แต่ผมคิดตรงกันข้ามครับ ว่าหากเราปล่อยวิถีชีวิตของเราไปตามกระแส ไปตามความนิยมโดยไม่ได้เรียนรู้ ทบทวน และจัดการในบางสิ่งบางอย่างเพื่อที่จะรักษาความเป็นต้วตนของเราไว้ อีกหน่อยความเป็นไทยของเราก็คงจะสูญหายไปจนหมดสิ้น

          เมื่อวันศุกร์ที่ 26 ตุลาคมที่ผ่านมา เป็นวันคล้ายวันเกิดของลูกชาย (น้องไผ่)  เขาดีใจที่จะถึงวันเกิด จะได้ทำอาหารเลี้ยงเพื่อนๆ ที่บ้านสวน  โดยปกติในวันครบรอบวันเกิดทุกๆ ปี ผมก็จะซื้อเค้กและให้เด็กๆ ได้ร่วมกันเป่าเทียน  ก็ทำตามอย่างกันมาไม่รู้ว่าวัฒนธรรมบ้านเราจริงๆ แล้วเป็นอย่างไร 

          แต่ในปีนี้เริ่มฉุกคิดแล้วครับ  งานครบรอบวันเกิดนั้นในสมัยก่อนของบ้านเราก็คงจะไม่มีกิจกรรม หรืองานเลี้ยงเหมือนปัจจุบันแต่อย่างใด   เราคงจะรับวัฒนธรรมมาจากฝรั่ง ที่มีขนมเค้กและการเป่าเทียนฯลฯ  เพราะขนมเค้ก ชื่อก็บอกว่าเป็นของฝรั่ง (ไม่ได้ต่อต้านนะครับ)

          เลยหารือกันทั้งครอบครัว รวมทั้งน้องไฝ่ด้วย ว่าเราจะทำอย่างไรให้งานครบรอบวันเกิดเป็นแบบไทยๆ  โดยเริ่มต้นที่ปีนี้  ผลก็ออกมาดัง 3 กิจกรรมหลักๆ ตามภาพครับ

  • กิจกรรมเลี้ยงอาหารเพื่อนๆ

          ที่บ้านสวนยังมีสภาพแบบชนบททั่วๆ ไป น้องไผ่เขาจะมีเพื่อนๆ ที่รุ่นราวคราวเดียวกันหลายคน เย็นวันนั้นเขาก็เลยชวนเพื่อนๆ มาทานอาหารด้วยกัน สิ่งนี้เป็นการปลูกฝังให้เด็กๆ ได้มีความผูกพัน  รัก  สามัคคี และเรียนรู้การให้ตั้งแต่อายุยังน้อยๆ

  • เลี้ยงด้วยขนมไทย

          จากที่ทุกปีจะทานเค้ก  เมื่อคิดว่าไม่น่าจะเป็นของไทยๆ เรา วันนี้ก็เลยเปลี่ยนจากขนมเค้กเป็นขนมไทยครับ  เขาก็เข้าใจและทานกันอย่างเอร็ดอร่อย ไม่ถึง 3 นาที หมดเกลี้ยง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้ยังบอกว่าอิ่มจากอาหารเย็น แถมประหยัดตังค์ได้อีกเยอะเลยครับ

  • ไปตักบาตร

          เป็นโอกาสดีที่ปีนี้วันเกิดของน้องไผ่ใกล้กับวันตักบาตรเทโวในวันออกพรรษา (27 ตุลาคม) ก็เลยถือโอกาสพาเขาไปฝึกการให้ในวันตักบาตรเทโวที่วัดใกล้บ้าน 

          เป็นกิจกรรมเล็กๆ ที่เป็นการจัดการในวิถีชีวิตของครอบครัว  ซึ่งเป็นการคิดและทำโดยเริ่มต้นที่ตัวเราและครอบครัวก่อน  เป็นเรื่องเล็กน้อยที่หลายคนอาจไม่ให้ความสำคัญหรือสนใจในสิ่งเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ 

           แต่ผมคิดตรงกันข้ามครับ ว่าหากเราปล่อยวิถีชีวิตของเราไปตามกระแส ไปตามความนิยมโดยไม่ได้เรียนรู้ ทบทวน และจัดการในบางสิ่งบางอย่าง  เพื่อที่จะรักษาความเป็นต้วตนของเราไว้  อีกหน่อยความเป็นไทยของเราก็คงจะสูญหายไปจนหมดสิ้น

บันทึกมาเพื่อากร ลปรร.ครับ

วีรยุทธ  สมป่าสัก  31 ต.ค. 50