ช่วงนี้บ้านเงียบไปไม่ใช่น้อย..นั่นเพราะโรงเรียนปิดเทอมแล้ว เจ้าจุกแดนไทเก็บกระเป๋ากลับบ้านไปหาคุณปู่กับคุณย่าอย่างไม่ลังเล ขณะที่น้องดินผู้พี่ปักหลักอยู่มหาสารคามอย่างแน่วแน่
น้องดินสอบได้ที่ ๑ ในชั้นเรียน ส่วนเจ้าจุกแสนซนนั้นเหลือเชื่อเข้าวินคว้าอันดับที่ ๖ มาครองอย่างน่าอัศจรรย์ใจ
<p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">พ่อปู่บอกกับน้องดินว่าในฐานะที่ได้อันดับหนึ่ง “จะซื้อของขวัญให้ …จะเอาอะไรดี” …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ไม่ทันที่น้องดินจะตอบคุณปู่ เจ้าจุกก็ยิงคำถามแบบหน้าตาเฉยไปยังคุณปู่อย่างฉะฉานและหนักแน่นว่า “แดนเด๋ … แดนสอบได้ที่หก เก่งคือกันเด้ล่ะ…”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">นั่นคือบทสนทนาล่าสุดเพียงไม่กี่วันที่ผมพอจดจำได้บ้าง !</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p> </p><p>…. </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ค่ำคืนนี้ ผมมีเวลาพอที่จะพลิกไฟล์ภาพของลูก ๆ มาดูอีกครั้ง เพราะอีกไม่กี่วันก็จะครบรอบวันคล้ายวันเกิดของน้องแดน ซึ่งบัดนี้, ผมกำลังวางแผนอย่างหนัก เพราะช่วงนั้นผมมีราชการยาวเหยียดเลยทีเดียว</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">บังเอิญผมได้พบเจอภาพในช่วงต้นฝนที่ผ่านมา และเป็นภาพที่ผมยังไม่ได้เขียนถึงเรื่องราวของสองหนุ่ม (น้อย) นี้เลยก็ว่า</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> 
</p><p></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภาพนั้นเป็นภาพที่ผมพาลูก ๆ ลงไปวิ่งเล่น เดินเล่น และถีบจักรยานเล่นด้านล่างของที่พัก </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">โดยปกติเด็กสองคนมีความสุขกับการเล่นในห้องหับของตนเอง ประหนึ่งว่าห้องหับนี้คืออาณาจักรกว้างใหญ่ไม่รู้จบของพวกเขา นานทีปีหนสองหนุ่มน้อยจึงจะกรีดกรายให้ใคร ๆ ได้ยลโฉมอยู่ด้านล่าง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> 
</p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เย็นย่ำของวันนั้น, น้องดินและน้องแดนปลงใจที่จะถีบจักรยานแข่งกัน โดยมีผมเป็นกรรมการคอยชี้ขาด</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ไม่ต้องสงสัยครับว่าใครเข้าเส้นชัยเป็นที่หนึ่ง .. จะมีใครล่ะถ้าไม่ใช่เจ้าจุก ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เจ้าจุกเป็นเด็กกินง่าย นอนง่าย .. ตัวเตี้ยล่ำ อวบแน่น ลำแขนแข็งแกร่ง เรียวขาใหญ่โตเป็นท่อนเดียว ซึ่งผู้พี่นั้น …ตรงกันข้ามกับผู้น้องลิบลับ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">จะว่าไปแล้ว น้องแดนดูประหนึ่ง “เจ้าขวัญ” คนรักของ “เจ้าเรียม” แห่งทุ่งแสนแสบ ขณะที่น้องดินกลับมีรูปร่างเอวบางร่างน้อยราวพระเอกลิเกดี ๆ นี่เอง</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> 
