เมื่อคืนนี้กลับมาจากได้พบมิตรรักใน GotoKnow อย่างมีความสุขใจ แต่กายนั้นไม่ค่อยสบาย อันเนื่องมาจากอาหารที่ทำให้เกิดอาการไม่สู้ดี จึงขอนอนก่อนหลังจากที่ได้เขียนบันทึก สั้น ห้วน และไม่ค่อยประทับใจ เช้านี้ขอแก้ตัวค่ะ

รู้ว่าวันนี้มีนัด  จึงรีบทำงาน ให้เสร็จและเก็บของใส่กระเป๋า  คิดถึงมิตรรักแดนไกลจะมา  โทรศัพท์  แขวนไว้ที่ลำตัว  เมื่อเสียงดัง  จะได้พูดจากันให้รู้เรื่อง  ไม่พลาดการรับโทรศัพท์อย่างแน่นอน

ครูอ้อยมีนัดเย็นนี้กับสาวที่เดินทางมาจากจังหวัดเชียงใหม่  นั่นคือ  คุณ Miss somporn poungpratoom  หรือ  น้องอึ่งอ๊อบ  มิตรรักของครูอ้อยที่โหยหาอาทรกับครูอ้อยประดุจน้องสาวที่คิดถึงพี่สาวกระนั้น

 และหนุ่มจังหวัดตราดแต่มาศึกษาที่มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์  นั่นคือ  Mr_Jod  คุณจ๊อด  หนุ่มหล่อของครูอ้อย  เวลาที่ทักทายกัน  ครูอ้อยจะทักว่า  หล่อ  แบบนี้เสมอ

ครูอ้อยหัวใจเต้นไม่ปกติ  บอกตามจริงว่าตื่นเต้นมาก  เหมือนสาวน้อยที่นัดพบหนุ่มกระนั้น  ทั้งๆที่  การนัดพบครั้งนี้ก็เหมือนการนัดพบกับเพื่อนที่เรียนด้วยกันนั่นเอง  แต่มีความรู้สึกลึกๆ  ระคนกับความสุขล้นๆ

ครูอ้อยลงมานั่งข้างล่างตึก  เผื่อว่าคุณอึ่งอ๊อบจะเดินทางมาหาครูอ้อยถึงโรงเรียน  ด้วยเธอเก่งมากด้วยเรื่องการเดินทาง  และไม่อยากให้เสียเวลา  โดยเฉพาะวันนี้เป็นวันศุกร์ด้วย  รถคงจะติดน่าดู

ครูอ้อยมองไปที่ถนนหน้าโรงเรียนบ่อยมาก  ปากก็พูดคุยกับเพื่อน  แต่ตากับใจหันไปหาถนน  จนกระทั่งมีแท็กซี่คันหนึ่งจอดอยู่นาน  จึงเดินไปดู  แต่...ไม่ใช่คุณอึ่งอ๊อบ  กลายเป็นผู้ปกครองมารับนักเรียน

จึงตัดสินใจกดโทรศัพท์หลังจากที่ดูหน้าปัดนาฬิกาว่า สี่โมงตรงแล้ว  " อยู่ที่ไหนคะ คุณอ๊อบ "  ที่ครูอ้อยต้องถาม  เพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นอย่างไร  ในเมื่อยังมีอีกคนหนึ่งที่มาหาครูอ้อยเหมือนกัน  และรู้มาว่า  อาบน้ำแต่งตัวแล้วด้วย

คุณอ๊อบตอบทางโทรศัพท์ว่า  " หนูยังอยู่ที่ห้องประชุมอยู่เลยค่ะ  ครูอ้อยเดินทางไปสวนรถไฟ  ไปหาคุณจ๊อดก่อนเลยค่ะ "   ครูอ้อยมองนาฬิกาอีกครั้ง  และกดโทรศัพท์หาคุณจ๊อด  รู้ว่าเธออยู่บนรถประจำทาง  ครูอ้อยบอกทางว่า  ควรเดินทางไหนมาอย่างไร

