วันแรกที่คนป่าคนดอยอย่างผมเข้าเมืองกรุง  มันรู้สึกแปลกแยกเป็นที่สุด ไม่ใช่ว่าไม่เคยมาอยู่กรุงเทพ  แต่ความที่อยู่ป่าอยู่ดอยเสียนาน ที่ผ่านมาเข้ากรุงเทพฯก็แค่มาประชุม เช้ากลับเย็น อย่า่งมากก็นอนค้างหนึ่งคืนแล้วก็รีบเผ่นกลับขอนแก่น มุกดาหาร   ผมเดินขึ้นแท็กซี่ตอนเช้าก็ก้มหน้าก้มตาแหวกผู้คนไปยืนสูดควันพิษริมถนน  กว่าจะได้รถก็ต้องเอาผ้าเช็ดหน้ามาปิดจมูก ก็เคยแต่สูดอากาสบริสุทธิ์กลางป่าดงหลวง  ไม่ใช่มากลางป่าคอนกรีตแบบวันนี้  คนมากมายเดินบ้าง ยืนบ้าง หน้าตาบึ้งตึง ไม่เห็นมีใครพูดกับใคร ต่างมุ่งหน้าในสิ่งที่ตัวเองจะทำ  คิดไปในแง่หนึ่งว่า เอ่อ  เดี๋ยวก็คงจะชิน ปรับตัวได้ 

ผมมารับงานในประเทศลาวแล้วครับ เป็นงานศึกษาข้อมูลชุมชนเพื่อดูผลกระทบการสร้างเขื่อน สองแห่งที่ แขวงไชยบุรี  รวมทั้งทำแผนงานพัฒนาชุมชนที่นั่น การศึกษาจะต้องเดินทางเข้าไปเก็บข้อมูลเป็นครั้งคราว แล้วก็มานั่งเีขียนรายงานที่บริษัทที่กรุงเทพฯ  รอจนกว่างาน ส.ป.ก.ที่ดงหลวงจะผ่านการอนุมัติซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นประมาณเดือน ก.พ. หรือ มี.ค. ปี 51 โน่น 

 เนื่องจากคุณ paleeyon เป็น “ผู้คักแน” ด้านดิน และพื้นฐานเป็นนักเกษตรจึงมีงานเฉพาะที่เมืองหงสา แต่ก็ร่วมงานกันบ้างครับ 

ชีวิตในออฟฟิซก็เหมือนกับทุกท่าน การแต่งตัวก็ต้องเข้ากับสภาพสำนักงาน จะนุ่งยีนส์สบายๆใส่เสื้อยืดเดินเข้าออกออฟฟิส ก็ไม่มีใครว่า แต่ที่นี่เป็นตึกสูง 14 ชั้น มีพนักงานนับพันคน มีบริษัทในเครือมากกว่า 10 บริษัท การเดินเข้าออกต้องใช้ finger print  มียามคอยดูแลตลอดเวลา จะขึ้นข้างบนก็ต้องแสดงบัตรพนักงานบริษัท หากไม่ีก็ต้องแลกบัตรผู้มาติดต่องาน เมื่อถึงเวลา เที่ยงจะปิดไฟลดแอร์ฯ  เมื่อถึงเวลาก่อนปิดสำนักงาน 15 นาทีก็จะปิดแอร์ทั้งตึกตามหลักการลดการใช้พลังงาน 

เลิกงานห้าโมงเย็นก็แย่งกันหารถกลับที่พัก ผู้คนมาจากไหนกัน ทำไมมันมากมายล้นบ้านเมืองขนาดนี้หนากรุงเทพฯ มองไปทางไหนก็คน คน คน ไม่เห็นพูดจากัน  

ผมนึกถึงในหมู่บ้าน ที่ตะโกนโหวกเหวก ทักทายกันข้ามหลังคาเรือนผมนึกถึง G2K อยู่กันคนละภาค ไกลแสนไกล ยังทักทาย ถวิลหากัน

แล้วคนในเมืองนี่เป็นอะไรไป ทำไมไม่พูดจากัน ต่างคนต่างไป เดินจะชนกันก็เงียบกริบ  ผมยืนมองคนที่ที่นั่งที่รอรถเมล์  ดูเขาเหงาเหลือเกิน...... 

ผมนึกถึงท่านอาจารย์ ดร.อำนวย ทะพิงค์แก แห่งมหาวิทยาลัยพายัพ ท่านเคยกล่าวสมัยที่สอนผมอยู่ที่ มช.เมื่อ 30 กว่าปีมาแล้วว่าในอเมริกานั้นมีโรคหนึ่งกำลังระบาดอย่างหนัก คือโรคความเหงาหงอยท่ามกลางฝูงชน 

ผมนึกขึ้นว่าโรคนี้ได้ระบาดเข้ามาเมืองไทยแล้ว  และนานมาแล้วด้วย  

คุณเป็นโรคนี้หรือเปล่าครับ...