</p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ครั้งแรกที่การแข่งขันเริ่มขึ้น… น้องแดนถีบจักรยานคู่ชีพควบเอา ๆ …ม้วนเดียวจบ พร้อมกลับหันกลับไปมองผู้พี่ที่ควบจักรยานตามหลังมาติด ๆ ด้วยสีหน้าทะเล้น แล้วชูมือหรา ร้องไชโยเสียงดังอย่างสนุก …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“พ่อ …เอาอีก ดินสิแข่งอีกเทือ..” น้องดินร้องทุกข์รบเร้าต่อกรรมการอย่างผม</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">คราวนี้ ผมปล่อยตัวน้องดินก่อนน้องแดนสักเล็กน้อย แต่ไม่ทันควบจักรยานได้ไกลนัก น้องแดนก็ออกตัวด้วยสัญชาตญาณของนักแข่ง .. ควบตะบึงจี้ก้นพี่ชาย และไม่นานก็แซงหน้าอย่างไม่ต้องลุ้น </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p> 
</p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ก่อนถึงเส้นชัย ผมสังเกตเห็นน้องดินทำท่ายกมือยกไม้กวักเรียกอะไรสักอย่าง ขณะที่ปากก็ดูจะตะโกนอะไรสักประโยค แต่ก็ฟังไม่ได้สรรพ …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">น้องแดนมาถึงเส้นชัยอีกครั้ง คราวนี้มีท่าทีหอบเหนื่อยกว่าคราวที่แล้ว แต่ก็ยังยิ้มแฉ่งในชัยชนะ พร้อมกับเปรยให้พ่อฟังอย่างทระนงว่า “อ้าย บ่ เก่ง… อ้ายถีบจักรยาน บ่เก่งซำแดน..เลยเน๊าะพ่อเน๊าะ..”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และเมื่อน้องดินมาถึงเส้นชัยอย่างทุลักทุเล เหงื่อไหลโทรมกาย หายใจหอบถี่อย่างเห็นได้ชัด ผมจึงถามลูกว่า “แข่งอีก บ่ บักอ้าย “</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“บ่ … บ่ไหว ดินสู้น้อง บ่ ได้ดอกพ่อ”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“เป็นอีหยัง คือสิสู้บ่ได้” …</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“พ่อกะเบิ่งขามันแน ..ขามันใหญ่อีหลี ถีบเอา ๆ ไผสิสู้ไหว..”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“แมน ขาแดนใหญ่ แดนกินข้าวหลาย อ้ายบ่กินข้าวคือแดน ขากะเลยบ่ใหญ่” น้องแดนขานรับอย่างภูมิใจ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>
</p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเองก็ได้แต่ยิ้ม และยิ้ม … จากนั้นจึงถามน้องดินว่า “เมื่อกี้ ฮ้องว่าอีหยัง..พ่อ บ่ ได้ยิน”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>น้องดินยิ้มอย่างเขิน ๆ พร้อมกับตอบอย่างไม่เต็มเสียงว่า “ดินบอกน้องแดนว่า ..ถ่าอ้ายแน ..ถ่าอ้ายแน…” </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">“ดินสู้มันบ่ได้ ..มันขาใหญ่โพด…”</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>
เห็นเด็กๆแล้วสดใสไม่เป็นพิษภัยต่อแผ่นดิน
ร่วมปลูกฝังสร้างพลังความคิด ให้สถิตย์แต่สิ่งดีดี
ขอบคุณครับ
สวัสดีค่ะ อ่านบันทึกคุณแล้วมีความสุขมากค่ะ ทำให้คิดถึงลูก ดิฉันก็มีลูกชายสองคนเช่นเดียวกับคุณ ซึ่งตอนเด็ก ๆ ก็เล่นซนกันมาก แต่ตอนนี้เข้ามหาวิทยาลัยกันหมดแล้ว และยังสอบกันไม่เสร็จ คุณแม่เลยต้องอยู่คนเดียวที่บ้าน
สวัสดีค่ะคุณน้องพนัส
อ่านแล้วก็อมยิ้ม แล้วก็ขำก๊ากน้องดินที่บอกว่าน้องแดนขาโจ๋ ไม่ใช่ ขาใหญ่ประจำซอย อิอิ
“พ่อกะเบิ่งขามันแน ..ขามันใหญ่อีหลี ถีบเอา ๆ ไผสิสู้ไหว..”
