ครูอ้อยรู้จักและโต้ตอบกับนักเรียน ชั้น ม.3 คนหนึ่ง ซึ่งครูอ้อยได้เขียนบันทึกเรื่อง...วัยต่างกันก็เป็นมิตรกันได้ ครูอ้อยทั้งปลอบทั้งสอนว่า...การแข่งขันทางวิชาการ ไม่ต้องไปมุ่งหวังว่า ตนเองจะต้องชนะ หรอกค่ะ เพราะ เรื่องการแข่งขันนี้ มีหนทางเป็นไปได้อยู่ 3 อย่าง คือ ชนะ แพ้ และเสมอ ดังนั้น ต้องทำใจว่า..จะอะไรใน 3 อย่างนั้น...ก็ไม่สำคัญเท่ากับการที่เรามีประสบการณ์ที่ครั้งหนึ่งเราพบ และเราแก้ปัญหาได้ .. นั่นล่ะ! ..... มีค่ายิ่งสำหรับการเป็นมนุษย์ การเอาชนะ คนทั้งโลก เป็นไปไม่ได้หรอก แค่เราจะเอาชนะตัวเราเอง ยังไม่ได้เลย แต่...มีคำคมที่ครูอ้อยไปพบมาค่ะ อ่านแล้วดีจังเลยค่ะ ..เชิญอ่านก่อนค่ะ ครูอ้อย ทดลอง ใช้แล้วนะคะ บรรทัดแรก.....เราไม่ได้เอาชนะคนค่ะ เราเอาชนะความโกรธในตัวคน ด้วยความไม่โกรธ...ก็เท่ากับเราชนะทั้ง 2 อย่างคือ ชนะความโกรธและชนะคนที่โกรธเราด้วยค่ะ คุ้มค่าไหมคะ ลองทดลอง หรือ ลองทำดูเลยค่ะ ลองไม่โกรธสิคะ..ชนะ 2 อย่าง แล้วมาบอกกันนะคะ บรรทัดที่สอง.....เราชนะคนไม่ดี ไม่มีใครเขามาบอกเรา หรอกว่า.....เขาเป็นคนไม่ดี แต่เรา มีญาณหนึ่งที่รู้ว่า..เขาไม่ดีกับเรา ทั้งต่อหน้าและลับหลัง บ่อยครั้ง สังเกตพบว่า..เขาเป็นคนไม่ดี มันแก้ไม่ได้ ปรับเปลี่ยนก็ไม่ได้หรอกค่ะ ที่จะให้เขาเป็นคนดี นอกจากเขาจะตายแล้วเกิดใหม่ อาจจะมีหนทางที่ให้เขาเป็นคนดี แต่ก็อย่าไปหวังเลยค่ะ มันไกลเกินไป ไม่เห็นผล เอาที่เห็นผลชัดเจนและใกล้ๆนี้ด้วย ก็คือ...ความดีค่ะ ครูอ้อยเคยทำแล้ว ..ชัดเจนค่ะ เธอเป็นคนริษยา ครูอ้อยก็ให้อภัย ก็รู้อยู่ ว่าเธอไม่หายจากโรคนี้หรอก แต่ครูอ้อยก็ให้อภัยแบบมีศิลปะ ไม่นานหรอกค่ะ เธอก็มาประจ๋อประแจ๋กับครูอ้อย และ..มีความดีต่อกัน ถึงแม้ว่า..จะไม่ค่อยจริงใจ เรารู้ได้ แต่...ก็ยังดีกว่า..เป็นศัตรูกัน จริงไหมคะ บรรทัดที่สาม.....ขี้เหนียว กับมัธยัสถ์ ไม่เหมือนกันนะคะ อันแรกจะไม่น่ารัก ต้อง...ให้ค่ะ ขี้เหนียวนัก เราก็หมั่น...ให้ ให้แบบมีศิลปะ บางคนอาจจะคิดว่า เคยตัว..แต่ได้ผลค่ะ เวลาเราให้ ก็ต้องพูดว่า...พี่ไม่เคยให้ใครนะ ให้แต่น้องคนเดียว เท่านี้ล่ะ เธอก็ต้องยอมแพ้ค่ะ วันหลังก็เอากล้วยในสวนที่บ้านมาให้ครูอ้อยกิน เริ่มจากการไม่ลงทุนไปก่อนค่ะ ไม่นานก็ดีขึ้น ได้บุญนะคะ ทำดูสิคะ บรรทัดสุดท้าย.....เอาชนะคนโกหก ครูอ้อยพูดแต่ความจริงมาหลายสิบปีแล้ว พบว่า ไม่เห็นจะเดือดร้อนอะไร หากเราพูดความจริง เพราะความจริงเป็นสิ่งที่ไม่ตาย พูดกี่ครั้ง พูดกี่ปี ก็เหมือนเดิม น่ารักดีด้วย เพราะมีแต่ความจริงใจ...แล้วเราจะเอาชนะ คนโกหกด้วยการพูดจริงอย่างไร เมื่อจับได้ว่า...