ความเป็นผู้นำ
........มุมหนึ่งของโต๊ะทำงาน
ลูกน้องกำลังทำงานอย่างร้อนรนในใจ
แต่ผู้บริหารกลับเย็นใจ..........
ฉันไม่เคยเข้าใจ  "เขา" อย่างแท้จริงเลย
เขาบอกฉันว่า ฉันยังเด็ก  ฉันไม่เคยแก่
แต่เขา เคยเด็กมาก่อนฉัน .....
ฉันอยากจะบอกกับเขาเหลือเกินว่า
เขาเคยเด็กมาก็จริง 
แต่เขาไม่เคยเป็นเด็กในสังคมโลกปัจจุบันเช่นฉัน

และฉันอยากจะบอกให้ใครต่อใครรู้ว่า
เจ้านายของฉันบริหารงานไม่เป็น ......
เจ้านายของฉันอ่อนซ้อม......
อ่อนเหลือเกินในโลกที่โหดร้ายเช่นนี้....
โลกที่มีแต่แข่งขัน ต่อสู้
แต่เจ้านายของฉันยอมรับตัวเองว่าสู้เขาไม่ได้
และจะถอยหลัง ไม่ยอมรับความเปลี่ยนแปลงของโลก
ภาระอันหนักอึ้งคือ ....ลูกน้องทุกคน
ลูกน้องที่ต้องมองอนาคตแทนผู้บริหาร
บริหารตนเอง สั่งงานตนเอง 
และบังคับตนเอง เพราะอยากให้ที่ทำงานเจริญก้าวหน้า

ปัญหาอะไรมา........ผู้บริหารหลบ
นี่ก็กำลังหลบ...... ทั้งที่ทำงานของฉันกำลังจะจัดงานใหญ่
เขา บอกว่า.... ปล่อยให้ลูกน้องทำงานกันเอง บริหารงานกันเอง
อย่าใช้พระเดชอำนาจเลย เดี๋ยวทำงานไม่มีความสุข
แล้ว เขา ก็เดินออกไปจากห้องประชุม
ปล่อยให้ลูกน้องหันมามองกัน
เหมือนเรือที่เดินทางอย่างไร้จุดหมาย ......