เฮ้อ... ลำบากใจทุกทีเวลาโดน tag แล้วต้องเลือกต่อครับ ผมถือว่าการได้รับการ tag ต้องถือว่าเป็นการให้เกียรติอย่างสูง ต้องขอขอบคุณพี่ศศินันท์ด้วยครับ ส่วนเส้นทางที่มา ก็เป็น อาจารย์เม้ง >> พี่ศศินันท์ >> ผม

แม้มีกติกาอยู่แล้วว่าให้ tag ต่อ 2-5 ราย แล้วให้บรรยายมาด้วยถึงบันทึกที่ชอบสัก 2-3 บันทึก แล้วอาจมีหลายรอบด้วย; ในเกมแบบนี้ เรามักได้ยิน "เหตุผล" บ่อยๆ ว่าต้องการเลือกมากกว่าที่กติกากำหนดแต่ไม่สามารถทำได้เพราะกติกากำหนดไว้อย่างนั้น

แต่เนื่องจากเกมนี้คือ "tag คิดถึง" แล้วจะทำอย่างไรดีถ้าผมรู้สึกว่าอยู่ท่ามกลางกัลยาณมิตรและไม่ได้รู้สึกว่าขาดอะไรไป ประกอบกับบล๊อกนี้ ชื่อ ตามใจฉัน ผมก็เลยนั่งวิเคราะห์ว่าผมไปแลกเปลี่ยนกับใครมากกว่าคนอื่น เอาข้อเท็จจริงมาพิจารณาก่อน โดยขอตัดท่านที่ในขณะนี้ถูก tag แล้วออกไป (แม้ว่ากติกาข้อ 6 ไม่ได้ห้ามไว้)

ผมคิดว่าอ่านบันทึกของสมาชิกมากมายทีเดียว มีเน็ตที่เร็ว และมีเครื่องมือที่ดี แต่ก็ไม่ได้แสดงความคิดเห็นไว้ในทุกบันทึกที่อ่าน ส่วนใหญ่กลับไม่ได้ทิ้งร่องรอยไว้เลยว่าแวะมาอ่าน เพราะว่าถ้าไม่มีประเด็นอะไรจะเพิ่มเติม ก็ไม่อยากพิมพ์ครับ นิ้วกับสมองมันไม่ค่อยสามัคคีกันเท่าไหร่ เวลาจะพิมพ์อะไร ก็ต้องใช้ความพยายามมากหน่อย 

บล๊อกเกอร์ที่ผมฝากร่องรอยความคิดเห็นไว้ในบล๊อกด้วยมากที่สุดคือ...


...ตัวเองครับ

ไม่รู้ว่าท่านผู้อ่านรู้สึกหรือไม่ ว่านี่เป็นเหมือนการรักษาพื้นที่ นี่คือความเป็นเจ้าบ้าน แขกไปใครมาก็ต้องต้อนรับ มีปฏิสันถารด้วย แล้วไม่ควรเป็นเพียงการมีปฏิสันถารตามมารยาทด้วยครับ

เป็นธรรมเนียมของที่บ้านซึ่งพ่อแม่เป็นผู้ใหญ่แล้ว ใครมาหาก็มักจะหาของให้ติดไม้ติดมือกลับไป ดังนั้นเมื่อใครมาเยี่ยมบล๊อก เขาก็ควรได้ประเด็นอะไรเพิ่มเติมกลับไปด้วย นอกเหนือจากที่เขียนไว้ในบันทึก ส่วนให้ไปแล้ว เขาจะทำอย่างไรหลังจากนั้น ก็เป็นเรื่องของเขาแล้วครับ

แต่หากเราใช้เวลาอยู่ในบล๊อกของตัวเองมากเกินไป กลับเหมือนการปิดกั้นตัวเองจากการแลกเปลี่ยนกับบล๊อกเกอร์ท่านอื่น ตัวอย่างที่ดีที่ผมยกย่องเป็นอย่างมากคือพี่ศศินันท์ครับ แต่ผม tag ท่านไม่ได้เพราะผิดกติกาของอาจารย์เม้งในข้อ 6

บล๊อกเกอร์ที่ผมฝากความเห็นไว้ในบันทึกมากที่สุดคือ...

