เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย

  หากเรามีความสามารถพิเศษ สามารถจดจำสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตได้ ตั้งแต่อายุยังน้อย เชื่อว่าทุกคน ต้องจำบทเพลงสั้นๆ ที่ร้องทวนไป ทวนมาอยู่ไม่กี่คำ แต่เนื้อหาสาระ และพลังในการร้องนั้น อัดแน่นไปด้วยกำลังใจ ปิติใจ และปลอบโยน ต่อผู้ได้รับมอบเพลงให้

  แต่ถึงเราจะไม่อาจจำความรู้สึก ที่ได้ฟังเพลงในครั้งแรกได้ แต่หากขณะนี้ เราจะทำใจนิ่งๆ อยู่กับบ้าน เราก็อาจจะได้ยินเสียงเพลงนี้ แว่วเข้าหู ให้ได้บ่อยครั้ง อาจเกิดในครอบครัวเรา เพื่อนบ้านเรา ที่มีลูกเล็กกำลังตั้งไข่ และจะได้ยินต่อเนื่องผสมผสาน กับเสียงเด็กน้อย ที่ร้องไห้เพราะล้มลุกคลุกคลาน นาน นาน  จนกว่าเจ้าตัวน้อยเหล่านั้นจะเดินได้อย่างมั่นคง

    วันหนึ่งแห่งการทำงาน ที่จะไม่ค่อยแตกต่างเท่าไหร่ สำหรับอาชีพอย่างผู้เขียน แต่วันนั้น ก็มีเรื่องตื่นเต้นจนได้ เสียงรถวิ่งเข้ามาจอดที่หน้าสถานีอนามัย สักครู่ ก็มีเสียงเจี๊ยวจ๊าว หญิงชาย ประมาณ ไม่ต่ำกว่า 5 คน กำลังพยุงร่างชายชราคนหนึ่ง ลงจากกระบะรถปิกอัพ คุณลุงมีอาการ เหมือนยืนไม่ค่อยได้สั่นไปทั้งตัว เมื่อผู้เขียนมองผ่านสำรวจและประเมินอย่างรวดเร็ว ก็พบบาดแผล ที่หน้าผาก เลือดกำเดาไหล และตามตัวมีแผลถลอกเล็กน้อย จึงน่าจะเป็นอุบัติเหตุ จึงให้นำเข้าห้องปฐมพยาบาลด่วน น้องพยาบาล ก็กุลีกจอ เข้ามาปฏิบัติหน้าที่ ในขณะนั้นผู้เขียนก็บังเกิดรำคาญเสียงที่จอแจอยู่ภายนอกอย่างแรง เป็นเสียงที่ให้ประวัติคนไข้ กับเจ้าหน้าที่ เขาแจ้งว่าเป็นพ่อของพวกเขา เมื่อเช้านี้ หลานคนชายคนโปรด เพิ่งได้งาน และออกไปทำงานโรงงานวันแรก เลยไม่มีคนรู้ใจดูแล รู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเดินไม่ค่อยแข็ง ก็อวดดี จะเดิน ไม่เรียกหาใคร แล้วเป็นไงล่ะ ถลอกปอกเปิกไปทั้งตัว ดีนะ เข้ามาเห็นเสียก่อน ถ้าไม่มีใครอยู่จะทำอย่างไร ไม่รู้จะอวดเก่งไปถึงไหน  พวกเขาและเธอ ยังพล่ามไม่หยุด สลับกับเสียงหัวเราะขบขัน อาการของพ่อที่เล่ามาเป็นระยะ ในที่สุด ผู้เขียนก็รู้สึกถึงการได้ยิน ในสิ่งที่ได้ฟังนี้ มันบาดใจตัวเองอย่างแรง แต่ไม่รู้จะบอกพวกเขาอย่างไร ให้หยุดเสียที หยุดเยาะเย้ย คนแก่อายุ 80 ปี ที่คงจะเงอะงะตามสภาพหง่อมแห่งสังขาร การที่จะออกไปต่อว่า ก็ไม่ใช่กิจอันควร ดีไม่ดี จะอาจโดนเลขท้าย ที่อาจจะหนักกว่า คุณลุงเสียอีก

