สวัสดีค่ะพี่บางทราย

เรื่องโรคหงอยเหงาท่ามกลางฝูงชนนี้เคยเป็นบ่อยค่ะ แต่ตอนหลังๆ นี้จะว่าหงอยเหงาก็ไม่ใช่ค่ะ ค่อนข้างจะดีใจที่ได้อยู่เงียบๆ แม้จะอยู่ในเมืองก็ตาม เวลาเดินตาม office อาคารใหญ่ๆ ก็จะสังเกตชีวิตคนอื่นๆ ดูเพื่อสร้างปัญญาน่ะค่ะ ^ ^

ตอนนี้เวลาไปที่คนมากๆ ก็มักจะใช้เวลาตรงนั้นน้อย รีบทำธุระรีบกลับ.. จะมีที่ช่วยไม่ได้อยู่บ้างก็เช่น เวลาสอนแล้วเหมือนยืนสอนอยู่หน้าห้องคนเดียวกับเด็กอีก 5-6 คน ที่เหลืออีก 30-40 คนไปอยู่ในโลกส่วนตัวของเขา 55555  ก็ต้องพยายามเรียกๆ ให้สติคืนมาเรียนหนังสือค่ะ