คนนี้พูดโกหกกับเรา เราต้องรีบแก้ไขทันที แบบดักคอไว้ก่อนเลย..เธอจะอ้ำอึ้ง..และเราก็ต้องไม่ว่าเธอว่า..โกหกฉันทำไม เพียงแค่บอกเธอว่า..ฉันรู้ความจริงหมดแล้ว อย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก ครูอ้อยเป็นแม่คน ครูอ้อยเป็นครูคนตั้งมากมาย ครูอ้อยเป็นหัวหน้าคน พบเรื่องโกหกมามากมาย หากเรื่องนั้น จะทำให้ส่วนรวมเดือดร้อน ครูอ้อยจะจี้และจิก..ทันที แต่หากเป็นเรื่องเฉพาะคน ครูอ้อยจะค่อยๆแก้ไข แบบถ้อยทีถ้อยอาศัย ... หวังว่า วันหยุดนี้ จะได้ข้อคิดสักนิดติดใจกันนะคะ อูยยยย.....ต้องเตรียมไปเป็น ผอ.แล้วค่ะ...ครูอ้อยได้เป็น ผอ..โก้จัง (2)
สี่บรรทัดนี้เป็นข้อคิดที่ดีนะค่ะ เราก็มักจะพบเจออยู่บ้างในสังคม ขอบคุณเพื่อนครูอ้อยที่นำมาเขียนให้อ่านนะค่ะ
สวัสดีค่ะ เพื่อนหมูที่รักยิ่ง...อ.หมู
สวัสดีค่ะน้องชาย...ขจิต ฝอยทอง
เชื่อไหมน้องรัก
อย่างแรก...... ที่ครูอ้อยพูดเดกคนนั้นคือผักบุ้งรึปล่าว = = .........
คำคม4บรรทัดนี้ผักบุ้งรุสึกเคยผ่านๆตามาบ้าง มารื้อฟื้นอีกทีก็ดีค่ะ
ข้อแรก ผักบุ้งทำได้นะ ทำไมเพื่อนบุ้งโกดกันด้วยเรื่องงี่เง่ากันจังนะ (เพื่อนบุ้งคนนึงบอกไม่ไหวแล้วน่ะ ไอนั่นมันด่าเราแรงมาก มันไม่ยอม พอถามว่าโดนว่าว่าอะไรเท่านั้นล่ะ ฮากระจายทั้งกลุ่ม "นังแพศยา" เขียนถูกรึปล่าวไม่รู้นะ แต่เพื่อนบุ้งเริ่มด้วยมองหน้ากันงงๆปนขำๆแล้วฮากันท้องแข็งเรย ฟังดูก็รู้ว่าเปนคำด่าที่งี่เง่ามาก เหมือนด่าเล่นสรรหามาด่าแต่ไม่ได้ใกล้เคียงพูดๆไปงั้นแหละ แต่มันเหนว่า เปนคำด่าที่รุนแรงมากซะงั้นน่ะ!!! ถ้าผักบุ้งโดนเพื่อนพูดแบบนี้ใส่ คงดัดจริค จีบปากจีบคอตอบไปว่า กรี๊ดดดดด พูดแบบนี้ได้งัยยะ ชั้นมันพวกแร๊ดดดดแรดหรอกแล้วก็เต้นเพลงกีฬาสีชื่อเพลงแรดซะเรย หลังจากนั้นก็คงฮาๆกัน)และถึงแม้ว่าจะเปนเรื่องที่น่าโกดจิงๆก้อเถอะ แต่เราเลือกที่จะไม่ให้อภัย กับ โกรธเค้าได้ มันต่างกันนะคะ (ในความคิดผักบุ้งล่ะ)
ข้อ2 ยากเหมือนกันนะ ขอไม่พูดอะไรมากละกัน เพื่อนบุ้งบอกว่าผักบุ้งเม้นยาวมากกกกก แหะๆ เปนคนชอบเล่าเรื่องน่ะค่ะ^^
ข้อ3 ผักบุ้งมีคำคมให้ตัวเองเพิ่งคิดได้วันนี้ ตอนเช้านี่ล่ะ เลยได้โอกาสมาประกาศศักดาเอ๊ย บอกเล่าสู่กันฟังเลย "หากว่าได้เงินคือความสุข เหนือกว่าสุขนั้นคือสุขยิ่งกว่าเมื่อใช้เงิน" ชอบมากกกกกกค่ะเวลาเปนผู้ให้ รู้สึกดีนะคะ^^
ข้อ4 เคยพูดโกหกเหมือนกัน ลำบาก น่ารำคาน ไม่มีที่สิ้นสุด ไม่สบายใจ เหนื่อย หาจุดจบไม่เจอ เป็นตัวของเราเองดีที่สุด^^
จริงไม๊คะครูอ้อย
ขออภัยอีกครั้งที่ใช้ภาษาไม่ค่อยถูกค่ะ
สวัสดีค่ะน้องผักบุ้ง