มันเป็นความสุขที่กระโดดโลดเต้นอยู่เหนือความเหนื่อยล้าของชีวิต

กัลยาณมิตรจากโพ้นทะเลท่านหนึ่งกล่าวกับผมด้วยอารมณ์อันเป็นมิตรว่า “ชีวิตในแต่วันของผมดูจะมีเพียงสองคำคือ  เหนื่อย..กับ..เหนื่อยมาก”  -

    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมเองก็อดคิดใคร่ครวญในคำเปรยกล่าวเหล่านั้นไม่ได้   แต่เมื่อนั่งสนทนากับตัวเองอย่างเป็นกันเอง   ก็เห็นคล้อยกับข้อสังเกตของมิ่งมิตรท่านนั้นอย่างกังขา   เพราะวิถีชีวิตแต่ละวันก็วนเวียนอยู่กับโลกแห่งการงานอย่างแทบไม่น่าเชื่อ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ในรอบสัปดาห์ผมจมจ่อมอยู่ในห้องประชุม..  แทบจะเรียกว่าทานกาแฟแทนข้าวเช้าและข้าวเที่ยง   แฟ้มหลายชุดลำเลียงเข้าออกในห้องประชุม  หรือไม่ก็ต้องเซ็นบนโต๊ะภายใต้กรอบเวลาอันแสนจะจำกัด </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>และนั่นคือ  เหตุผลอันสำคัญที่ทำให้ผมหายเงียบไปจาก  G2K  อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย   ซึ่งเมื่อวานก็เช่นเดียวกัน  กว่าจะพาตนเองออกมาพบปะกับมิ่งมิตรชาวบล็อกอย่าง “ครูเสือ – น้องสายลม – คุณออต”  ก็ล่วงเข้าเกือบ 2 ทุ่มไปแล้ว !  </p><p></p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"> </p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal" align="justify">วันนี้ผมมีพันธกิจที่เป็นหน้าที่และสัมพันธภาพทางใจกับกิจกรรมถึง 4  อย่าง  จนต้องตื่นนอนเช้าตรู่,  หอบหิ้วตนเองมาตั้งหลักที่ทำงาน  ปล่อยให้ “คนของความรัก”  ทั้งหมดใช้ชีวิตอยู่ในห้องหับอันแสนจะคุ้นชินตลอดทั้งวัน</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ภาคเช้าของวันนี้,  ผมเป็นวิทยากรบรรยายให้กับคณะกรรมการบริหารองค์การนิสิตเนื่องในการสัมมนาสรุปงานครึ่งปีการศึกษา 2550  ..    </p><p> </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">งานนี้ผมรับปากน้องนิสิตทั้งหน้าที่และหัวใจที่ผูกพันกับพวกเขา  ซึ่งก่อนนั้นผมได้เปรยแล้วว่า  การบรรยายครั้งนี้ขอให้ผมได้เป็น “ตัวของตัวเอง”  ให้มากที่สุด  !  สามารถวิพากษ์วิจารณ์การทำงานของพวกเขาได้อย่างตรงไปตรงมาโดยปราศจากการบิดเบือนและฉาบแต่งด้วยมายาคติ</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">เพราะนั่นคือวิธีที่จะช่วยให้เขาได้รับประโยชน์มากที่สุดอีกวิธีหนึ่ง  “ผมจะพูดด้วยใจ และขอให้เขาได้ฟังด้วยใจ”  และนี่คือการยืนยันถึงความเป็นมิตรที่เรามีต่อกัน ..</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>     </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ภาคบ่ายผมมีบรรยายอีกเวทีหนึ่ง,  เป็นการเชิญของสโมสรนิสิตคณะการท่องเที่ยวและการโรงแรม  ซึ่งเน้นประเด็นเกี่ยวกับเทคนิคการเขียนโครงการและการเบิกจ่ายงบประมาณเกี่ยวกับการดำเนินงานกิจกรรมนิสิต  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">และเวทีนี้ใช้เวลาร่วม 3 ชั่วโมงเศษ  ทำเอาผมมึน ๆ งง ๆ  อยู่บ้าง  แต่ทุกอย่างก็ราบรื่นและคึกคักเกินกว่าที่ผมคาดไว้</p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p>ถัดจากนั้น,   ผมก็ต้องรีบตะบึงรถเก๋งคันโทรมออกหมู่บ้านเพื่อไปให้กำลังใจแก่น้องนิสิตชมรมรัฐศาสตร์สัมพันธ์ที่กำลังออกค่ายสร้างศาลาริมน้ำและกิจกรรมอื่น ๆ  ในบ้านดอนนา  ต.ขามเรียง  อ.กันทรวิชัย  จ.มหาสารคาม  ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยเท่าใดนัก    </p><p> </p><p>แต่เป็นที่น่าเสียดายว่า  วันเวลาของวันนี้วิ่งเร็วราวกับติดปีก   …  จนผมไม่อาจเดินหน้าไปสู่อีกชุมชนหนึ่งได้ดังที่ใจวาดหวัง      </p><p> </p><p>ชุมชนดังกล่าวนั้นคือโรงเรียนบ้านส้มโฮง  ต.เขวาใหญ่  อ.กันทรวิชัย  จ.มหาสารคาม   ซึ่งโรงเรียนดังกล่าวเป็นสถานศึกษาที่ผมลงทุนไปสำรวจมาด้วยตาของตนเอง  จากนั้นก็นำมาบอกกล่าวเล่าความต่อมวลนิสิต  เพื่อให้พวกเขาได้ลงไปช่วยเหลือน้องนักเรียนตาดำ ๆ  และเรื่องนี้ผมก็เคยเขียนถึงแล้วในบันทึกหนึ่งของผม–     </p><p></p><p>ผมรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้างที่ไม่สามารถสัญจรไปให้กำลังใจแก่น้องนิสิตได้ครบทุกค่าย  แต่ก็เชื่อว่าพวกเขาจะเข้าใจในข้อจำกัดแห่งวันเวลาที่พักหลังดูจะไม่ค่อยเป็นมิตรกับผมเอาเสียเลย   </p><p></p><p>   </p><p></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">อย่างไรก็ตาม–</p>  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">วันนี้, …  ผมรู้สึกมีความสุขอย่างล้นใจ   ถามว่าเหนื่อยไหม  ?… ผมก็ไม่ลังเลที่จะตอบอย่างฉะฉานว่า “เหนื่อย..และอ่อนล้าบ้างตามประสาคนเดินทาง” …. แต่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับวันนี้ก็คือ  การได้ให้เวลากับสังคมอย่างเต็มที่  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>   <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">มันเป็นความสุขที่กระโดดโลดเต้นอยู่เหนือความเหนื่อยล้าของชีวิต  …</p><p>   </p><p>ผมไม่รู้ว่า “คนของความรัก”  มีความสุขกับวันเวลาที่พรากผมไปจากพวกเขาหรือไม่ ?   … แต่ตอนนี้พวกเขาหอบหิ้วกันไปข้างนอก  ทิ้งให้ผมอยู่กับตัวเองอีกครั้ง  </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p>    <p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal">ผมควรจะบอก “คนของความรัก”  อย่างไรดีว่า … ผมขอโทษและพร้อมที่จะแบ่งปันความสุขนั้นให้กับพวกเขา </p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt" class="MsoNormal"></p><p></p><p> </p><p>……</p><p>8  กันยายน..</p><p>วันที่ห้องแอร์ร้อน ..</p><p>แต่ท้ายหมู่บ้านชื่น, เย็น.. </p><p> </p>