เมื่อวานนี้  ตั้งแต่เช้า  G2K เป็นอะไร  ครูอ้อยจึงได้  เว้นวรรคการเขียนบันทึก  ได้ไปใส่บาตร  ถวายสังฆทานที่วัดเทพลีลา  ได้ไปทำบัตรประจำตัวประชาชนที่หมดอายุ  และได้ไปล้างรถ  ในภาคเช้า 

พอกลับมาถึงโรงเรียน  เพื่อนรักได้อวยพรวันเกิดในขณะที่กินข้าวกลางวัน  ครูอ้อยได้รับพรมากมาย  จากปากสดๆ หอมแก้มกัน  กอดกัน 

ได้รับพรจาก message เป็นภาษาไทย  ภาษาอังกฤษ จากน้องรัก เพื่อนรัก มากมาย

ส่วนใหญ่เป็นพร  ...ให้แข็งแรง  ได้เป็น ดร.  โดยเร็ววัน  และที่สำคัญ  มีพลังกายพลังใจ  ที่จะต่อสู้ต่อไป 

วันคล้ายวันเกิดในปีนี้ของครูอ้อย  ได้รับพร  ของขวัญวันเกิด  มากมายทีเดียว  โดยเฉพาะ...ได้ให้ของขวัญกับตัวเอง  เป็นรางวัล  เป็นสินน้ำใจ  ที่ทำตนเป็นคนขยัน  หมั่นเพียร  อยู่ในสังคมอย่างฉลาดและมีไหวพริบ  ทำงานอย่างคงเส้นคงวา  ยึดมั่นในความถูกต้องเหมาะสม   ตามศักยภาพที่มีอยู่ 

ใช้ความรักความศรัทธาให้เกิดประโยชน์ ทั้งในหมู่นักเรียน  เพื่อนร่วมงาน  เพื่อนในเว็บไซต์  ครูอ้อยจะได้รับความสุขเสมอด้วยจากความจริงใจ   ไม่ว่าคนอยู่ใกล้และแสนไกล  จะมาอวยพรเนื่องในวันเกิดให้อย่างเสมอมา   ...

อูยยยยย....มีความสุขจังเลย

 

กลับมาถึงบ้านในตอนเย็น  เหลือบตามองเห็นรถคู่ชีพของพ่อบ้านมาก่อนแล้ว  ครูอ้อย  จอดรถเสร็จ   นั่งฟังรายการวิทยุพูดเรื่อง...ดวงในวันนี้  ในปีนี้  ครูอ้อยต้องทำงานอย่างหนัก  ต่อสู้ทั้ง...ภัยจากการทำงานและภัยคุกคามจากการเจ็บป่วย   ..

ครูอ้อยยอมรับที่จะมีความสุขกับมันทั้ง 2 อย่าง  พี่ชายใหญ่ของครูอ้อยบอกว่า...โรคภัยไข้เจ็บที่อยู่ในตัวเรา  หากเราต้อนรับมัน  อยู่กับมันอย่างปกติสุข  เรากับมันก็จะอยู่ในร่างเดียวกันอย่างมีความสุข  เราอยู่มันก็อยู่  หากเราตายมันก็ตาย  ต้องเก็บและรักมันด้วย  ครูอ้อยจำคำพี่ชายใหญ่....ครูบาสุทธินันท์ได้ดี  ขอบคุณนะคะ  สำหรับรางวัลในเล่มที่จัดส่งมาให้ด้วยความรัก  ครูอ้อยก็จะอ่านและประพฤติปฏิบัติตามทางแห่งความรักของพี่ชาย..ท่านนี้เสมอ 

พ่อบ้านพาไปกินข้าวนอกบ้าน..เรามีอยู่กันแค่นี้  อารีอารอบกันด้วยความรัก  ความศรัทธา  เอื้ออาทร  ให้เกียรติซึ่งกันและกันเสมอมา...

ถึงที่นอน  หลับไปด้วยความไร้กังวล  ฝันดี  ฝันว่า..ได้สวมเสื้อครุยรับปริญญา...สะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ..

โธ่เอ๋ย....นั่นเป็นเสื้อครุย  ตอนรับปริญญาโท....นั่นเอง...

ที่แขนมีแถบ 2 แถบเท่านั้น