การค้นความรู้ในบล็อก เราจะเห็นความหลากหลายในส่วนต่างของวิชาในแต่ละระดับชั้นมีให้เลือกหามาหยอดใส่กระปุกได้ไม่อั้น จะเลือกอ่าน เลือกเขียน เลือกตอบ เลือกติดต่อได้สะดวกใจ เราเลือกและเลิกได้เท่าๆกัน ตรงจุดนี้คือโช็คอัพกระบวนการเรียนรู้ตามอัธยาศัยอย่างแท้จริง
มือใหม่หัดเขียน จะสังเกตเห็นว่า มีผู้สันทัดกรณีบันทึกเนื้อหาวิชาการต่างๆที่ดีๆน่าสนใจมากมาย เราค่อยๆย่องเข้าไปเกาะแกะ เอาความรู้ตามความพอเหมาะแห่งตน ถ้ายังไม่มั่นใจก็ติดตามอ่านไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ร้อนวิชาจ๊ะจ๋ากันเอง วัฒนธรรมการเรียนในบล็อกไม่มีกำแพงมาปิดกั้น หรือใยแมงมุมมาพัวพันสมอง ประสานความร่วมมือระหว่างกันได้ตามสไตล์ของแต่ละคน ช่วยกันชักใยตารางความรู้แผ่ไปมาหาสู่กัน ส่วนตาข่ายจะถี่ยิบแค่ไหนก็ขึ้นกับความต้องการของแต่ละคู่สาย
ทุกครั้งที่รับประทานอาหาร ผมนึกถึงตัวความรู้ ถ้าผู้สอนปรุงความรู้ให้อร่อย สนุก น่าสนใจ กระบวนการชิมความรู้น่าจะมีชีวิตชีวา จะนำพาไปสู่การจัดการความรู้เพื่อชีวิตและสังคมได้มากขึ้น
แต่..จะเกิดตรงนี้ได้ ผู้สอนต้องปรับเงื่อนไขและมีวิธีรองรับแนวทางนี้ด้วย ถ้าไม่ต้องการแบกน้ำหนักการสอน ต้องยกภาระมาเฉลี่ยให้กับทุกคน อย่างที่กลุ่ม2แควทำกัน ทำกลับไปกลับมาในบทบาทอะไรก็ได้ มีทั้งตรงเผง!.. อะไรก็กู!! กำลังเปลี่ยนเป็น.ดูสิเธอ ฉันจะทำอะไรได้บ้าง!!
การทำงานเชิงรุกยุคนี้
ท่านควรเอาน้ำใจพกใส่ห่อไปด้วย
อย่าลากตะบองออกจากถ้ำ อย่างเดียว
ในสังคมที่ผิดปกติ ต้องการน้ำใจเป็นอย่างมาก
ที่ซ้ำร้ายเรื่องนี้ โครงการแก้ไขภัยแล้ง ก็ช่วยไม่ได้เสียด้วย
โดยทั่วไป ถ้าเลิกตระหนี่ขี้เหนียวน้ำใจ ก็จะดีไม่น้อย
หมายเหตุ : ขี้เหนียว ไม่เกี่ยวกับ ท้องผูก แน่นอน!!อิ อิ..
พ่อนอนดึกมาก ๆ จะไม่ค่อยดีกับสุขภาพนะค่ะ (ขอโทษคะพ่อ จริง ๆ มิบังอาจเตือนพ่อ)
สวัสดีค่ะ พ่อครูฯ
ปล. ได้ผู้แทน ถูกใจมั้ยคะ ส่วนแดง โอเคแค่ระดับหนึ่งเท่านั้นเองค่ะ
เรียนพ่อครูบา
ช่วงนี้ท้องผมผูก การระบายไม่ดี จึงไม่สารถระบายสิ่งที่เป็นสาระและไร้สาระลงในบล็อกอย่างปรกติได้ สาเหตุมีคนให้ยาผมผิด
พยายามละวางชีวิตในบล็อกให้เป็นธรรมชาติดังเดิม ยามท้องผูกก็ไม่เขียน ยามระบายดีก็เขียนมากหน่อยครับ
พ่อขา
หนิงเป็นคนท้องผูกประจำค่ะ เป็นมาตั้งแต่เด็ก ไม่รู้ว่ากินแล้วไปไหนบ้าง 555
แต่น้ำใจไม่เคยผูกนะคะพ่อ
ฮะ ฮ่า...ท่านครูบาขา ท่านปิดช่องไว้แซวเล่นได้เนียนสุดๆ ก็ตรงหมายเหตุนี่แหล่ะ...อิอิ
อ่านแล้วนึกถึงคำของครูอาจารย์ที่เคยสอนแว๊บหนึ่งเลยค่ะ....ท่านเคยสอนว่า "อย่าคิดว่าจะไม่ทำอะไรบ้าง...แต่ให้คิดว่าแล้วจะทำอะไรอย่างไรได้บ้าง"....
ชาวสองแควสอนเชิงประจักษ์ถึงคำสอนนี้เลย...ขอยกย่องด้วยใจจริงค่ะ
อบนอกเรื่องนิดหนึ่งนะคะ...คือเมื่อคืนพระจันทร์สวยมาก แสงสว่างนวลสู้แรงไฟรถที่พลุกพล่านได้สบายๆ ..ทำให้นึกถึงว่าถ้าอยู่ในอยู่บ้านครูบาคงสวยมากๆ เลยนะคะ
เรียน พ่อครูบาฯค่ะ
อ้อ...ลืมบอกพ่อครูฯว่า....
.......แวะมาเติมทุนหัวใจด้วยความรักและห่วงใยพ่อครูฯเสมอค่ะ....ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ
พ่อครูขา
ดูดอกไม้สวยๆ แล้วสุขใจกับธรรมชาติดีครับ