การที่ผมจะเอาชนะฝ่ายตรงข้ามด้วยการโต้เถียง เป็นปัญหาที่สำคัญประการหนึ่งในการชักจูงใจ ในบางครั้งการโต้เถียงก็เป็นเรื่องของการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นและทัศนคติ แต่ในบางครั้งการโต้เถียงก็เป็นการแสดงถึงความเชื่อมั่นในเหตุผลของตน ด้วยการเพิ่มความรุนแรงของคำพูดและการกระทำที่ดุดันขึ้น เมื่อเป็นเชนนี้ก็อาจลุกลามกลายเป็นความขัดแย้งไปเลยก็ได้ ผมคิดว่า ผมไม่ควรที่จะไปโต้แย้งเธอเป็นอันขาด ผมต้องหยุดการโต้เถียงเธอ
ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งครับ ที่ทำงานผมมีรุ่นพี่ผมคนหนึ่งครับ แกจบปริญญาโท แกเป็นคนเผด็จการทางความคิด พูดกับใครทุกคนต้องเชื่อความคิดของแกเท่านั้น คนอื่นผิดหมด มีหลาย ๆ ครั้งที่ผมมีความคิดเห็นไม่สอดคล้องกับแกเถียงจะเอาชนะให้ได้ คราวหลังผมปรับกลยุมทธ์ใหม่
1. เมื่อผมกำลังสนธนากับคนอื่นเมื่อแกเข้ามา แล้วถามคุยเรื่องอะไรเหรอ ผมจะหยุดสนทนาก่อน รอสักครู่ถ้าแกหันไปคุยกับคู่สนทนาของผม ผมจะรอให้แกคุยให้จบ ถ้าเห็นว่าการสนทนายื้อเยื้อ ผมจะส่งซิกกับคูสนทนาของผมแล้วเราค่อยมาคุยใหม่
2. เหตุการณ์เหมือนข้อที่ 1 ผมจะหยุดการพูด และหันมามองหน้าแกเป็นการยิ้ม นิด ๆ
3. พูดในทำนองหยอกเล่น เช่น เดี๋ยวก่อนครับพี่ ให้ผมพูดเสร็จก่อนนะและมาคุยกัยชบผมที่โต๊ะได้ตลอดเลย
4. พูดเปรียบเทียบเช่น พี่นี่สุดยอดจริง ๆ บ้านพี่ให้จานดาวเทียมอะไรครับ รับติดทุกสถานนี้แล้วทำทีไปจับมือหรือโอบไหล่(ผ้ชาย)พร้อมกันยหัวเราะ
ลองดูนะครับ แต่ละวิธีที่ผมใช้ได้ผล 100 เปอร์เซ็นต์ครับ เพื่อลดการขัดแย้ง เพราะนิสัยเขามาอย่างนั้น ไม่มีใครไปเปลี่ยนแปลงเขาได้ครับ
ยังไงก้ออย่าลืมว่า ทำอะไรต้องใช้เหตุผลนำอารมณ์นะค่ะ ลดๆอีโก้ลงบ้าง อย่ารุนแรงกันนักนะคะ
เราจะเปลี่ยนคนอื่น มันก้อคงจะยากกว่าการที่เราอดกลั้น-สงบตัวเราเองนะคะ .........โอมสานติ
สวัสดีครับ คุณยุ้ย