คืนวันที่ ๗ หรือที่จริงเป็นเช้าวันที่ ๘ ต.ค. ๕๐ ผมฝันแปลก     และเป็นฝันที่มีลักษณะปกติทั่วไปของผม คือเป็นฝันที่ไม่ชัดด้านเหตุผล

         ในฝันมีตัวผมกับภรรยา      เราไปทำอะไรกับกลุ่มคนสักอย่าง      คล้ายๆ จะเป็นกลุ่มคนที่ มอ.     แล้วคล้ายๆ ผมไปกินอะไรเข้า หรือไปโดนอะไรสักอย่าง      และรู้แน่ว่าต้องตาย โดยที่ขณะนั้นร่างกายและจิตใจเป็นปกติ    

         ฉากของเรื่องเป็นหลุมดินกว้างหลายเมตรที่พื้นเรียบ     ผมลงไปนอนเตรียมหลับตาย     แต่ภรรยามาที่ขอบหลุมโดยไม่ได้แสดงท่าทีเศร้าโศก      ผมนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้กอดลาเมียเลย จึงลุกขึ้น ไต่ขึ้นไปที่ขอบหลุมไปกอดภรรยา (ก็คนนี้แหละ มีอยู่คนเดียว)      โดยที่ขอบหลุมมีรั้วเตี้ยๆ กั้น

         เป็นการกอดธรรมดาๆ ไม่มีการร้องไห้     เข้าใจว่าภรรยาจะพูดอะไรกับลูก ซึ่งยังเล็กอยู่      แล้วผมก็ลงไปนอนรอหลับตายอย่างเดิม
แล้วก็ตื่น  รู้ว่าฝันไป  แล้วหลับต่อ

         แปลกที่ไม่รู้สึกเสียดายหรือเสียใจอะไรเลยที่ต้องตาย     ภรรยาก็ไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย      คล้ายๆ รู้อยู่แล้วว่าต้องตาย     เข้าใจว่าในฝันนั้นผมยังอายุไม่มาก

วิจารณ์ พานิช
๘ ต.ค. ๕๐