รางวัลที่ได้

อัลฮัมดุลิลละฮฺ…ขอบคุณทุกกำลังใจ ขอบคุณที่ให้โอกาส ไม่ว่าจะเป็นท่านคณบดี(ดร.สุกรี หลังปูเต๊ะ) รองคณบดี(อ.จารุวัจน์ สองเมือง)ตลอดจนผู้ช่วย ที่ให้โอกาสผม รวมทั้งนักศึกษามหาวิทยาลัยอิสลามยะลาทุกคนที่คอยเป็นกำลังใจและลุ้นอยู่ตลอด และที่ขาดอีกไม่ได้คือ แบๆเจ้าหน้าที่สำนักงานเลขาคณะศิลปศาสตร์โดยเฉพาะบังแอลที่คอยติดตามดูแลความเคลื่อนไหวของผม และอีกท่านที่ผมคงจะลืมกล่าวถึงไม่ได้คือ อธิการบดี ที่ให้โอกาสเด็กอย่างผมเข้ามาทำงานที่นี่ คำขอบคุณทั้งหมดอันเนื่องมาจากว่า เมื่อวันที่ 9 ธันวาคมที่ผ่านมาผมเดินทางไปศูนย์กลางอิสลามแห่งประเทศไทย(กรุงเทพ) เพื่อไปลุ้นรางวัลนักเขียนรุ่นใหม่ครั้งที่ 4 และไปลุ้นรางวัลนักกวีมุสลิมรุ่นใหม่ครั้งที่ 1 ทั้งสองงานผลงานของผมเข้ารอบ 1 ใน 3 ทั้งสองงาน ตอนแรกก็คิดจะไม่ไปเพราะติดเรียนป.โท ที่ ม.ทักษิณ และอีกอย่างต้องกลับมาทำงานอีก แต่พอได้คุยกับ ดร.สุกรี ท่านคณบดีก็บอกว่าไปเถอะ ไปแล้วก็กลับมาบอกด้วยว่าได้ที่เท่าไร ผมเลยเดินทางไปเรียนก่อนแล้วต่อรถไปกรุงเทพฯเย็นวันนั้นเลย ผลปรากฎว่า งานประกวดนักเขียนรุ่นใหม่ครั้งที่ 4 บทความของผมเรื่อง บอ รอ มอ (บ้าน โรงเรียน มัสยิด) เอาคำมารวมกันจะได้คำว่า บรม แปลว่า ยิ่งใหญ่ และยิ่งใหญ่จริงๆครับถ้าทำได้อย่างในบทความ ผลงานของผม ได้รับรางวัลอันดับ 2 (อัลฮัมดุลิละฮฺ) สามารถหาอ่านได้ในบล็อกครับลงไว้แล้ว ส่วนอีกงานคือกวีมุสลิมรุ่นใหม่งานนี้น่าสนใจครับตรงที่ผลงานของผม เฉือนชนะนักกวีจาก มหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ทำให้ชื่อของ มหาวิทยาลัยอิสลามยะลาดังทั่วงาน นั่นหมายถึงว่า ผลงานเรื่องความกลมกลืน ของผมที่ไม่ได้มองความหลากหลายเป็นความแตกต่าง ชนะเลิศ นักกวีมุสลิมรุ่นใหม่ครั้งที่ 1 มาครองได้สำเร็จ อัลฮัมดุลิลละฮฺ อาจเป็นเพียงเสียงเล็กๆแต่ก็ดีใจที่มีโอกาสช่วยเหลือ ช่วยประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัยของเราแม้ไม่มีใครเคยรับรู้ เคยเห็นกับกระบวนการกว่าจะมาถึงวันนี้ แต่ผมเชื่อว่าพระเจ้าของผมทรงรอบรู้และรู้ดียิ่ง   ขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกกำลังใจและโอกาสที่หยิบยื่นให้กับผม หลายคนถามผมว่าเรียนจบแล้วจะไปจากที่นี่ใช่ไหม หลายคนบอกให้ผมอยู่ที่นี่ ผมไม่เคยตอบใครได้แต่ยิ้ม เพราะคำตอบของผมมีผมกับพระเจ้าของผมที่ทรงรู้ วันนี้ผมอยากจะตอบหลายคนที่เคยถาม เคยบอกว่า...ไม่ว่าจะอยู่ต่อหรือไม่ทุกวันนี้ผมภูมิใจที่มีโอกาสช่วยเหลือสถาบันแห่งนี้แม้เพียงไม่กี่ปีก็ตาม ผมรักที่นี่ อยากที่จะช่วยสร้างเยาวชนมุสลิมที่นี่ แม้อาจเป็นเพียงเสียงเล็กๆ ผมจะไม่ลืมคำที่ท่านคณบดีคุยกับผมว่า "คนที่เอาข้าวให้เรากินตอนที่เราหิว มันมีความหมายมากกว่า คนที่เอาอาหารอร่อยๆมาให้เรากินตอนที่เรามีทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว" การเดินทางของเสียงเล็กๆจะเป็นอย่างไร...วัลลอฮฺอะลัม