ไม่ได้กลัวค่ะ ..แต่มันแปร๊บบบบบ ไปถึงหัวใจ ขนลุกซู่ เย็นวาบ ...รู้สึกชาตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจรดต้นคอ

วันหยุดที่ผ่านมาผู้เขียนไป 5 ส. ชั้นหนึ่งสือแถวบ้าน ก็ไปอ่านเจอบทความว่าด้วยเรื่องแผ่นดินไหว ก็อดคิดถึงเรื่องราวเมื่อหลายปีก่อนเวลาใกล้เคียงกับช่วงหัวปูด นั่นแหล่ะค่ะ ...เอิ้ก ๆๆ ...ช่วงที่ยังรุ่งโรจน์อยู่ฝ่ายการ ฯ 

          ก่อนหน้านี้ที่ผู้เขียนได้เล่าถึงลักษณะของเวรนอน ซึ่ง มี 16 ชั่วโมงแล้วนะคะ  วันนี้จะมาขยายความต่อให้เห็นภาพชัด ๆ อีกครั้งหนึ่งค่ะ ..ปางมะผ้าเมื่อหลายปีก่อนตอนที่ผู้เขียน จบมาทำงานใหม่ ..จัดเป็นพื้นที่กันดารติดอันดับ 1 ของจังหวัดเลยก็ว่าได้ ... ที่นี่อยู่ระหว่างอำเภอเมือง กับอำเภอปาย ซึ่งสองอำเภอนี้จัดว่าเจริญแล้วนะคะ .. แต่ปางมะผ้า .. เป็นเมืองอดอยากปากมัน (แปลว่า อดอยากยังไงก็ยังมีกินอยู่ เอิ้ก ๆ )  เกิน ทุ่มไปแล้วอย่าหวังว่าจะมีกินนะคะ  ร้านรวงปิดหมดแล่ว ..  อาหารคนยาก และ คนนอนดึก อย่างพวกเราที่ กินนอนไม่เป็นเวลาคงไม่พ้นพวก อาหารญี่ปุ่น ..ล่ะค่ะ ... 

           ที่นี่เวลาไฟดับ  เราดับได้นาน เป็น 7 - 10 วัน ผู้เขียนเคยเจอช่วงเวลาที่ลำบากสุดของ ไฟดับคือ  เสื้อผ้าชุดทำงานที่รีดไว้ไม่เหลือหรอ .. ทำไงได้ล่ะ ..ก็สวมเสื้อกันหนาวทับสิคะ...  เหงื่อตกปั้ก ๆ ก็ถอดไม่ได้ค่ะ ...เดี่ยวจะเห็นความยับเยิน ..ของชุดฟอร์ม ..เอิ้ก ๆๆ ...  บางทีไปกินตามร้านอาหารบางช่วงถึงกับไม่มีข้าวกิน ที่ร้านอาหารบอกว่า  ไฟไม่มา ไม่ได้หุงข้าวมั่ง  (มีขายแต่แกง)   หรือ หุงแล้วแต่มันไหม้ มั่ง สารพัด ..ลูกค้าที่ไร้ทางเลือกอย่างเราก็กล้ำกลืนกันไป ...               

              มาเข้าเรื่องซักทีนะคะ ... ข้าพเจ้าสมัยสาว ๆ เวลาอยู่เวรนอน จะไม่ค่อยนอน ชอบทำนู่น ๆ ทำนี่ ดึก .. (แล้วจะไปง่วง ช่วงรับเวรส่งเวร ... เอิ้ก ๆๆ ) ก็มีอยู่คืนหนึ่งล่ะค่ะ ...ตีสองกว่า ... ข้าพเจ้าก็จัดบอร์ด ก๊อก แก๊ก ...อยู่ที่ห้องบัตร  ...น้องนุช  ที่อยู่เวรด้วย ก็อยู่ด้วยกัน ...จู่ ๆ พวกเราก็รับรู้ถึงความสั่นสะเทือน...เสียงกระจกสั่นกราว  เบา ๆ เราสบตากันปร๊าด ... ไม่ได้กลัวค่ะ ..แต่มันแปร๊บบบบบ ไปถึงหัวใจ ขนลุกซู่ เย็นวาบ ...รู้สึกชาตั้งแต่ปลายเท้าขึ้นมาจรดต้นคอ  หยุดกิจกรรมทุกอย่างแล้วเงียบฟัง .. น้องนุช ..ทำตาตื่น

“พี่ได้ยินเหมือน อย่างที่หนูได้ยินไหม”  

“อื่อ ได้ยินสิ  เสียงอะไรน่ะ ..”   

“ผี หรือเปล่า พี่”   

“ไม่รู้สิ  ใครมาทำอะไรน่ะ  กระจกสั่นซะขนาดนี้ดึกป่านนี้แล้ว เดี๋ยวต้องถามสมเรียน”  ...ผู้เขียน กะจะพาลพาโล และหาคนผิด             

ความเงียบเข้าครอบงำ ก่อนที่คิดว่าจะทำอะไรต่อ เอาอีกแล้วค่ะ  คราวนี้แรงกว่าเดิม ดังมากขึ้น  รู้สึกว่าตัวอาคารสั่นไปทั้งหลัง ประตูม้วนสั่นเสียงดังสนั่น เหมือนใครจับเขย่า กระจกเบียดเสียดกันดังสนั่น ไปทั้งอาคาร ... “เฮ้ย !! ผีแน่ ๆ” น้องนุช กรี๊ด ขึ้นมาฉับพลันทันทีกระโดดตัวลอยแล้ว แล้วจับแขนผู้เขียนวิ่ง ..

