ความสุข สนุกที่ได้รับในบันทึกก่อนหน้านี้ เลือนหายไปภายในไม่กี่วันเมื่อมีเหตุการณ์อันเลวร้ายเกิดขึ้นกับดิฉัน คือ รถดิฉันถูกรถชน และเรื่องเล็กน้อยที่เข้ามาสอบอารมณ์ในวันสิ้นปีนี้ค่ะ 

เหตุการณ์ที่รถดิฉันถูกชนเกิดขึ้นในวันศุกร์ที่ 28 ธันวาคม 2550 … จริงๆ แล้วดิฉันตั้งใจจะกลับบ้านเร็ว แต่ก็เพลินทำงานกับคอมพิวเตอร์อยู่ที่งานจนถึงสี่ทุ่ม ระหว่างนั้นก็ได้ยินเสียงร้องเพลงคาราโอเกะ จากภายในตึกตั้งแต่บ่ายแก่ๆ คาดว่าคงมีหน่วยงานใด หน่วยงานหนึ่งในตึกที่ทำงานเลี้ยงฉลองปีใหม่ จนกระทั้งเงียบเสียงไปก่อนมืด 

เมื่อดูนาฬิกา ดิฉันตกใจว่าดึกแล้วจึงรีบขึ้นรถขับกลับบ้าน โดยไม่ไม่ได้สำรวจสภาพรถ เมื่อถึงบ้านด้วยความที่ค่อนข้างดึกแล้ว ดิฉันจึงไม่เปิดฝากระโปรงรถ ... 

รุ่งเช้าดิฉันร่วมเดินทางกับ ท่านอาจารย์ JJ และคุณน้องพิชชา เพื่อไปทำบุญ 50 วัน ให้กับคุณย่ามานีที่วัดป่าสุคะโต อ.แก้งค้อ จ.ชัยภูมิ  

ระหว่างการเดินทางนั่นเอง คนที่บ้านดิฉันโทรมาถามว่าดิฉันไปชนอะไรมา...ดิฉันไม่ได้ชนอะไร...เกิดอะไรขึ้น? 

 

เมื่อกลับมาถึงบ้าน เห็นสภาพรถ ดิฉันรู้สึกแย่มากกับการถูกชนในครั้งนี้ จากการวิเคราะห์เหตุการณ์ ดิฉันจอดรถไว้ที่ลานจอดรถที่กว้างขวาง ตรงที่ๆ เคยจอดประจำ ... คาดว่ากลุ่มที่เลี้ยงฉลองกันด้วยแอลกอฮอลในวันนั้น ถอยรถออกจากที่จอดรถมาชนรถของดิฉัน เพราะในวันปกติไม่เคยมีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้น ...

และที่ดิฉันจอดรถก็เป็นลานกว้าง มีพื้นที่เพียงพอสำหรับการถอยกลับรถ หากผู้นั้นขับรถอย่างมีสติ

  

ความเสียหายในครั้งนี้ อู่ซ่อมรถประเมินแล้ว ค่าใช้จ่ายไม่ต่ำกว่า 2 หมื่นบาทค่ะ กระโปรงรถยุบ บุ๋ม สีถลอก กระจังหน้าหัก ... คาดว่าคงชนอย่างจัง...แล้วขับหนีอย่างไร้ร่องรอย (ส่วนรอยบุ๋มเล็กๆ นั้นก็เกิดจากการจอดรถข้างๆ รถคันที่ไม่มีความระมัดระวังในการเปิดประตู เขาเปิดประตูมากระแทกรถ แล้วก็ขับหนีไปค่ะ) 

ขอแผ่เมตตาให้กับผู้ที่ก่อความเดือดร้อน ผู้ที่ก่อความไม่สบายใจแก่ดิฉันจงเป็นสุขๆ หากเป็นสุขอยู่แล้วก็ขอให้สุขยิ่งขึ้นๆไป หากมีทุกข์ก็ขอให้พ้นทุกข์ อย่าได้เบียดเบียนซึ่งกันและกันอีกเลย...สาธุ