเฝ้าคนป่วย  ได้สัมผัสอากาศยามรุ่งแจ้งก่อน 6 โมงเช้า 

 

 พอเข้าไปภายในตึกผู้ป่วยทั้งที่มีคนเยอะคือ คนป่วยนอนเตียง  พยาบาลมีบ้างญาติคนป่วยก็พึ่งมาถึงยังน้อยคน  ทำให้เกิดความเงียบสงบ 

 

 แต่สิ่งหนึ่งที่คุยกันในมุมเล็ก ๆ  คือเรื่องเล่าถึงอาจารย์หมอคนหนึ่งพาหมอที่เป็นภรรยาและลูกชายหญิงอายุ ประมาณ 8 ปี  และ 6 ปี พร้อมคนใช้ขึ้นรถขับไปธุระช่วงเขตพัทลุงเกิดอุบัติเหตุรุนแรง

 

เป็นเหตุให้ลูกทั้งสองกับคนใช้ตายและคุณหมอทั้งสองบาดเจ็บสาหัสเลือดออกในสมองสลบยังไม่รู้ว่าลูก ๆ จากไปแล้ว...

 

นี่แหละหนาความตายไม่ยกเว้นผู้ใดเด็กหนุ่มสาวเฒ่าแก่ชราล้วนต้องลาลับไปหมดเหลืออะไร..ทิ้งไว้แทน...เศร้า..เราก็คนธรรมดาเดินดินกินข้าวแกง...

 

นึกถึง..สังคมเดี่ยว..เมื่อเกิดเป็นอะไรแล้วใครจะช่วยดูแล..ทุกคนก็มีงานที่ต้องทำ..ใครจะมาเฝ้าอยู่ดูแลหัวใจ...ยามมีทุกข์เช่นนี้.. ฯลฯ ในมุมมองเศร้า ๆ