พี่อึ่งอ๊อบ ที่ดิฉั้นยกตำแหน่ง..ให้เป็นเจ้าแห่งตำนาน"กอด"

"กอดเป็นสัมผัสเฉพาะ เมื่อถูกสวมกอด คำพูดใดๆ ก็ไม่จำเป็นทั้งสิ้น เพราะโลกทั้งโลกเงียบงัน อบอุ่น ตื้นตันได้เพราะกอด"


             ”กอด" ของชาว gotoknow เริ่มมาจากไหน...เริ่มต้นที่นี่ พฤศจิกายน 2549 บันทึกนี้ครูอ้อยเจอคุณสมพร-ที่สวนรถไฟ  

          มหกรรมการจัดการความรู้ครั้งที่ 3 ที่ไบเทคมีห้องจัดให้ Blogger เจอกัน พบเห็นอาการ  blogger โผกอดกันกลางงานหลายคู่...ในงานดิฉั้นเจอ  ดร.กะปุ๋ม เป็นครั้งแรกก็กระโดดกอดกัน เราพบเจอกันทางหน้าจอบ่อยๆ เป็นแฟน blog กันอ่านเรื่องราวของกันทุกวัน แว๊บแรกที่เจอกันนึกถึงกอด…ทำไม่ไม่ทำอย่างอื่น…สวัสดีค่ะ…จับมือ..ยินดีที่ได้พบ…มันเกิดจากข้างใน  สวมกอดกันแทนคำพูดเป็นพันคำ….อ่านกันอ่านงานอ่านไปถึงใจเราต่างมีใจช่วยกัน เติมกำลังใจในการเขียน..เริ่มต้นจากการให้กำลังกันถ่ายเทพลังเพิ่มแรงฮึดให้กัน(พอติดลมแล้วก็เว้นภารกิจนั้นไป..หันไปให้ความเห็นในเนื้อหาที่เขียนแทน…หรือไม่ก็ตามอ่านตามเก็บตามชื่นชม เงียบๆ นานๆ จึงแสดงตน..อ่านอยู่นะไม่ได้ไปไหนไกลจากเธอเลย) <p>               แต่ทว่าไม่ใช่ทุกคนที่จะถึงอารมณ์ นั้นได้…เจอกันเพียงยิ้มๆ..ทักทาย….มาจากข้างใน...มันมาจากการสัมผัสกันได้จากงานเขียนที่เป็นตัวตน....ส่งสัญญาณกันได้กับตัวตนของเรา...ไม่เท่ากัน</p><p>              กุมภาพันธ์ 50 เสวนาสมาชิกเครือข่าย UKM ที่ขอนแก่น คุณสมพร-พี่อึ่งอ๊อบซึ่งดิฉั้นยกตำแหน่ง..ให้เป็นเจ้าแห่งตำนานกอดเธอแวะมาพบที่ จัดเสวนาสมาชิกเครือข่าย…เจอกันตอนเช้าที่หน้าลิฟท์..เธอทักทายดิฉั้นโดยการสวมกอด..วันนั้นหัวใจดิฉั้นหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม..พูดไม่ออกบอกไม่ถูกไปครึ่งวัน 
             (อารมณ์นี้…หากไม่เชื่อไปถามคุณแผ่นดินดูได้..เธอมาแอบกล่าวกับดิฉั้นหลังจากคุ้นกันแล้วว่า..กอดทำให้ผมเขิน ผมไม่ชินเลยแม้แต่นิดเดียว..กอดที่ทำให้ผมอุ่นที่สุดคือคุณสมพรก่อนขึ้นรถกลับจากมหาชีวาลัยวันนั้น)</p><p>             เฮฮาศาสตร์ ครั้งที่ 1 ที่มหาชีวาลัย..เจอ blogger พร้อมกันหลายคน..ไม่นึกอยากกอดใคร วันนั้นชุลมุน เจอหน้ากันหลายๆ คนเป็นครั้งแรก ทุกคนทักทายกันอลหม่าน ครั้นบรรยากาศการพบกันสงบลงดิฉั้นจึงซาความตื่นเต้นลงได้เริ่มมองหา…คนไหนกันพ่อครูบา-สุทธินันท์ของคุณรัตติยาที่เธอคุยกันใน blog เช้าเย็นผูกสมัครเป็นลูกรักกันกลางอากาศจนมีวันนั้นวันที่ดิฉั้นได้ติดสอยห้อยตามไป….มหาชีวาลัย..
           ดิฉั้นเดินสวนทางกับพ่อครูกลางบ้าน..คนนี้แน่นอนพ่อครู..สวัสดีค่ะ..ทันใดนั้นใจดิฉั้นมันสั่งให้กอด...(สงสัยติดโรคมาจากคุณสมพร)...“พ่อคะขออนุญาต(มารยาทดีไม่เบา)กอดโดยไม่พูดจากันสักคำ..มันอยู่ข้างในจริงๆ..ตั้งแต่ครั้งนั้นมาดิฉั้นพบหน้าพ่อครูที่ไรก็ใช้การกอดทักทายและไม่ลืมกล่าว “พ่อคะขออนุญาต” ทุกครั้ง..แต่ทั้งนี้ก็ดูซ้ายดูขวาก่อนทุกทีเพราะท่านเป็นผู้ใหญ่..ใครไม่รู้จริตจะมองไม่งาม
       
