การเดินทางของคนเพียงหนึ่งคน ก่อให้เกิดกำลังใจ และความกระเพื่อมไหวในความคิด ความรู้สึก ของผู้คนมากมาย หลากหลายที่มาและที่ดียิ่งกว่า ทุกเส้นทางที่ผ่าน..สายสัมพันธ์ อันเป็นจุดเริ่มต้นของความดีงามในทุกๆสิ่งดูจะเพิ่มขึ้นทบทวีคูณ

Dsc08181

 

ช่วงเวลาที่ผ่านมา
ฉันสนุกสนานกับการ เดินตามปราชญ์ผู้มาเยือนเมืองเหนือเพียงลำพัง

เริ่มตั้งแต่แรกจะเดินทาง ซึ่งฟ้าฝนก่อเค้า ข่าวคราวพายุจะเข้ามาเยือน
บรรดาลูกหลานชาว G2K ส่งข่าวกันจ้าละหวั่น
หนุ่มน้อยจากเยอรมันเร่งรายงานข่าวความเคลื่อนไหวของพายุเป็นระยะ
มีแม้กระทั่งภาพถ่ายดาวเทียมจากเวปไซต์กรมอุตุนิยมวิทยาพลอยให้ประชาชีได้รับประโยชน์

แม้ต้นทางจะฉ่ำฝน แต่เมื่อถึงเชียงใหม่ อากาศเป็นใจให้ได้ต้อนรับครูบา
และกลับกลายเป็นให้ครูบาพาไปเที่ยว

ช่วงเวลาของการรับไม้ผลัด
เป็นช่วงเวลาที่ได้เห็นความเฉียบคมในการรับรู้ของครูบา
เป็นการท่องเที่ยวที่แตกต่าง
เป็นช่วงเวลาที่ได้เห็นความตื่นเต้นยินดีต่อสิ่งที่ได้พบในสิ่งที่ผู้อื่นเดินผ่านเลย

ได้เห็นการมองด้วยฐานของภูมิความรู้ที่สั่งสม

ไม่เคยเห็นลูกสาละโตขนาดนี้..
ไม่เคยเห็นต้นขนุนยักษ์ปานนี้  ตอนสร้างวัดคงมีใครมาทิ้งเม็ดไว้ที่นี่..
ต้นกล้วยป่า สูงจริงๆ.. 

ในขณะที่ใครๆ พยายามถ่ายรูปพระธาตุดอยสุเทพให้เห็นตั้งแต่ฐานถึงยอด
ครูบาพยายามยื่นกล้องเข้าไปถ่ายรูปต้นดอกไม้ทองที่มุมชั้นในฐานพระธาตุ
เก็บรายละเอียดข้อความสอนใจที่ติดไว้ข้างผนังวิหาร..

กล้องถ่ายรูปคู่กาย ทำหน้าที่อยู่ทุกแห่งหน ด้วยมุมที่ทั้งสวยงามและบอกเรื่องราวอย่างแจ่มชัด 

ได้เห็นประสบการณ์ที่เปี่ยมล้น   การแบ่งปันความรู้และใจที่จดจ่ออยู่กับการพัฒนา

น่าจะโปรโมทให้คนมาดูต้นสาละนะ เป็นจุดขายได้..
บริเวณนี้ไม่เหมาะกับพืชชนิดนี้หรอก  แต่เอาเถอะมันเป็นการทดลอง..
นี่สวย..  นี่ดีนะ... 

และดูราวกับว่าทุกสิ่งที่ผ่านการรับรู้ของครูบาได้ถูกกลั่นกรองและถ่ายทอดออกมาให้ผู้คนได้รับรู้ผ่านทางบันทึกอย่างรวดเร็ว  ต่อเนื่อง  ไม่ขาดสาย 

จากที่หนึ่งไปสู่อีกที่หนึ่ง  ครูบาบอกเล่า และเชื่อมโยงให้ได้พบเห็นสิ่งดีงาม
แม้ไม่ได้ร่วมเดินทาง แต่ก็ได้ร่วมเก็บเกี่ยวประสบการณ์และความรู้สึกผ่านบล็อก 

การเดินทางของคนเพียงหนึ่งคน  ก่อให้เกิดกำลังใจ และความกระเพื่อมไหวในความคิด ความรู้สึก ของผู้คนมากมาย หลากหลายที่มา


และที่ดียิ่งกว่า  ทุกเส้นทางที่ผ่าน..สายสัมพันธ์ อันเป็นจุดเริ่มต้นของความดีงามในทุกๆสิ่งดูจะเพิ่มขึ้นทบทวีคูณ

ฉันจึงไม่สงสัยในความเป็นปราชญ์ของท่านครูบาสุทธินันท์  ปรัชญพฤทธิ์
แต่สนุกสนาน กับการเดินตามปราชญ์ผู้ซึ่งเดินทางไปในเส้นทางแห่งการพัฒนาอย่างไม่หยุดยั้ง

ด้วยคารวะยิ่ง..

 

 

ขอบคุณเพื่อนสร้อย และน้องอึ่งอ๊อบ ผู้จัดสรรให้มีโอกาสเช่นนี้..