บันทึกของนักศึกษาปริญญาเอกภาษาอังกฤษเกี่ยวกับการบ้านพ่อครูบาสุทธินันท์

   เมื่อคืนนอนหลับเร็วกว่าปกติ แต่ก็หลังเที่ยงคืนอีกจนได้ เป็นไข้หวัดสงสัยอากาศเปลี่ยน ไม่เหมือนที่ปาย หรือที่เชียงใหม่ ช่วงนี้ชีพจรลงเท้าไม่ได้ออกกำลังกายด้วย เลยพาลเป็นไข้หวัดเสียเลย  ผู้เขียนสังเกตว่าช่วงไหนไม่ได้ออกกำลังกายร่างกายจะทรุดโทรมเร็วมากๆๆ อาจารย์ที่ปรึกษาในต่างประเทศบอกว่าอากาศที่ Oregon เริ่มหนาวแล้ว …ผู้เขียนจะรอดไหมเนี่ย ปกติชอบอากาศหนาวๆ  แต่หนาวมากๆๆก็ไม่ไหวเหมือนกัน…

เมื่อเช้าตั้งใจออกจากมหาวิทยาลัยแต่เช้า  แต่เป็นไข้ลุกไม่ขึ้น เลยนอนสักพัก  ต้มข้าวต้มกิน  ตอนสายๆๆ ถึงอาการดีขึ้น  เลยมาเขียนบันทึกนี้ละ ทุกครั้งที่ป่วยอยู่คนเดียว  ชอบคิดถึงบ้าน  บางทีก็ฝันถึงแม่ที่บ้าน  ไม่มีที่ไหนดูแลเราดีเท่าที่บ้าน  ช่วงไหนเหนื่อยท้อ ไปชาร์ตพลังงานที่บ้าน จะกลับมาสู้ได้เหมือนเดิม แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้กลับบ้านสักที  คืนนี้คงไปนอนพักอยู่บ้านพ่อครูบา พ่อครูบาสุทธินันท์ บอกว่า นอนที่ไหนก็ได้   แต่อย่าไปนอนใกล้คนหลายใจก็แล้วกัน อิอิอิๆๆ

     

กำลังเขียนบันทึกท่าน ผอ. ดร. ศักดิ์พงษ์ โทรศัพท์มาถามข้อมูลว่าจะออกเดินทางเมื่อไร  ตอนนี้ผู้เขียนเก็บของเรียบร้อยแล้ว  ดีใจพรุ่งนี้จะได้พบกับทีมทำงาน KM ของมหาวิทยาลัยมหาสารคาม และทีมคุณครูวุฒิ จะมาวันอาทิตย์ แถม ท่าน ผอ. ดร. ศักดิ์พงษ์ ยังบอกอีกว่า มีทีม ของรองอธิการมหาวิทยาลัยราชภัฎพระนคร แอบมาสังเกตการณ์ด้วย

  ผู้เขียนจะเอาบรรยากาศบ้านพ่อครูบาสุทธินันท์มาฝาก  ใครจะฝากกอดพ่อครูบาสุทธินันท์ ผอ. ดร. ศักดิ์พงษ์ น้องออต แม่หวี ก็รีบบอกมา รับรอง ไม่อมกอด แบบใครบางท่านแถวๆๆพิษณุโลก อิอิอิๆๆ  คงเอากอดของใครหลายๆท่าน  ที่ปาย ที่เชียงใหม่ไปฝากพ่อครูบาสุทธินันท์ด้วย