"ชีวิตปัญหาและเส้นเชือก"  ได้ไปอ่านนิทานธรรมะมาน่าสนใจค่ะ  เลยต้องนำมาฝากชาว g2  เรื่องมีอยู่ว่า  มีเด็กน้อยคนหนึ่งมักหัวเสียกับการแกะเส้นเชือกที่พันกันยุ่งเหยิง  ยิ่งแก้ก็ยิ่งอารมณ์เสีย  นั่งร้องห่มร้องไห้ โทษดินฟ้าอากาศ แล้วคิดว่าทำไมฉันต้องทนกับเจ้าเชือกไร้สาระพวกนี้ด้วยนะ  คิดดังนั้นจึงหยิบมีดตัดเชือกออกเป็นท่อนๆ (สะใจจริงๆ)  แต่พอหายโมโห  ก็นั่งมองกองเชือกที่ไร้ประโยชน์นั้นและก็ให้สงสารจริงๆ ทั้งตัวเองและเชือก  แล้วครั้งต่อมาเมื่อเชือกพันกันอีก  เธอก็ใชมีดตัดเชือกนั้นขาดอีก  อยู่มาวันหนึ่ง เด็กน้อยนั่งมองแม่ของเธอนั่งแก้เชือกที่พันกันยุ่งเหยิงกองโต  ชนิดว่าชาตินี้คงไม่ได้กลับมาเป็นเส้นตรงอีก  เห็นแม่แก้อยู่ทุกวันวันละนิดละหน่อย  พอเบื่อก็ลุกไปทำอย่างอื่น  แล้วก็กลับมานั่งแก้ต่อ  เด็กน้อยจึงพูดกับแม่ว่า  ..."ทำไมแม่ไม่ตัดเชือกนั้นเล่า ใยต้องนั่งแก้อยู่ทุกวันตัดมันออกเถอะ"  แม่ตอบว่า ... "เวลาเชือกพันกัน เขาห้ามตัดต้องแก้ออกให้ได้  เพราะต่อให้พันกันยุ่งเหยิงเพียงใด  ก็จะแก้ออกได้  ถ้าแค่เชือกพันกันแล้วลูกแก้ไม่ได้ ต่อไปปัญหาในชีวิตลูกจะแก้ได้อย่างไร  ลูกก็จะแก้ปัญหาไปสุ่ม ๆ เหมือนที่ใช้มีดตัดเชือกนั้น  ไม่มีอะไรยากเกินไปกว่าความอดทนในการแก้ปัญหาหรอก  ถ้าลูกไม่อดทนแก้เชือกด้วยมือของลูกเอง  แล้วจะไปทำอะไรได้ "  หลัวจากนั้นฉันก็ได้เห็นเส้นเชือกแขวนอยู่บนราวเป็นขดสวยงาม จึงอดทึ่งและภาคภูมิใจแม่ไม่ได้  นั่นแหละทำให้ฉันคิดได้ว่าไม่มีปัญหาใดที่เราจะแก้ไม่ได้  เพราะถ้าเราตั้งใจแก้มันมีหรือจะไม่มีทางออก  แพ้บ้าง  ชนะบ้างเป็นเรื่องปกติจะได้ ล้มเป็นลุกเป็น   โลกสร้างปัญหา  สร้างความทุกข์ เพื่อให้เราผ่านไปให้ได้  คนที่ฆ่าตัวตายอย่าไปซ้ำเติมเขาว่าโง่  เพียงแต่เขาไม่สามารถก้าวผ่านปัญหาในโลกไปได้  เขาเลยเลือกที่จะหนีไปจากโลกนี้แทน  ด้วยความขาดสติ  ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ  ชีวิตเราผิดพลาด  พ่ายแพ้ได้ เป็นเรื่องปกติ  ไม่ว่าจะเหนื่อย  จะท้อ เพียงใด  อย่าหนีไปไหน  บอกตัวเองไว้ว่า พักสักเดี๋ยว  จะกลับมาเจอกันใหม่.....