(๑)   

 

   แม่และพ่อ,  รอวันนี้มานานนัก
รอด้วยรักด้วยใจไม่เปลี่ยนผัน
ตัดชุดใหม่มาเพื่อลูกผูกสัมพันธ์
จากทุ่งกว้างสู่สรวงสวรรค์...ปริญญา

แม่และพ่อ,  ไม่เคยนับ... กี่มากน้อย
เงินทองเป็นร้อย ๆ  ไม่เคยว่า
“ลูกอยากได้”  แม่พ่อก็  “หามา”
ให้ลูกยามีความหวังกำลังใจ

 

    แม่และพ่อกรำงานอยู่กลางทุ่ง
เพราะหมายมุ่งรอวันอันฝันใฝ่
นี่ก็ยาย นั่นก็ป้ามากันไกล
นานใช่ไหมไม่พบหน้ามาเป็นปี


  

กางเกงพ่อ เสื้อของแม่... ดูแย่ไหม
เก่าและเชยเกินไปบ้างไหมนี่
ส่วนญาติเพื่อนแต่งหรูดูสวยดี
ช่อดอกไม้ก็หลากสี  ละลานตา

คราบน้ำหมากของย่ายาย, อายหรือเปล่า
เสื่อผืนเก่าปูวางกลางแดดจ้า
ข้าวเหนียวนึ่งส้มตำอันโอชา
มาลูกมานั่งทาน ... สำราญใจ

 

       

      (๒)    

 

ครุยเจ้าสวมดูสง่าน่าเคารพ
ยิ่งเพ่ง,  ยิ่งพานพบความยิ่งใหญ่
เป็นบุญวาสนาคนป่าไพร
  มีลูกเต้าจบมหาลัย ไม่ธรรมดา !

   

เพียงพอแล้วกับคืนวันอันนานเนิ่น

ราวกับเดินมาไกลใจอ่อนล้า

ส่งลูกเรียนคว้าไขว่ใบปริญญา

เป็นบุญตาแม่และพ่อรอมานาน



   

ชื่นใจนัก,  รักเจ้านัก,  ลูกรักเอ๋ย

พรใดเอ่ยยิ่งใหญ่ใคร่ไขขาน

จะอัญเชิญกำนัลลูกผูกดวงมาลย์

ให้ลูกยาชื่นสราญทุกกาลไป


 

    

 

จงเป็นอยู่ดั่งคุณค่าปริญญาบัตร

จงแจ่มชัดท่ามวิถีที่ฝันใฝ่

จงตอบแทนผืนแผ่นดินไทย

จงอย่าลืมผู้ยากไร้เช่นชาวนา


  

จงอย่าลืมน้องพี่ที่เกื้อหนุน

ซึ่งเจือจุนให้เจ้าเฝ้าศึกษา

จงติดดิน  สมถะ ..ธรรมดา

แหละอย่าลืมคุณค่า “ความเป็นคน”


 

  

     

     

                        

                              (๓)  

 

ลูกรัก ...

จากนี้ไปจงรู้จักการเริ่มต้น

แม้นพานพบความหลายหลากมากตัวตน

(จง)   อย่าลืม “ค้น”  ความเป็นคนในตนเอง  !