         ที่มหาชีวาลัยครั้งนี้เองมีกอดแกล้ง…เช้าวันที่เราจะกลับขณะเดินเรียนถ่ายภาพดอกไม้กับ อ.แป๋ว  P ทันใดที่มีสายรายงานว่า..คุณแผ่นดินมา...”ได้การ"พวกเรา blogger รุ่นใหญ่ขี้แกล้ง เป็นเพราะเราสัมผัสได้ตรงกันในงานเขียนว่าคุณแผ่นดินขี้อายและมีอะไรที่ซ่อนลึกอยู่ข้างในมากๆ..”ชวนกัน..เดี๋ยวเราแกล้งคุณแผ่นดินกันดีกว่า"...เท่านั้นเองคุณแผ่นดินโดนแกล้งจนพูดไม่เป็น ไป 2 ชั่วโมง..
   
                จากนั้นมา..ใครจะไปพบปะ Blogger ในคราไปราชการ หรือนัดเจอกัน..นัดแนะ..ก็จะมีการหยอกเอินกัน.."ฝากกอดด้วยนะ"..มีทั้งฝากกอดจริงและ ทั้งอยากกอดเองแต่เขินก็เลยสมอ้าง…“มีคนฝากกอดค่ะ.
          
             และที่เฮฮาศาสตร์ ครั้งที่ 2 ที่มหาชีวาลัย จนกลายเป็นกอดกระจาย..BLOG จะแตกเมื่องาน KM เชียงใหม่ตามที่ได้ติดตามกันอย่างตื่นตาตื่นใจไปแล้ว.

              เป็นจริงว่า..กอดบ่อยๆ จะชิน..เจอกันก็จะกอดจนเป็นปกติ….ทุกวันนี้...คราที่ดิฉั้นเจอ blogger ในมหาวิทยาลัยเดียวกัน ..ไม่รู้เป็นอะไรเห็นก็อยากจะกอด พี่โอ๋-anothai นี่สามารถกอดปกติทุกครั้งที่เจอ..กอดคุณนิดหน่อย(คนนี้ต้องดูอารมณ์ก่อน…อิ..อิ..)กอดพี่เม่ย(แกไม่ค่อยให้กอด..ขัดขืน) อยากกอดคุณหมอปารมี(ที่สุด) เจอหน้า blogger ต่างมหาลัยที่คุ้นๆ เช่นคุณตูน คุณโอ..อ.มาลินี..น้องเมย์(วลัยลักษณ์) ก็เกิดอาการโผกอดกันเป็นปกติ(ภาษาใต้เรียกว่า.."ได")

เป็นตำนานกอดที่..เรียบเรียงมาเล่าสู่กันฟังค่ะ "กอดทำได้ง่าย..เพียงแต่อยากจะกอด แต่อาจยากเย็นแสนเข็ญหากคนถูกกอดไม่เต็มใจ"

"กอดทำให้อุณหภูมิในร่างกายสูงขึ้น เพราะมีการถ่ายเทอุณหภูมิระหว่างคนกอดและถูกกอด ทำให้ข้างในอบอุ่น เอ่อท้นและเต็มตื่นไปด้วยความรู้สึก ที่ถูกถ่ายทอดจากคนกอดสู่คนถูกกอด"
 
"กอดเป็นยาต้านโรค...ไม่ว่าเราจะอยู่ในอ้อมกอดของขุนเขา...อ้อมกอดของป่ากว้าง..อ้อมกอดดวงดาว...อ้อมกอดแม่...ล้วนเป็นอ้อมกอดแห่งรัก....ทำให้เราชุ่มชื่นหัวใจ..."

เชิญสมาชิกร่วมเพิ่มเติมนะคะหากตกหล่นไป..

มีภาพประกอบค่ะ..รอนิดนะคะ</p>