ดิฉันทำงานที่ERมาก่อนดูภาพยนตร์เรื่อง ER ซึ่งหลายท่านคงพอจินตนาการ บรรยากาศในห้องฉุกเฉินออก ค่อนข้างรีบเร่ง เพราะทั้งแพทย์ พยาบาลและทีมงานดูๆไปแล้วแทบจะไม่มีรอยยิ้มเอาเสียเลย

ดูสนใจเฉพาะงานที่รออยู่เบื้องหน้า คือ ชีวิตของผู้ป่วย กับโจทย์ที่ยังหาคำตอบไม่ได้ ป่วยเป็นอะไร? จะดูแลอย่างไร? ต้องการข้อมูล แต่บางครั้งอาจไม่มีญาติ หรือญาติเครียด "บอกว่าให้ดูเอาเอง ก็เป็นอย่างที่เห็น" อาจยังไม่ทราบข้อมูล หมอและพยาบาลเริ่มตรวจร่างกาย กำลังตรวจอยู่ไม่เสร็จดี ผู้ป่วยมีอาการหนักขึ้น อาจได้ยินว่า "มัวตรวจอยู่นั้นหละ่ เดี๋ยวผู้ป่วยก็ตายก่อนพอดี"

การทำงานให้ห้องฉุกเฉิน จำเป็นต้องมีความรู้ และทักษะเฉพาะทาง ที่เรียกว่า เวชศาสตร์ฉุกเฉิน(Emergency Medicine)ในส่วนของแพทย์ และสำหรับพยาบาล เรียกว่า การพยาบาลอุบัติเหตุ ฉุกเฉิน(Accident and Emergency nursing) ในปัจจุบันนี้ เริ่มเปิดสาขานี้แล้วหลายสถาบัน เช่น รพ.รามาฯ ม.มหิดล,รพ.ราชวิถี กระทรวงสาธารณสุขและรพ.ศรีนครินทร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ซึ่งเป็นที่ทำงานของดิฉัน

แต่สำหรับหลักสูตรของพยาบาลนั้น ยังไม่ได้เปิดที่มข. สถาบันที่เปิดสอนหลักสูตรการพยาบาลเฉพาะทางส่วนใหญ่อยู่ที่ส่วนกลาง

งานของแผนกอุบัติเหตุ ฉุกเฉิน เน้นการช่วยเหลือเบี้องต้น โดยให้ผู้ป่วยรอดชีวิต 

เมื่อรอดชีวิตหรืออาการดีแล้วเราจะส่งผู้ป่วยเข้าไปรักษาพยาบาลต่อในICU หรือหอผู้ป่วยในโรงพยาบาล

ข้อคิด ผู้ป่วยจำแพทย์และพยาบาลในห้องฉุกเิฉินไม่ได้หรอก แต่เราต้องดีใจ ภูมิใจที่เรามีความรู้และทักษะเฉพาะทางที่ช่วยชีวิตเขาได้ เก็บมาสอนให้รุ่นน้องต่อไป

"ทำดี อย่าหวังผลตอบแทน"

ตอน 2 จะเล่าการช่วยเหลือชีวิตและเยี่ยวยาจิตใจไปพร้อมกันคะ่