ครูอ้อยแก่ แชเชือน กว่าเพื่อนเขา ครูอ้อยเฝ้า เล่าเรื่อง เนื่องนำหนุน ความป่วยเจ็บ เหน็บแหนบ แสบเคืองคุณ ต้องเกือหนุน ด้วยพลัง กำลังใจ
สองวันที่ผ่านมา ทำงานที่โต๊ะทำงานทั้งวัน และกลางคืนด้วย รู้สึกว่า แข้งขา มันหนา และตึงๆไปหมดเลย
คุณ.....ช่วยบีบขาหน่อยค่ะ อูยยยยย..เบาๆ เจ็บมากเลย
อูยยยย นอนดีกว่า
น้องขวัญมาบีบๆ ให้ มือน้อยๆ ค่อยๆๆบีบ ดีขึ้น...จนหลับไป
ตื่นขึ้นมาตอนเช้า อาบน้ำมาโรงเรียนแล้ว ยังมึดอยู่ คนงานยังไม่เปิดประตู เดินกลับไปที่รถ เปิดรถ หยิบรองเท้าผ้าใบออกมาสวมใส่
เดิน เดิน เดิน วิ่งเหยาะๆ อยู่กับที่
เคลื่อนตัวออกไปช้าๆๆๆ เร็วๆๆๆช้าๆๆๆๆเดินเดินเดินวิ่งๆๆๆๆ
ประมาณ 15 นาที เหงื่อชุ่มเลย เซ็นชื่อ
เดินขึ้นมาเปิดห้อง หยิบผ้าขนหนู ซับน้ำ บิดให้แห้ง ลูบเนื้อลูบตัว
อูยยยยย..เย็นสบาย
ขยับแข้ง ขยับขา พาสดชื่น
ด้วยเมื่อคืน ปวดเมื่อย เหนื่อยหนักหนา
พอเช้าขึ้น วิ่งเดิน สุขอุรา
มาเถิดมา พากันเดิน เพลินใจดี
*****
ที่ปวดเมื่อย เหนื่อยล้า ได้พักผ่อน
หย่อนเส้นเอ็น เห็นไหม ขมันขมี
กระฉับ กระเฉง เร่งรีบ พลังมี
ด้วยเรามี การรักษา สุขภาพเรา
สวัสดีค่ะ(อีกครั้งหนึ่ง)...เพื่อนร่วมทาง
S.O.S....S.O.S
ช่วยด้วย ช่วยด้วย...
ความรู้สึก..ก็คงเป็นเช่นเดียวกันกับคุณครูอ้อยครับ..สบาย ๆ
สวัสดีค่ะน้องเล็ก....พิชิตชัย ใจอารีย์
ขอบคุณค่ะ