ก่อนหน้านี้
<p>ฉันมัก "พูด" มากกว่าการนิ่ง "ฟัง"</p> <p>แต่ก็ทำพอ ๆ กับที่พูด</p><p></p> <p>แต่เมื่อวันเวลาเคลื่อนไป</p> <p>ฉันกลับเปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัดว่า</p> <p>บัดนี้ -</p> <p>ฉันพูดน้อยลงกว่าอดีต</p> <p>และมีความสุขกับการ "ฟัง" มากกว่าการ "พูด"</p><p></p><p></p><p></p> <p>แต่ถึงกระนั้น</p> <p>ฉันก็ไม่เคยทำน้อยกว่าที่พูด</p> <p>ตรงกันข้าม</p> <p>สิ่งที่ฉันลงมือทำในแต่ละครั้ง</p> <p>กลับกลายเป็นรูปเป็นร่าง ..แตะต้อง และสัมผัสได้ยิ่งกว่าอดีต</p><p></p><p>.....</p><p></p><p>นั่นกระมังที่ใครต่อใครก็เปรยพูดเสมอมาว่า ชีวิตย่อมเติบโตไปตามจังหวะของมันเอง และเติบโตไปตามห้วงวันและเวลาที่ผ่านเลยไปในแต่ละวัน</p><p></p><p>ไม่เวอร์เกินไปใช่ไหมครับ ถ้าผมจะบอกว่า, ความเปลี่ยนแปลงดังกล่าวนั้น ส่วนหนึ่งเป็นผลพวงของการเข้ามาใช้ชีวิตในโลก G2K เป็นสำคัญ ..</p><p></p> <p> </p>
คือ...การเติบโตของเรา เป็นการเติบโตจากภายใน..
เห็นภาพตัวตนผ่านตัวอักษร จริง ๆ เลยค่ะ
....
ขอบคุณที่ทำให้เราได้รู้ตัวตนแห่งตน เรียกว่าผ่านกระบวนการเรียนรู้ เวลาช่วยได้เป็นอย่างดีค่ะ ขอบคุณมากค่ะ ที่ตัวอักษรในบันทึกนี้ ได้บอกตัวตนของร่องรอยการเชื่อมระหว่างเวลาได้อย่างแยบยล
ขอบคุณสำหรับข้อความดีๆ ค่ะ อ่านแล้ว ได้ข้อคิดหลายๆ อย่าง ขออนุญาตนำไปสอน นศ. ด้วยนะค่ะ
ทำไมพี่กลับคิดว่า คุณแผ่นดินพูดเก่งขึ้นละค่ะ เพราะเมื่อพบกันครั้งแรกคุณแผ่นดินไม่พูดยิ้มอย่างเดียว เดียวนี้แม้กับ Blogger ที่พบครั้งแรก คุณแผ่นดินก็พูดด้วยได้….
สวัสดีครับ มีความรู้สึกว่าอ่านแล้วมีความสงบมากจังเลยครับ
สวัสดีค่ะ
รู้สึกว่า จะมีการเปลี่ยนแปลงกันทุกคนไม่มากก็น้อยค่ะ
ที่นี่เป็นสังคมคนทำงานที่เป็นผู้ใหญ่ และมีประสบการณ์กันมาพอควร และก็ได้นำประสบการณ์อันมีค่านั้นมาแบ่งปันกันได้เป็นอย่างดีค่ะ
ตามมาขำ ๆ อ.แป๋วค่ะ อิ อิ.gif)
คุณแผ่นดินครับ
คนไม่เปลี่ยนแปลงคือคนที่มีชีวิต แต่ไม่ได้ใช้จ่ายชีวิตออกไป
เรามักเติบโตไปตามวัย เข้าใจโลก และเฉยเมยโลกมากขึ้นไปพร้อมๆ กัน
กว่าวันที่ผมจะได้พบคุณแผ่นดิน เราจะเปลี่ยนแปลงไปอีกแค่ไหน ไม่มีใครรู้ ขอเพียงแต่เรายอมรับความเปลี่ยนแปลงเป็นส่วนหนึ่งของเรา มีความสุขกับมัน แค่นี้ก็น่าจะพอนะครับ
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ...คุณเอก
ถึงแม้จะไม่เข้าใจหยั่งลึกนัก แต่ก็ชอบประโยคนี้มากคือ การเติบโตจากภายใน...
สวัสดีครับ อ.ขจิต
สวัสดีครับ.. พี่ราณี
บันทึกนี้เขียนขึ้นจากคำทักของคนรอบข้างว่าทำไมเปลี่ยนแปลงไปเยอะเหลือเกิน...
ผมเองก็ตอบแบบหน้าตาเฉยว่า ...เป็นไปตามตัวเลขอายุที่วิ่งขึ้นไปข้างหน้า
แต่อันที่จริงหลายส่วนก็รู้ตัวดีว่าได้ซึมซับมาจากวัฒนธรรมของชาวบล็อกเกอร์ นั่นคือ การมีความจริงใจต่อการชื่นชมคนอื่นอย่างบริสุทธิ์ใจ เป็นต้น
...
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ
ขอบคุณนะครับที่แวะมาทักทาย..
และเป็นเกียรติสำหรับการนำไปเป็นส่วนหนึ่งของการสอนนักศึกษา
ขอบคุณครับ -
สวัสดีครับ อ.แป๋ว..
ผมเปลี่ยนแปลงทำนองนั้นจริง แต่ในวิถีการทำงานนั้น ผมพูดน้อยลง... มีความสุขกับการฟัง แต่ก็ยังทำเหมือนเดิมอย่างไม่เปลี่ยนแปลง
แต่เวลาที่เจอบล็อกเกอร์ ตอนนี้ต้องพยายามเปลี่ยนแปลงตนเองด้วยการปรบตัวให้ยิ้มง่ายขึ้น.. พูดให้มากขึ้น เพราะนั่นคือ การเข้าสังคมที่ผมดูจะมีปัญหามาตลอด...
ตอนนี้มหาสารคามฝนตกตลอดทั้งวัน... ที่ขอนแก่นก็คงไม่ต่างกันมากกระมังครับ
สวัสดีครับ
ผมเขียนด้วยความสด ไม่คิดอะไรซับซ้อนนัก ทั้งภาษาและความคิด ...
ผมเองอ่านแล้วก็รู้สึกไม่ต่างกันนัก ...ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ พี่ศศินันท์
การแบ่งปัน... น่าจะเป็นต้นทุนที่ดีอีกอย่างหนึ่งที่ช่วยให้คนเราเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดี ...
ผมเองก็เชื่อในมุมมองที่ว่า "มนุษย์ย่อมวิวัฒน์ไปสู่สิ่งที่ดีงามเสมอ" ...
ขอบพระคุณครับ
สวัสดีครับ....
ขอบคุณ อ.ราณีมากครับ ที่สู้อุตส่าห์กลับมาขำช่วยกัน...
ขอบคุณครับ
สวัสดีครับ..
คนไม่เปลี่ยนแปลงคือคนที่มีชีวิต แต่ไม่ได้ใช้จ่ายชีวิตออกไป
เมื่อการเปลี่ยนแปลงมาเยือนเรา แน่นอนครับ ผมก็เห็นด้วยอย่างเต็มที่ คือเราต้องเรียนรู้ที่จะยอมรับการเปลี่ยนแปลงนั้น ๆ ว่าเป็นส่วนหนึ่งของเรา
ขอบคุณครับ