    แต่ผู้เขียนก็ออกมาพบญาติจนได้ และนึกถึงวิธีการบางอย่างที่อาจทำให้พวกเขาหยุดการกระทำได้ แต่ก็ค่อนข้างเสี่ยงเหมือนกันนะ ลองดู  เชิญญาติมารอทางนี้ก่อน มาทั้งหมดเลยค่ะ แล้วก็เดินนำเขาไปที่เสาต้นหนึ่งที่ผู้เขียน มีข้อความดีๆ นำมาติดไว้ เดี๋ยวระหว่างรอ จะลองอ่านกลอนบทนี้ก่อนก็ได้นะคะ หมอตั้งใจเอามาเผยแพร่กัน เชิญเถอะค่ะ แล้วผู้เขียนก็เข้าห้องปฐมพยาบาลดูคนไข้ต่อไป

                                               

           พ่อแก่-แม่เฒ่า

     พ่อแม่ก็แก่เฒ่า              จำจากเจ้าไม่อยู่นาน

จะพบจะพ้องพาน              เพียงเสี้ยววารของคืนวัน

   ใจจริงไม่อยากจาก         เพราะยังอยากเห็นลูกหลาน

แต่ชีพมิทนทาน                 ย่อมร้าวรานสลายไป

    ขอเถิดถ้าสงสาร            อย่ากล่าวขานให้ช้ำใจ

คนแก่ชะแรวัย                    คิดเผลอไผลเป็นแน่นอน

    ไม่รักก็ไม่ว่า                   เพียงเมตตาช่วยอาทร

ให้กินและให้นอน               คลายทุกข์ผ่อนพอสุขใจ

    เมื่อยามเจ้าโกรธขึ้ง       ให้นึกถึงเมื่อเยาว์วัย

ร้องไห้ยามป่วยไข้              ได้ใครเล่าเฝ้าปลอบโยน

    เฝ้าเลี้ยงจนเติบใหญ่       แม่เหนื่อยกายก็ยอมทน

หวังเพียงจะได้ยล               เติบโตจนสง่างาม

    ขอโทษถ้าทำผิด             ขอให้คิดทุกทุกยาม

ใจแท้มีแต่ความ                  หวังติดตามช่วยอวยชัย

    ต้นไม้ที่ใกล้ฝั่ง                มีหรือหวังอยู่นานได้

วันหนึ่งคงล้มไป                  ทิ้งฝั่งไว้ให้วังเวง

                                                        อ.สุนทรเกตุ

****ร่วมกันระลึกถึงคุณพ่อแม่ของเรา**** 

       ได้ผลเกินคาด เมื่อกลับออกมา คนกลุ่มนั้นสงบลงอย่างน่าแปลกใจ เดินเข้ามาหาพ่อและกล่าวกับผู้เขียนว่า ความจริงพวกเราก็ห่วงพ่อกันทุกคน ไม่ตั้งใจจะต่อว่าหรอก พวกเรามีงานมาก คนที่เคยดูแลก็ต้องไปทำงานแล้ว ผู้เขียนยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอาอย่างนี้ดีไหม หมอจะให้ ที่จับเดิน 4 ขา หรือจะเอาไม้เท้า หรืออะไรก็ได้เลือกเอา ที่นี่มีหลายแบบ แล้วก็ให้แม่บ้านพาไปเลือกอุปกรณ์ มีคนหนึ่งหันมาถามอาการว่าพ่อเป็นอะไรมากไหม ก็แจ้งไปว่า ไม่เป็นไรมาก ที่จริงคุณลุงแก่มาก เวลาเดินขาจะสั่น ไม่มั่นคง ผู้เขียนเลยพูดกับทุกคนครั้งสุดท้ายว่า  แค่พ่อเขาเพิ่งจะตั้งไข่ หัดเดินใหม่อีกครั้งเท่านั้นเอง ช่วยกันเชียร์หน่อยนะ เหมือนตอนพ่อเชียร์เราเดินตอนเด็กๆนะค่ะ

   ภาพทีเห็นก่อนเหตุการณ์จะจบวันนั้น คือ เขาให้พ่อนั่งด้านหน้ารถปิกอัพ แทนการนั่งกระบะหลัง เหมือนตอนมา ก็ได้แต่ขอให้คุณลุงตั้งไข่ให้สำเร็จ ท่ามกลางเสียงให้กำลังใจของลูกๆ ทุกเช้าจากลูกๆนะ

     ขอบคุณ อ.สุนทรเกตุ ที่ช่วยแต่งกลอนปราบคนกลุ่มนั้น ให้ได้คิดได้ทำในสิ่งที่ถูกที่ควรต่อไป  สาธุ