วันนี้เป็นวันแรกของสัปดาห์ที่ต้องบอกว่า ยุ่งเหยิงมากสำหรับตัวเอง จัดการสับหว่างกิจกรรมทั้งหลายแหล่ เพื่อให้ลงตัวที่สุดให้ได้ เพราะนอกจากงานของหน่วย Chem ที่ต้องทำประจำแล้ว ก็ยังมีงานประชุม 3 งาน (เตรียมการเสวนางานเปิดตัว Share.psu.ac.th, กรรมการสสพ.เรื่องการให้คะแนนพาเหรดและกองเชียร์, รายละเอียดโครงการ วิจัยวิกฤต ใน Patho OTOP3) แล้วก็ยังมีคุณปู่คุณย่าของ 3 หนุ่มที่มาเพื่อตรวจร่างกายตามหมอนัด แต่คราวนี้มีรายการขอตรวจเพิ่มอีกหลายอย่าง โดยมีเวลาอยู่แค่ 2 สัปดาห์ ทำให้ต้องรีบเช็คว่าแพทย์เฉพาะเรื่องที่ท่านต้องการตรวจนั้นออกตรวจวันไหนบ้าง จัดการเวลาให้ลงตัวเอาไว้ก่อนตั้งแต่วันนี้ เดี๋ยวจะจัดเวลาไม่ลงตัว เพราะต้องหาทั้งหมอหู, หมอตา, หมอฟัน แล้วก็หมอ Med
ตอนเย็นวันนี้ควรจะมีกีฬา Patho Sport Day ของเรา แต่เนื่องจากฟ้าฝนไม่เป็นใจ ทำให้ต้องเลื่อนไปเป็นพรุ่งนี้ ก็เลยได้เว้นว่างจากการรับหน้าที่ช่างภาพและกรรมการกองเชียร์ไปอีกวัน ได้โอกาสพาคุณย่าของสามหนุ่มไปหาคุณหมอตา อ.หมอสุภาภรณ์ เต็งไตรสรณ์แห่งภาควิชาจักษุฯของเรา ท่านนุ่มนวลน่ารัก สม่ำเสมอไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย ไม่แปลกใจที่ทำไมทั้ง 2 ท่านติดใจฝีมือผ่าตัดตาและการดูแลของอาจารย์ท่านนักหนา
หมดภาระทั้งหลายแหล่ เปิดคอมพิวเตอร์อ่านเมลเป็นอย่างแรก ก็พบว่ามีเมลจาก Perth 3 ราย เป็นคนที่แทบจะไม่เคยได้รับเมลเลย 1 ท่านให้ช่วยเช็คเรื่องเกี่ยวกับข้อมูลแล็บให้ เป็นอาจารย์ส่ง paper มาให้ช่วย review อีกรอบ แล้วก็เพื่อนเก่า Aussy ที่คิดถึงและหายไปพักใหญ่ๆอีก 1 คนทำให้นึกถึงว่าเมื่อเช้าก็ได้กอดคุณจิ๊บ-เมตตา คุณอำนวยคนเก่งอีกคนของม.อ.ของเราและคุณแป๊ด-รัตติยาคนขยันแห่งคณะวิทย์ ซึ่งมาประชุมกับคุณเอื้อด้วยเรื่องเสวนาวันเปิด Share.psu.ac.th
คิดขึ้นมาว่า เออหนอ วันนี้เป็นวันนัดพบคนในชีวิตเราที่ไม่ได้พบเจอเป็นประจำได้อย่างมากมายเหลือเชื่อจริงๆ ทำไมเราโชคดีเช่นนี้ เพราะจะว่าไป ทุกคนที่พบเป็นพิเศษในวันนี้เป็นคนที่เราคิดถึงและรู้สึกยินดีที่ได้พบเจอ ได้ข่าวคราว เพราะฉะนั้นแม้จะเครียดที่ต้องจัดการเรื่องราวต่างๆให้ลงตัว แต่ณ.เวลาที่เราพบคนที่เราไม่ได้พบทุกวัน แต่เป็นคนที่เราคิดถึง เราก็ได้ความรู้สึกดีๆ มีพลังมาเสริมให้ใจที่กำลังจะหดลงเพราะเหนื่อย พองขึ้นมาใหม่ได้
สรุปว่า ถ้าเราทำใจทำตัวให้จัดการเรื่องต่างๆอย่างเต็มที่เท่าที่เราจะทำได้ ไม่คาดหวังมาก ทำได้ดีที่สุดแค่ไหนก็ยอมรับเพียงเท่านั้น อย่าทำร้ายตัวเองเพิ่มขึ้นด้วยความเครียดในเรื่องที่เราควบคุมไม่ได้ แล้วเรามักจะได้รางวัลชีวิต ไม่ทางใดก็ทางหนึ่งเสมอนะคะ
อ่านบันทึกนี้แล้วอดไม่ได้ที่จะ login เข้ามาให้ความเห็น...ทำไมวันนี้ของพี่..บรม..มายุ่งจังเลย...(จะเขียนว่า บอ-รม-ม-ยุ่ง ค่ะไม่รูสกดถูกหรือเปล่า...อิ...อิ...ว่าแต่วันนี้..กอดอุ่นจัง...