เช้าวันหนึ่ง...

คนข้างกายผมขับรถจะไปสนามบินเพื่อขึ้นเครื่องไปประชุมกรุงเทพฯ  เป็นเช้าที่วุ่นวายเหมือนทุกวัน รถราก็มากต่างก็มุ่งเข้าตัวเมืองตามเป้าหมายของตนเอง

เธอขับรถคนเดียวไปถึงสามแยกอำเภอเมืองมีรถปิคอัพคันหนึ่งเบียดมาชนประตูข้างที่เธอนั่งอยู่ แล้วก็บึ่งหน้าไป โดยที่ไม่สนใจการเกิดเหตุการณ์นั้นๆ พอดีรถมาติดไฟแดง เธอเลยจดทะเบียนรถไว้ได้  เธอพยายามลงไปคุยขณะติดไฟแดงนั้น  ปรากฏว่าชายคนนั้นไม่ลงมาคุย แถมขับรถต่อไปอย่างเร็ว เมื่อไฟเขียว

เธอ พยายามขับตามไป แต่ผู้หญิงขับรถยามวุ่นวายนี้ก็ตามไม่ทัน เธอพยายามใจเย็นๆ คิดว่าจดทะเบียนรถได้ก็ยังดี....เมื่อเธอถึงสนามบินตั้งใจจะฝากรถไว้แล้วเย็นนี้ก็จะมาเอารถกลับบ้านตามปกติที่เธอทำ อ้าว พบรถคู่กรณีคันนั้นจอดอยู่ เขามาส่งคน เธอพยายามเข้าไปเจรจา ชายคนนั้นก็ไม่เจรจาแล้วก็รีบขับรถหายออกไป

หัวเสียซะนี่กระไร..

 เมื่อเธอกลับจากกรุงเทพฯก็เอารถไปแจ้งความพร้อมแจ้งทะเบียนรถ  เธอยิ่งปลาดใจเป็นที่สุดเมื่อตำรวจกองเมืองบอกว่า รถทะเบียนที่เธอมอบให้ตำรวจนั้นมาแจ้งความเมื่อเช้านี้แล้วว่ารถเขาถูกเฉี่ยว...

โอ้ย..บ้านนี้..เมืองนี้ นี่มันนรกขุมไหนกัน

 อย่างไรก็ตามเราก็ยืนยันรถคันนั้นเป็นคันที่เฉี่ยวรถเรา ขอให้พิสูจน์หลักฐานและลงบันทึกประจำวันไว้.... ผมต้องกระโดดเข้ามาสืบเรื่องนี้ โดยไหว้วานเพื่อนฝูงคนที่เป็นตำรวจที่พึ่งพาได้บ้างช่วยสืบรายละเอียดนายคนนั้นให้หน่อย

เราได้ชื่อ สกุล ที่อยู่ ที่ทำงานหมด (ขอขอบคุณนายตำรวจผู้ช่วยเหลือท่านนั้น) ผมขับรถบุกไปถึงจังหวัดกาฬสินธุ์เขตชลประทานลำปาว เป็นพื้นที่ทำงานเก่าของผม สอบถามเพื่อนฝูงที่ยังทำงานที่นั่น  ซึ่งเขารู้จักญาติพี่น้องของคนคนนี้เป็นกำนันตำบลหนึ่ง  ผมบุกไปถึงบ้านกำนัน เล่าเรื่องราวให้ฟัง บอกด้วยว่าผมเคยทำงานที่เขื่อนนี่สมัยนั้น นายช่างคนนั้นคนนี้..(คุยระเบิดเลย..อิอิ...เผื่อจะช่วยอะไรอะไรได้บ้าง)

ได้ผลครับ เป็นนายช่าง อยู่ฝ่ายเครื่องกลสำนักชลประทานที่ 4 ขอนแก่น 

อ้าว...นั่นก็ที่ทำงานเก่าผม...เราก็รู้จักหัวหน้าใหญ่ที่นั่นดี เพราะทำงานมาหลายปี

เราก็ลุยเลย.....ไปหานายใหญ่..เล่าเรื่องให้ฟังทั้งหมด สำเนาลงบันทึกประจำวันให้ดู เท่านั้นเอง จนตรอกครับ มาสารภาพผิดและชดใช้ค่าเสียหายทั้งหมด ซ่อมรถให้ แถมยังติดปลายนวมยึกยักอีก เขาไปบอกอู่ซ่อมรถว่าซ่อมอย่างนั้นอย่างนี้ เพราะเขาซี้กับอู่ซ่อมรถอีก...ตายแล้ว คนแบบนี้...

เฮ่อ.....เสียอารมย์เป็นที่สุด....คนเราทุกวันนี้

มีแต่พี่น้องคนแซ่เฮนี่แหละที่ช่วยสร้างอารมย์ดีดีให้แก่กัน

ผมเล่าเหตุการณ์ของคนข้างกายและของผมให้ฟังเผื่อช่วยผ่อนคลายบ้างครับอาจารย์

เห็นใจครับอาจารย์