น่ารักมากเลยค่ะ ๒คนเนี่ย อย่างนี้เป็นสีสันให้ชีวิตคุณน้องพนัส และคุณแดนไท จริง ๆ เลยค่ะ
สวัสดียามดึกค่ะ
อ่านแล้วคิดถึงหลานชายเหมือนกันค่ะ คิดถึงบ้านที่ จ.สกลนคร "มื้อได๋..สิฮอดปี๋ใหม่น้อ สิได๋กลับบ้าน" ถ้ามีโอกาสคงได้เจอสองหนุ่มน้อย นะค่ะ
ขำ ขำ ในความน่ารักของเด็กๆๆ คิดถึง นินู และขนมปัง ค่ะ
สวัสดีครับ...
ขอบพระคุณนะครับที่แวะมาทักทายและให้กำลังใจในบันทึกนี้
ความร่าเริงสดใสของเด็ก ทำให้เรามองสังคมในภายภาคหน้าอย่างมีความหวัง ...ทั้งโดยเขาเองจะเติบโตเป็นกำลังของสังคมและรวมถึงความหวังที่เราจะต้องสร้างสังคมที่ดีรองรับพวกเขา
ขอบพระคุณครับ
สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน
วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่เบิร์ดรู้สึกขอบคุณเวลา..ที่ทำให้เบิร์ดมีโอกาสมาทักทายบันทึกที่น่ารักเปี่ยมสุข และอวลไปด้วยไอรักบันทึกนี้
การแข่งขันของเด็กๆไม่เหมือนการแข่งขันของคนโตเลยนะคะ เค้า " แพ้เป็น " ได้อย่างน่ารักน่าชังเป็นที่สุด ^ ^
ขอบคุณสำหรับบันทึกที่ทำให้เห็นแง่งามของชีวิตอีกครั้งค่ะ..ขอบคุณพร้อมรอยยิ้มกว้างเลย ชื่นใจจริงๆ
^ ^
สวัสดีค่ะ
บอกตามตรง อ่านไป ยิ้มไป มีหลานมาคอยเจี๊ยวจ๊าวอย่างนี้ กลับจากงาน ป้าหายเหนื่อยเลย ขอบใจนะ
สวัสดีค่ะคุณแผ่นดิน
สวัสดีค่ะ
น้องดูท่าจะแข็งแรงกว่าพี่นะคะ คงเป็นเพราะทานเก่งกว่า ทั้งคู่น่ารักมากค่ะ
สวัสดีค่ะอาจารย์
อ่านแล้วก็เป็นสุขใจค่ะเห็นความน่ารักของน้องดินและน้องแดนไท จากเรื่องเล่าของคุณพ่อน้องคงจะช่างพูดและฉลาด เก่งจังเลยค่ะสอบได้ที่ ๑ และที่ ๖ ให้ได้อย่างนี้ซิลูกของคุณพ่อ เก่งได้ไผน้อ
กิจกรรมภายในครอบก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เด็กมีความสุขและกล้าแสดงออกค่ะ
ขอบคุณค่ะ
ซะมาเป็นตาฮักแท้....
พามาเล่นขอนแก่น แน่ปะหยัง
สวัสดีครับ
ขอบคุณนะครับที่แวะมาทักทาย ...
ผมเชื่อว่าคนเราต่างรู้สึกกับลูกไม่ต่างกัน นั่นคือ ลูกช่วยให้ชีวิตของเรามีจุดหมายปลายทางที่ชัดเจน
และจุดหมายนั้น เราต่างก็พลีกายใจให้กับลูกได้อย่างไม่มีเงื่อนไข
รวมถึงการปรารถนาที่จะเห็นเขาสามารถดำรงชีวิตอยู่ได้อย่างมีความสุขในสังคมอันซับซ้อน ...
...
ขอบคุณครับ