เรียน พ่อครูบาฯค่ะ
- หนูเห็นด้วยกับพ่อครูค่ะ หากมีน้ำใจให้กัน และแถมหัวใจในการดูแลกันอย่างเสมอต้นเสมอปลาย...ไม่ทำตามกระแสหรือตามคำสั่งใคร...ใช้หัวใจในการบันทึกที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าในหนึ่งชีวิตของเรามีเรื่องมาวนเวียนให้เขียน แลกเปลี่ยนมากมาย....ไม่ว่าจะเป็นการงาน ความรัก ครอบครัว เพื่อน...ความสุข ปัญหาสารพัด ให้เขาได้พูดคุยในทุกแง่มุมของชีวิต เหมือนปล่อยต้นไม้โตตามธรรมชาติ
- ปัจจัยที่ทำให้พักการเขียนก็มีมากชีวิต.....มนุษย์มีทั้งสุข ทั้งทุกข์ มีทั้งการงาน ว่างงาน คนในครอบครัว คนรอบข้าง อารมณ์ดี ไร้อารมณ์ก็มี...สุขภาพดีบ้าง ป่วยบ้าง.....นั่นคือปัจจัยสำคัญของการเขียนบันทึก...อย่าคาดหวังกันสูงนักเลย...เพื่อนย่อมเข้าใจเพื่อนค่ะ....
- ...การมองเอาแต่ได้...หมายถึงเข้ามาประเมินเพื่อค้นหาความรู้ในช่วงเวลาสั้นๆ...อาจจะไม่ได้ ไม่เห็นในชั่วพริบตา.....หากอยากได้จริงๆต้องปรับวิธีการแล้วละค่ะ.
- ...ต้นไม้ยังให้ผลเมื่อพร้อมเล้ย..นับประสาอะไรกับคน....คิดจะมาตักตวงโดยไม่ใส่ปุ๋ยน่ะเหรอ...มีให้ได้กินเฉพาะเมื่อทุนเดิมเค้ายังมีอยู่หรอกค่ะ...หมดทุน ก็หมดไฟ...บ่มีไผ๋หาให้กิน...จ้า......