คนบ้านนอกน่าสงสาร ซื่อ บริสุทธิ์

 

 

 

                    ชีวิตของคนบ้านนอกน่าสงสาร...ซื่อ...บริสุทธิ์...อยู่ในความพอเพียงเพื่ออนาคตของลูกหลาน...

                    การทำมาหากินในพื้นบ้านของเรา...อาชีพหลักคือผลิตยางพารา...ทั้งชาวไทยพุทธและชาวไทยอิสลาม...

                             ลักษณะของการปลูกยางพาราที่เราเห็น...จะแบ่งเป็น ๒ แบบ คือ แบบโบราณ เราเรียกว่า " ป่ายาง " การปลูกเจ้าของจะปลูกระเกะระกะไปหมด ไม่มีแถวมีแนวที่แน่นอน ปล่อยให้วัชพืชขึ้นเต็มไปหมด....เหลือเฉพาะแนวทางเดินเล็ก ๆ  จากโคนต้นยางต้นหนึ่งไปยังโคนต้นยางอีกต้นหนึ่งตลอดทั้งสวน...

                            ส่วนอีกแบบหนึ่ง เราเรียกว่า " สวนยาง " เจ้าของจะปลูกเป็นแถวเป็นแนวระยะห่างเท่ากันตลอด มีการทำลายวัชพืช หรือปลูกพืชตระกูลถั่วไว้เป็นระยะ

                             เมื่อยางถึงอายุ...ที่สามารถกรีดเอาน้ำยางได้แล้ว...เจ้าของต้องตื่นนอนตั้งแต่ตี ๒ แล้วกลับมาตอนเช้า...เอายางมาทำตามวิธีการผลิตยางแผ่น...จากนั้นเอาไปตากรวมกันไว้ที่ราวไม้ไผ่ให้แห้ง...เหมือนเราตากผ้ายังไงยังงั้น...แล้วเอาไปขายที่ตลาดหรือพ่อค้าจะมารับซื้อถึงบ้าน...

                            แล้ววันหนึ่ง...ร้านซ่อมวิทยุของเราก็มีโอกาสต้อนรับลูกค้าวัยชรา...วันนั้นเป็นวันเสาร์ที่ตลาดโคกโพธิ์จะเป็นวันนัด...มีการนำสินค้ามาขายกันมากมาย...ลูกค้าคนนี้เป็นชาวไทยมุสลิม...เอาวิทยุมาฝากให้ซ่อมเดี๋ยวจะมารับคืน...เอายางไปขายก่อน  แล้วปั่นจักรยานที่มียางแผ่นพาดอยู่ที่วางของตอนท้าย...ไปยังร้านรับซื้อยางที่อยู่ห่างออกไปประมาณ ๑ กิโลเมตร

                           เราก็ให้บริการเต็มที่...ซ่อมเสร็จ...ทดสอบ...แล้วทำความสะอาดซะดูใหม่ไปเลย...

                           สองชั่วโมงผ่านไป...ลูกค้าวัยชราท่านนั้นก็กลับมาพร้อมอาหารที่ซื้อในตลาดนัดวางอยู่บนท้ายรถจักรยาน...

                           ถามเราว่าซ่อมวิทยุเสร็จหรือยัง...ก็บอกว่าเสร็จแล้ว...ถามว่าค่าซ่อมเท่าไร...ก็บอกว่าสิบบาท...เขาก็ถลกผ้าโสร่ง...ล้วงในกระเป๋ากางเกงขาก๊วย...หยิบถุงพลาสติกม้วนและรัดยางซ้ำ..แกะออกมาก็เจอถุงพลาสติกรัดยางอีกชั้นหนึ่ง...ผมก็นึกว่าเสร็จแล้ว...แต่ที่ไหนได้...ยังมีถุงพลาสติครัดยางอีกชั้นหนึ่ง...แล้วก็เห็นแบงค์ร้อยม้วนกลมเป็นมวนบุหรี่...เราไม่ทราบจำนวน...เขาคลายม้วนกระดาษออกก็เห็นแบงค์ร้อยประมาณ ๗-๘ ใบ เอามาส่งให้ใบนึง...

                          เห็นวิธีรักษาเงินอย่างสุดชีวิตนี้แล้ว...ไม่อยากเอาสตางค์เขาเลยครับ...เขาคงหวงของเขามาก...คงเอากลับไปให้ลูกหลานที่บ้าน...แล้วลูกหลานเขาจะคิดอย่างไรที่เห็นเขาเก็บเงินไว้มิดชิดขนาดนี้.....ผมรับมาแล้วทอนให้เขา ๙๐ บาท เขารับวิทยุคืนไป...แล้วปั่นจักรยานจากไปช้าช้า...

แล้วท่านละคิดอย่างไรกับเรื่องนี้.....

                                                                                                   สวัสดีครับผม