จากนั้นรถของครูอ้อยก็  หันหน้าออกจากโรงเรียน  ตรงดิ่งมาทางสวนรถไฟทันที  วันนี้ก็แสนดี  เป็นใจในสถานการณ์  การจราจรไม่ติดขัดเลย  เมื่อมาถึงตลาดโชคชัยสี่  เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น   ครูอ้อยมองหน้าปัดเห็นชื่อคุณจ๊อดจึงรีบกดรับทันที  ทั้งๆที่ครูอ้อยจะไม่รับโทรศัพท์ในขณะที่ขัยรถเป็นอันขาด  วันนี้ขอผิดสัญญาหน่อยนึง  เพื่อคุณจ๊อดจริงๆ

ครูอ้อยถามว่า  อยู่ตรงไหนแล้ว  คุณจ๊อดบอกว่าลงจากรถแล้วอยู่ที่โรงแรมโซฟีเทล  ครูอ้อยจึงบอกให้เดินทางข้ามมาอีกฝังและเดินลัดเลาะปั๊มน้ำมันมา ก็จะเห็นสวนรถไฟ

เมื่อวางโทรศัพท์ไปแล้วครูอ้อยจึงรีบขับรถต่อไป  อึดใจเดียวต้องเห็นคุณจ๊อดเดินมาตรงนี้ก่อนเข้าประตูสวนรถไฟ  ครูอ้อยเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกับหญิงสาวเดินบริเวณปั๊มน้ำมัน  แต่ครูอ้อยจอดรถไม่ได้  จึงรีบนำรถไปจอดในสวนรถไฟ  และจะเดินออกมารับคุณจ๊อดในภายหลัง

 

เมื่อจอดรถเรียบร้อยแล้ว  ครูอ้อยกดโทรศัพท์อีกครั้ง ครูอ้อยแนะนำให้เธอเดินมา  และตัวครูอ้อยเองก็เดินไปหาเธอเช่นกัน  เมื่อเห็นกันแล้ว...ครูอ้อยเห็นรอยยิ้มของเธอดีใจที่ได้พบครูอ้อย  ยิ้มที่ออกมาจากใจ  ใครไม่เห็นตอนนี้  ก็ไม่รู้ว่า  ความรู้สึกของครูอ้อยเป็นอย่างไร  เหมือนจะ...สำลักความสุข..อย่างนั้นก็ไม่ปาน

 

คุณจ๊อดพาเพื่อนสาวมาด้วย  เธอชื่อ  กะมอม  เธอเป็นพยาบาลสาว  เธอน่ารักมาก  น่ารักทั้งสองคน 

 

ครูอ้อยพาเดินชมสวน  ชมธรรมชาติยามเย็น  พร้อมกับเป็นมัคคุเทศก์ไปในตัว  ถามการเดินทาง  แล้วก็เล่าความเป็นมาของสวนรถไฟ คุณจ๊อดก็ถามถึงบ้านครูอ้อยด้วย  เราไม่สะดวกที่จะไปบ้านครูอ้อย  เนื่องจากแฟลตเล็กและแคบ  มีหนังสือมากมายไม่รู้ว่าจะล้มทับเธอทั้งสองหรือเปล่า

เราจึงเดินเล่นไปเรื่อยๆ   ถามกันว่าจะขี่จักรยานกันใหม  ตกลงไม่มีใครขี่จักรยานแต่จะเดินเล่นไปกับครูอ้อย

ครูอ้อยมีความรู้สึกว่าเดินทางผิดบ่อยๆ  เข้าไปเดินในจักรยานเลนบ่อยมาก เพราะรู้สึกขวยเขินอายเล็กน้อย

พอค่ำลงก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์จากคุณอึ่งอ๊อบตามมาสมทบ  เธอขึ้นมาจากรถไฟใต้ดิน  และกำลังเข้ามาในสวนรถไฟ 