พระมหาชัยวุธ ฐานนุตฺตโม ครับ

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ข้ามากับพระ

พระอาจารย์ชัยวุธ เป็นเพื่อนคุยกันยามเช้า ยามสาย หลังเพล ยามบ่าย ยามเย็น ยามค่ำ ยามดึก ยามดึกสงัดซึ่งบางทีพระอาจารย์ก็ไม่จำวัด

ภาพพระอาจารย์นี้ผมเป็นคนถ่ายเอง เมื่อได้มีโอกาสพบพระอาจารย์ตอนที่ขึ้นมาสัมนาที่กรุงเทพ หากไม่นับ สคส. และอาจารย์ธวัชชัย ซึ่งเคยประชุมกันเรื่อง GotoKnow พระอาจารย์ก็เป็นบล๊อกเกอร์ที่ผมได้มีโอกาสพบปะเป็นท่านแรก และเป็น F2F ที่เกิดขึ้นโดยความตั้งใจไปพบด้วยครับ

แต่ผมไม่ tag พระอาจารย์หรอกครับ คิดว่าเกมนี้คงไม่สมควรที่จะชวนพระอาจารย์มาเล่น

บล๊อกเกอร์ท่านอื่นที่ผมแลกเปลี่ยนความคิดเห็นด้วยมาก (แต่ยังไม่โดน tag) ก็มีอีกครับ


 

แต่ผมก็ไม่ tag ท่านเหล่านี้เช่นกันครับ แต่ละท่านคงมีภารกิจสำคัญมากมาย -- เขียนมาให้ดูเล่น เป็นประโยคบอกเล่าเฉยๆ

ที่จะ tag จริงๆ คือ

ผมคิดว่าบล๊อก ของขวัญจากวันวาน เป็นบล๊อกมหัศจรรย์ ที่ผู้แสวงหาแรงบันดาลใจไม่ควรพลาดครับ มีบันทึกที่สร้างแง่คิดมุมมอง(บวก)ใหม่ๆ เป็นจำนวนมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งบันทึกท้ายๆ ยิ่งมีแง่คิดมุมมองที่น่าสนใจยิ่งขึ้นเรื่อยๆ 

คุณเบิร์ดไม่ได้เขียนบล๊อกถี่นัก จับประเด็นเก่ง (ช่างสังเกต คงเป็นเพราะเป็นนักจิตวิทยา) ตอบคำถามด้วยคำถาม ให้เกียรติผู้ที่เข้ามาแสดงความคิดเห็นเสมอ ไม่เขียนในลักษณะฟันธง หรือยัดเยียดความคิด ซึ่งผมชอบบันทึกในสไตล์นี้ครับ

ถ้าหากว่าจำนวนการอ่าน และจำนวนข้อคิดเห็นจะบอกอะไรได้บ้าง ก็ขอให้พิจารณาดูเองเถิดครับ 

แต่ถ้าจำนวนไม่ได้บอกถึงคุณภาพ ผมแนะนำให้ลองอ่านบันทึก *และ* ความคิดเห็นในบันทึกนั้นทุกความเห็น เท่าที่อ่านไหว; ถ้าเป็นคอเดียวกันกับผม ผมเชื่อว่าท่านจะชอบบล๊อกนี้ครับ ไม่อยากแนะนำบันทึกใดเป็นพิเศษเพราะเสียดายบันทึกที่ไม่ได้แนะนำจริงๆ 

อีกท่านหนึ่งที่อยาก tag คืออาจารย์มาโนชครับ พักหลังอาจารย์มาโนชไม่ค่อยเขียนบันทึกใหม่ แต่ผมก็ยังแอบอ่านแพลนเน็ตของอาจารย์สองอันคือ เรื่องนี้ทำให้มาโนชคิด กับ เรื่องนี้มาโนชชอบ ผมชอบวิธีที่อาจารย์มาโนชเลือกสรรบล๊อกเข้าแพลนเน็ตครับ

ผมชอบบล๊อก ห้วงความคิดคำนึง ครับ -- ไม่ยอมแนะรายบันทึกตามเคย เพราะว่าจำนวนมีไม่มาก ไล่อ่านได้หมดสบายๆ ครับ

ที่เลือกมาสองท่าน ทำงานด้านใจและความคิดของคนทั้งคู่ ทำไมเป็นอย่างนั้นก็ไม่รู้ครับ -- ไม่รู้จะเกี่ยวกันหรือเปล่า โดยพื้นฐานผมเรียนวิศวกรรมศาสตร์กับบริหารธุรกิจมา แต่วิชาที่ผมรู้สึกว่าตัวเองโง่มากและ "ได้วิชา" มามากที่สุดคือวิชาจิตวิทยาสังคม เป็นวิชา free elective ซึ่งไปเรียนจากคณะครุศาสตร์ ยังจำชื่ออาจารย์ที่สอนได้เลยนะครับ สำหรับผม วิชานี้เปลี่ยนวิธีมองโลกของผมไปเยอะทีเดียว เริ่มเข้าใจตัวตนและสังคมรอบข้างมากขึ้น

ถ้ามีท่านใด tag มาอีก ผมขออนุญาตผ่านนะครับ

กติกา tag คิดถึง: http://gotoknow.org/blog/mrschuai/140164