เพียงแต่ทำใจว่า เรากำลัง จะไปเกิดใหม่ ณ ที่แห่งหนึ่ง ตามความตั้งใจ(กรรม)

 ความจริงทุกคนเกิดมาในโลกนี้ ความรู้สึกแรกของทุกคนคือ มองทุกคน อย่างแปลกหน้า แม้แต่ผู้ให้กำเนิดเรา จากนั้นการดำเนินชีวิตในเวลาต่อมา เราก็ยังต้องคบหา กับคนแปลกหน้าอยู่ร่ำไป แม้บางคน ที่พอเห็นปุ๊บ เหมือนจะคุ้นเคย แต่เมื่อเอาเข้าจริง เขาก็อาจแปลกหน้าเราอยู่ดี

  ที่ว่ามานี้ ผู้เขียนสงสัยว่า ทำไมนะ แม้นเวลาที่มีชีวิตอยู่ในโลกนี้ จะนานพอสมควรแล้ว แต่ทุกครั้ง ที่ต้องไปเจอใครใหม่ ที่เรียกว่าไม่รู้จักกันมาก่อน(ชาตินี้) เราก็ยังรู้สึกหวั่นไหว และจินตนาการ ไปเรื่อย จะแบบไหนหนอ จะทำตัวอย่างไรดี ฯลฯ ทำไมเราไม่ชินสักที กับการพบคนแปลกหน้า ที่เป็นมาเกือบตลอดชีวิต

  การที่กำลังจะเดินทางไปอินเดียครั้งนี้ อย่างตั้งใจ จะไปศึกษา ดูงานที่กุสินาราคลินิก และช่วยงานเท่าที่ทำได้ ไปเป็นอาสาสมัคร   แต่ก็อย่างที่บอก เจ้าความรู้สึกเดิมๆ ที่กล่าวถึง ก็ยังมีอิทธิพลต่อเราอีก ต้องไปเจอคนแปลกหน้า ต่างดินแดนสถานที่ และไปไกลจัง น่าจะเหงานะ จะประสาทะ กับพวกเขาอย่างไรดี พูดภาษา ก็ไม่ได้ จะสื่อสารอย่างไร หรือต้องมีคนคอย ติดตาม เฝ้าดูแล แล้วใครล่ะ เขาจะทำขนาดนั้น เวลามีเรื่องราว อยากจะบอก ขณะที่อยู่กับคนแปลกหน้า จะกล้าบอก เขาจะสนใจฟังไหม สารพัด ที่เริ่มต้น จินตนาการใหม่อีกครั้ง คราวนี้ โตมากแล้ว เรื่องจินตนการ เลยไปไกลมาก เรื่องมาก ฟุ้งไป แบบไร้คำตอบ

  ที่สุดผู้เขียนก็ตัดสินใจว่า ควรจัดการตัวเองเสียแต่เดี๋ยวนี้ จะยากเย็นอะไรนัก เกิดมาก็พูดกับใครไม่รู้เรื่องมาก่อน แถม แทนที่จะยิ้มแย้ม เอาใจเพื่อนใหม่ เรายังร้องแงๆ ให้เขารำคาญเสียอีก พอรู้เรื่องเดินเหิรได้ ก็ทำฤทธิ์ ทำเดช จะวิ่งหนีไปโน่นนี่ ไม่เชื่อฟัง เหล่าคนแปลกหน้า ก็ยังมาตามเอื้ออาทร คอยดูแลความปลอดภัย กันไม่มีเบื่อ พอโตขึ้นจนทำงานได้ ก็ไม่รู้จักผู้บังคับบัญชามาก่อน ไม่รู้จัก ผู้ใต้บังคับบัญชามาก่อนด้วย แต่ที่สุด ก็อยู่ทำงานกันได้ เป็นคนชาติเดียวกันก็จริง แต่บางครั้งยังพูดไม่รู้เรื่องเลย ทำไมเราอยู่ได้

  การจัดการตัวเอง ของผู้เขียนนี้ ไม่ยาก เพียงแต่ทำใจว่า เรากำลัง จะไปเกิดใหม่ ณ ที่แห่งหนึ่ง ตามความตั้งใจ(กรรม) เด็กเกิดใหม่จินตนาการไม่เป็น ก็ทำเช่นนั้นแหละ ทำให้เหมือนธรรมชาติ ใช้ภาษาธรรมชาติ ทีใครๆก็น่าจะเดาถูก สื่อสารกันได้ แล้วใช้พลังแห่งความตั้งใจ ที่มีเป้าประสงค์ มาคอยกำกับใจ มาคอยเตือนตน  ดังนี้ เราก็จะไม่กังวล ไม่ต้องมาคอยสงสัย ช่างซักด้วยคำถาม ที่ใครเขาก็ตอบให้ไม่ได้ .... "จะทำอย่างไรดี" .... "จะทำอย่างไรต่อไป".....

   จบบันทึกนี้ แล้วรู้สึกสบายใจ โล่งดีจัง และเริ่มรู้สึกว่า อาการที่ต้องพบคนแปลกหน้า จะอีกสักเท่าไร ผู้เขียนก็กำลังจะบอกว่า เริ่มชินกับมันแล้วหละ....