เมื่อเธอมาถึงเธอก็โทร.มาอีก  เธอบอกว่ายืนอยู่บนเนิน  เราทั้งสามคนก็หันไปโดยรอบ เห็นเธอจริงอยู่ฝั่งโน้น  ต้องขอบคุณตัวเองที่มีโทรศัพท์  ไม่เช่นนั้น  ก็คงหลงกันแน่

เย็นมากแล้ว  ครูอ้อยเป็นห่วงว่า  มวลมิตรจะหิวกันแล้วจึงชวนเดินออกไปหาอะไรกินกัน แต่คุณอึ่งอ๊อบต้องไปหาคุณแม่  ตกลงเราไม่กินอาหาร  แต่ซื้อน้ำมาดื่มกันและเดินกลับเข้ามานั่งคุยกันอีกครั้งบนเนินที่มีหญ้าตัดสั้นนุ่มๆ  ครูอ้อยนั่งตามสบาย  ทุกคนเริ่มต้นคุย  ถ่ายรูป  และสนุกกับเจ้าขาว  คุณอ๊อบนำของที่ระลึกมาฝากครูอ้อย  มันเป็นยางนุ่มไว้รองมือกันมือด้านเวลาใช้เม้าส์ด้วย

 

เจ้าสี่ขามาทำให้บรรยากาศของเราครึกครื้น คุณอ๊อบเธอรักหมา  เล่นกับหมาได้เป็นธรรมชาติดีน่ารัก

 

คราวนี้หนึ่งทุ่มกว่าแล้ว  จึงตัดสินใจเดินไปที่รถ และพวกเราจึงไปส่งคุณอ๊อบที่คิวมอเตอร์ไซค์เพื่อไปลงรถไฟใต้ดิน  ก่อนจากกัน  คุณอ๊อบสวมกอดครูอ้อย  หอมแก้มเหม็นเปรี้ยวข้างซ้ายด้วยความรักความคิดถึงด้วย  ตอนนี้ขออุบอิบความรู้สึกไว้ก่อน..เขียนไม่ได้

แล้วเราสามคนที่เหลือจึงตกลงกันว่าไปกินอะไรกันดี  เป็นหน้าที่ของครูอ้อยเจ้าภาพพาไป ที่จอดรถก็มี  เลยตัดสินใจกินหมูย่างเกาหลี  ทุกคนบอกว่าไม่ได้กินกันนานแล้ว

ปล่อยให้ทั้งสองคนไปจัดหาอาหารมา  ส่วนครูอ้อยตื่นเต้นมากเลยไปนั่งโต๊ะที่เขาจองไว้แล้ว  คล้ายๆกับถูกไล่ที่เลยต้องไปนั่งที่นั่งใหม่  ดีนะ  วันนี้คนไม่แน่น  เรากินไป..และคุยกันไป..คุยเรื่องงาน..การทำงาน..ครอบครัว...อุปสรรค..ปัญหา  ฯลฯ

 

น้องกะมอม  เพื่อนสาวของคุณจ๊อด  เธอน่ารักมาก  เธอชวนคุยตลอดเวลา   ส่วนคุณจ๊อดพูดน้อย  ยิ้มน่ารัก

สามทุ่มกว่านิดนึง  เวลามันเดินเร็วมากเวลาที่เรามีความสุข  ทุกคนเชื่อฟังครูอ้อยให้ครูอ้อยอ้อมไปส่งที่ป้ายรถประจำทาง  ซึ่งครูอ้อยจะปล่อยให้เดินไปได้อย่างไร  ครูอ้อยต้องไปส่งโดยอ้อมทางมาอีกครั้ง  ชี้ให้เห็นบ้านที่อาศัย  และก็มาถึงป้ายรถ  เราลาจากกันตรงนี้  ......

การพบกันได้จบลง  แต่มิตรภาพเรายังคงอยู่....มิตรภาพอันแสนหอมหวานใน GotoKnow  กับ.......สำลักความสุขเมื่อได้พบมิตรรักใน GotoKnow