        ผู้เขียนเองก็ยังตกใจอยู่ไม่ได้คิดทบทวนดี ว่าจะเป็นเสียงอะไร...วิ่งไว้ก่อน ...ถูกลากมาแล้วนี่ ... วิ่งไปเรียกพี่คนงานที่หลับอยู่ด้านในค่ะ .. ตลอดทางที่วิ่งไปเรียกพี่สมเรียน น้องนุชกรี๊ดยังไม่หยุด ..ค่ะ ...เสียงเธอช่างบาดใจเหลือเกิน ...คนไข้ที่นอนอยู่ 5-6 คน เริ่มทยอยกันออกมาดู .. ว่าเกิดอะไรขึ้น ... ทุก ตกอกตกใจ ค่ะ บางคนก็เตรียมจะวิ่งตาม ...  ถามไถ่ว่าเป็นอะไรไป .. พี่สมเรียนงัวเงียออกมา ทำหน้างง ๆ ถามเราว่า มีอะไรหรือ ...  เราก็ละล่ำละลัก ถามทุกคนว่าได้ยินอะไรไหม  มันคืออะไรกันแน่ ...เสียงถามกันเซ่งแซ่ ทั้งพยาบาลคนไข้ถกกันอื้ออึง...  สักครู่ ... ผู้เขียนสติมาก ...ก็...นึกขึ้นได้ ... “แผ่นดินไหว ...มันต้องแผ่นดินไหว แน่”  ..  “มันจะใช่หรอพี่ ..แผ่นดินไหวเนี่ยนะ”..ขณะที่กำลังถกเถียงอะไร กันอยู่ ครานี้ after shock มาอีกลูกค่ะ  แต่เบากว่าเดิม  สติมาเราก็เริ่มรับรู้แล้วค่ะ ...แล้วทุกคน  ในที่นั้น  คนไข้  คนงาน พยาบาล ก็เงียบกริ๊บ..จากนั้นไม่นานก็เบรกแตก  หัวเราะกันแบบกลั้นไม่อยู่ ...หัวเราะสนั่นหวั่นไหว..คนไข้เองก็คงลืมความเจ็บป่วย มาแจมด้วย..               

            คุณลองนึกภาพดูสิคะ ...พยาบาล2 คน กรีดร้องโวยว๊าย ...ลากกันวิ่ง ดัง  ป๊าบ ๆๆ ( พวกเราพออยู่ทำงานบนตึก จะใส่รองเท้าแตะ ค่ะและมันเป็นแบบ free size พวกเท้าเล็ก ๆ เวลาเดิน จะดัง ป๊าบ ๆๆ เหมือนเป็ด ) ตัวสั่น งันงก ไปถามไถ่   จนทุกนตื่นมาทั้งตึก ...  เพียงเพื่อรับรู้ว่าเป็นแผ่นดินไหว ... ที่รับรู้กับตัวเอง ..คือขายหน้ามากๆ ค่ะ ...เพราะปกติ ...จะเป็น สาวห้าวหาญ  ไม่กลัวผี กลัวเผต ..ความตกใจทำเสียกริยา ไปเลย ...   และ คืนนั้น เราก็รู้จากคนไข้ ให้น่าขายหน้าเข้าไปอีกค่ะ ว่า....ที่คนไข้ตกใจตื่นขึ้นมาดู บางคนก็เตรียมจะวิ่งด้วย  เป็นเพราะ ..ตกใจเสียงพยาบาลค่ะ ..ไม่ใช่ตกใจแผ่นดิน ไหว ...ชาวบ้านก็เดา ๆว่าน่าจะแผ่นดินไหว ..แต่พยาบาลตื่นตูม ซะเสียจริตเลยค่ะ พี่น้อง ...               

           หลังเหตุการณ์ นั้น ผู้เขียนและน้องนุช  ก็ได้ตอบคำถามต่อเรื่องนี้ หรือไม่ก็ถูกแซวไปอีกเกือบปีค่ะ

 “เอ้า  ได้ข่าวว่าเมื่อคืน  ผีหลอกหรอ”    เป็นต้น ... เวลาใครถามผู้เขียน ก็จะมีคำตอบที่เตรียมการมาแล้วเป็นอย่างดี

“ เปล๊า ! ไม่ได้กลั๊ว ...แต่ตกใจเสียงไอ้นุช”  คิคิคิ ...ฟังดูดีไหมคะ ..แต่.. ไม่รู้จะฟังขึ้นรึเปล่า ...อยู่ใกล้ ๆ คนกลัวผีนี่เล่นเอาเสียจริตไปเลยนะคะ พี่น้อง ...เอิ้ก ๆๆๆ...                

ค่ะ จบที่ว่า  แผ่นดินไหว ทีไร นึกถึงทุกที..เรื่องนี้ เล่าสู่กันฟังทีไร  ก็อดหัวเราะไม่ได้ ...  แต่ยังไง  ผู้เขียนก็ขอยืนยัน นะคะ ...ไม่กลั๊ว ไม่กลัวค่ะ  ผีน่ะ  แค่ตกใจ ...เพราะบรรยากาศมันพาไปค่ะ ...

สวัสดีค่ะ